Seville · Τι να δεις

Σοκάκι του Νερού και οδός Χουδερία

Callejón del Agua y Calle Judería

Δύο δρόμοι κολλητά στο τείχος του Αλκάσαρ, τόσο στενοί που σε κάποια σημεία μπορείς να αγγίξεις και τους δύο τοίχους ταυτόχρονα. Από τη μία πλευρά υψώνεται το αλμοχαδικό τούβλο του 12ου αιώνα· από την άλλη, ασβεστωμένα σπίτια με γλάστρες, κάγκελα και αυλές που διακρίνεις μέσα από τους προθαλάμους. Το όνομα του Καγιεχόν δελ Άγουα, του στενού του Νερού, δεν είναι λογοτεχνικό: πάνω από εκείνον τον τοίχο περνούσε ο αγωγός που τροφοδοτούσε το παλάτι. Περπατάς ακριβώς πάνω στο σύνορο ανάμεσα στον βασιλικό περίβολο και τη γειτονιά, και αυτό το σύνορο βρίσκεται εδώ και οκτακόσια χρόνια στο ίδιο σημείο.

Το νερό που περνούσε από τον τοίχο

Το νερό έφτανε στη Σεβίλλη από την Αλκαλά δε Γουαδαΐρα μέσω των Κάνιος δε Καρμόνα, ενός υδραγωγείου ρωμαϊκής προέλευσης που ξαναφτιάχτηκε από τους Αλμοχάδες τον 12ο αιώνα και τροφοδότησε την πόλη για σχεδόν οκτακόσια χρόνια. Το τελευταίο του κομμάτι έμπαινε στην παλιά πόλη και περνούσε πάνω από το τείχος του Αλκάσαρ ως τους κήπους και τις αίθουσες του παλατιού: πάνω από το κεφάλι σου, κρυμμένο μέσα στον ίδιο τον τοίχο.

Οι Κάνιος γκρεμίστηκαν σχεδόν ολόκληροι το 1912, όταν η πόλη αποφάσισε ότι εμπόδιζαν την κυκλοφορία και τη σύγχρονη υγιεινή. Σώζονται σκόρπια υπολείμματα στην οδό Λουίς Μοντότο, ένα χιλιόμετρο από εδώ, αλλά αυτό που κατεδαφίστηκε ήταν ένα από τα μεγάλα υδραυλικά έργα της μεσαιωνικής Ευρώπης.

Η οδός Χουδερία, που ξεκινά από την αψίδα δίπλα στο Πάτιο δε Μπαντέρας, θυμίζει την κοινότητα που έζησε μέσα στα τείχη από τον 13ο αιώνα: η εβραϊκή συνοικία της Σεβίλλης ήταν η δεύτερη της Καστίλης μετά από εκείνη του Τολέδο, με τρεις συναγωγές και αρκετές χιλιάδες κατοίκους. Η επίθεση του 1391 την κατέστρεψε μέσα σε λίγες μέρες.

Τι να κοιτάς καθώς περπατάς

Ρίξε μια ματιά στους προθαλάμους. Στον αριθμό 2 του στενού υπάρχει μια αυλή με κίονες και γλάστρες, από τις ωραιότερες της γειτονιάς, που συνήθως είναι μισάνοιχτη· σε αυτή τη ζώνη έμεινε ο Ουάσινγκτον Ίρβινγκ, ο συγγραφέας των «Διηγημάτων της Αλάμπρα», στις σεβιλιάνικες διαμονές του του 1828 και του 1829, ψάχνοντας ακριβώς αυτού του είδους την εικόνα.

Πρόσεξε την αλλαγή της θερμοκρασίας. Το καλοκαίρι, με σαράντα βαθμούς στην οδό Ματέος Γκάγο, εδώ είναι αισθητά πιο δροσερά: η στενότητα, ο προσανατολισμός και η μάζα του τοίχου λειτουργούν σαν ένα σύστημα παθητικού κλιματισμού που η αρχιτεκτονική της μουσουλμανικής Ανδαλουσίας χειριζόταν με απόλυτη γνώση.

Και κοίτα την τοιχοποιία του τείχους. Διακρίνονται με γυμνό μάτι τα κομμάτια από αλμοχαδικό ταπιάλ —πατημένο χώμα ανάμεσα σε καλούπια, με τα οριζόντια ίχνη των στρώσεων— και τα μεταγενέστερα μπαλώματα από τούβλο. Είναι ένα εγχειρίδιο μεσαιωνικής κατασκευής στο ύψος του χεριού σου.

Μη χάσεις

Ο αγωγός πάνω στον τοίχο

Το νερό των Κάνιος δε Καρμόνα έμπαινε στο παλάτι πάνω από το τείχος: από εκεί και το όνομα.

Το αλμοχαδικό ταπιάλ

Πατημένο χώμα του 12ου αιώνα με ορατές τις στρώσεις, σε απόσταση χεριού.

Η αυλή του αριθμού 2

Κίονες, γλάστρες και μισάνοιχτη σιδερένια πόρτα, στο κομμάτι όπου περπάτησε ο Ουάσινγκτον Ίρβινγκ.

Η δροσιά του Αυγούστου

Παθητικός κλιματισμός της μουσουλμανικής Ανδαλουσίας: αρκετοί βαθμοί λιγότεροι από τον διπλανό δρόμο.

Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη

Αυτοί οι δύο δρόμοι είναι η φυσική πρόσβαση ανάμεσα στο Βασιλικό Αλκάσαρ και την καρδιά της Σάντα Κρους. Βγαίνοντας από τον περίβολο από το Πάτιο δε Μπαντέρας και περνώντας την αψίδα της Χουδερία, καταλήγεις εδώ σε λιγότερο από δύο λεπτά.

Από την άλλη άκρη του στενού φτάνεις στην Πλάθα δε Σάντα Κρους, στους Κήπους του Μουρίγιο και, αν τραβήξεις προς τα μέσα, στην Πλάθα δε Ντόνια Ελβίρα και στην οδό Σουσόνα.

Μια πρακτική συμβουλή: είναι δρόμοι αναγκαστικού περάσματος και στην υψηλή περίοδο γίνονται χωνί για τα γκρουπ. Από τις επτά το απόγευμα η ροή πέφτει πολύ, και τη νύχτα, με τα φανάρια αναμμένα πάνω στον τοίχο, είναι η ώρα που καταλαβαίνεις πραγματικά γιατί αυτή η γωνιά μάγεψε τους ρομαντικούς ταξιδιώτες.

Συχνές ερωτήσεις

Τι ήταν οι Κάνιος δε Καρμόνα;

Ένα εντυπωσιακό υδραγωγείο που έφερνε το νερό από την Αλκαλά δε Γουαδαΐρα, μερικά χιλιόμετρα από εδώ. Το χάραξαν οι Ρωμαίοι και το ξανάφτιαξαν οι Αλμοχάδες τον 12ο αιώνα, και πότιζε τη Σεβίλλη και τα παλάτια της σχεδόν οκτακόσια χρόνια. Έμεινε όρθιο ως το 1912, όταν το γκρέμισαν σχεδόν ολόκληρο για να εκσυγχρονίσουν την πόλη. Ακόμη και σήμερα επιζούν λίγες σκόρπιες καμάρες, χαμένες σε λεωφόρους με κίνηση.

Τι απέγινε εκείνη η εβραϊκή κοινότητα;

Είχε τραγικό τέλος. Το καλοκαίρι του 1391, ξεσηκωμένο από τα κηρύγματα ενός αρχιδιάκονου, ένα πλήθος επιτέθηκε στην εβραϊκή συνοικία: οι νεκροί και όσοι αναγκάστηκαν να βαφτιστούν μετριούνται σε χιλιάδες, και η εβραϊκή γειτονιά διαλύθηκε. Οι συναγωγές της έγιναν εκκλησίες, όπως η Σάντα Μαρία λα Μπλάνκα ή ο Σαν Μπαρτολομέ. Ήταν η αρχή του τέλους, έναν αιώνα πριν από την εκδίωξη του 1492. Γι' αυτό σήμερα μένουν μόνο, σαν αντίλαλος, τα ονόματα των δρόμων.

Ανακάλυψε την πόλη Seville και άκουσέ την με τον δικό σου ρυθμό

Γύρισέ την με ντόπιους ξεναγούς, με τον δικό σου ρυθμό και χωρίς σύνδεση.

Εφαρμογή Viavoy

Άλλα μέρη στην πόλη Seville

Παρεκκλήσι του Κάρμεν

Κάστρο Σαν Χόρχε

Καθεδρικός ναός της Σεβίλλης

Το κανάλι, οι βάρκες και οι δύο πύργοι

Πάρκο Μαρία Λουίσα

Γκλοριέτα του Μπέκερ