Seville · Τι να δεις

Παρεκκλήσι του Κάρμεν

Capilla del Carmen

Είναι μικρό, σχεδόν παιχνίδι, και είναι σφηνωμένο στην αρχή της γέφυρας της Τριάνα σαν φύλακας τσέπης: τρούλος από πράσινο και χρυσό κεραμικό, οκταγωνικό πυργάκι και τούβλο παντού. Το Παρεκκλήσι του Κάρμεν είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει όποιος διασχίζει το ποτάμι προς τη συνοικία, και λειτουργεί ακριβώς όπως σχεδιάστηκε: ως μια συμβολική πύλη. Το ύψωσε το 1928 ο Ανίμπαλ Γκονθάλεθ, ο αρχιτέκτονας που λίγο νωρίτερα είχε υπογράψει την Πλάθα δε Εσπάνια, και πέθανε την επόμενη χρονιά.

Η τελευταία κίνηση του Ανίμπαλ Γκονθάλεθ

Ο Ανίμπαλ Γκονθάλεθ ήταν ο αρχιτέκτονας που καθόρισε τη σύγχρονη εικόνα της Σεβίλλης. Δικά του είναι η Πλάθα δε Εσπάνια, τα περίπτερα της Πλάθα δε Αμέρικα και ένα μεγάλο μέρος του σεβιλλιάνικου ρεχιοναλισμού: εμφανές τούβλο, πλακάκια, σφυρήλατο σίδερο και ένας τρόπος να ξαναζωντανεύει το μουδέχαρ και το μπαρόκ χωρίς να τα αντιγράφει.

Η ιστορία του τελείωσε άσχημα. Παραιτήθηκε από τη διεύθυνση των έργων της Ιβηροαμερικανικής Έκθεσης μέσα σε διαφωνίες και χρέη, και πέθανε το 1929 σε ηλικία πενήντα δύο ετών, λίγες εβδομάδες αφότου η Έκθεση άνοιξε επιτέλους τις πύλες της. Δεν πρόλαβε να δει την αναγνώριση που του αποδίδει σήμερα ολόκληρη η πόλη.

Αυτό το παρεκκλήσι είναι από τα τελευταία έργα του και ίσως το πιο ελεύθερο. Χωρίς μια μνημειακή παραγγελία στη μέση, επέτρεψε στον εαυτό του να φτιάξει μια μινιατούρα: ένα κτίσμα μόλις λίγων μέτρων που λύνει ένα πολεοδομικό πρόβλημα —να σημαδέψει την είσοδο στη συνοικία— με κεραμικό και αναλογίες, όχι με μέγεθος.

Η Αγία Ιούστα και η Αγία Ρουφίνα, φτιαγμένες από πηλό

Στο φανάρι που στέφει το παρεκκλήσι υπάρχουν δύο γυναικείες μορφές με έναν πύργο ανάμεσά τους. Είναι η Αγία Ιούστα και η Αγία Ρουφίνα, δύο αδελφές αγγειοπλάστριες της ρωμαϊκής Σεβίλλης, που μαρτύρησαν γύρω στο έτος 287 επειδή αρνήθηκαν να πουλήσουν τα κεραμικά τους για μια ειδωλολατρική γιορτή και επειδή έσπασαν μετά ένα είδωλο. Είναι οι προστάτιδες της πόλης.

Ο πύργος που κρατούν είναι η Χιραλδά, και εκεί βρίσκεται το εικονογραφικό αστείο: η παράδοση λέει ότι οι δύο αγίες την προστατεύουν από τους σεισμούς, και γι' αυτό εμφανίζονται να την κρατούν σχεδόν σε όλη τη σεβιλλιάνικη ζωγραφική, από τον Μουρίγιο ως τον Γκόγια. Το να τις τοποθετήσεις εδώ, στην πύλη της συνοικίας των αγγειοπλαστών, και να τις φτιάξεις επιπλέον από ψημένο και εφυαλωμένο πηλό, είναι ένα κλείσιμο του ματιού απόλυτα υπολογισμένο.

Κάνε τον γύρο του παρεκκλησιού αργά. Το κεραμικό αλλάζει χρώμα ανάλογα με τη γωνία και την ώρα: το πράσινο και χρυσό εφυάλωμα ανάβει με έναν τρόπο με τον πρωινό ήλιο από τη γέφυρα και με έναν εντελώς διαφορετικό το σούρουπο, με το φως να έρχεται από το ποτάμι.

Μη χάσεις

Ο τρούλος από κεραμικό της Τριάνα

Πράσινος και χρυσός, εφυαλωμένος, αλλάζει χρώμα ανάλογα με την ώρα και τη γωνία.

Η Ιούστα και η Ρουφίνα κρατούν τη Χιραλδά

Οι προστάτιδες αγγειοπλάστριες προστατεύουν τον πύργο από τους σεισμούς. Εδώ, επιπλέον, είναι φτιαγμένες από πηλό.

Η υπογραφή του Ανίμπαλ Γκονθάλεθ

Ένα από τα τελευταία έργα του, ένα χρόνο πριν πεθάνει. Σεβιλλιάνικος ρεχιοναλισμός σε μινιατούρα.

Η πύλη της Τριάνα

Το πρώτο πράγμα που βλέπει όποιος διασχίζει τη γέφυρα: ένα κτίριο σχεδιασμένο για να σημαδεύει ένα σύνορο.

Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη

Βρίσκεται ακριβώς στους πρόποδες της Γέφυρας της Ισαβέλλας Β΄, στην είσοδο της Τριάνα. Είναι η πρώτη υποχρεωτική στάση όταν περνάς απέναντι και, ταυτόχρονα, η πιο εύκολη να σου ξεφύγει, γιατί είκοσι μέτρα πιο πέρα ανοίγεται η Πλάθα δελ Αλτοθάνο και το βλέμμα φεύγει μόνο του προς τη συνοικία.

Το εσωτερικό είναι μικροσκοπικό και το ωράριο λειτουργίας του ακανόνιστο: το παρεκκλήσι χρησιμοποιείται για τη λατρεία της αδελφότητας και δεν λειτουργεί ως μνημείο που επισκέπτεσαι. Ό,τι αξίζει να δεις βρίσκεται απέξω, οπότε μην υπολογίζεις στο ότι θα το βρεις ανοιχτό.

Πενήντα μέτρα πιο πέρα έχεις το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου κάτω από την αγορά και, ακολουθώντας το ποτάμι, την Κάγιε Μπέτις. Αν έρθεις το απόγευμα, αυτή η γωνία είναι καλό μέρος για να περάσεις την ώρα σου ώσπου να χαμηλώσει το φως: η γέφυρα, το παρεκκλήσι και η όχθη σχηματίζουν το καλύτερο κάδρο της εισόδου στη συνοικία.

Συχνές ερωτήσεις

Κι εκείνες οι δύο αγίες, τι έκαναν για να καταλήξουν στο καμπαναριό;

Λένε ότι μια μέρα αρνήθηκαν να πουλήσουν τα πήλινα σκεύη τους για μια ειδωλολατρική γιορτή· ο κόσμος τούς έσπασε την πραμάτεια κι εκείνες, σε απάντηση, έκαναν κομμάτια ένα είδωλο της θεάς. Τις συνέλαβαν και πέθαναν μάρτυρες γύρω στο έτος 287. Έτσι, δύο ταπεινές γυναίκες της τέχνης του πηλού κατέληξαν, αιώνες αργότερα, σύμβολο της Σεβίλλης. Γι' αυτό η συνοικία των αγγειοπλαστών τις νιώθει τόσο δικές της.

Και τι απέγινε ο αρχιτέκτονας που το έχτισε;

Ο Ανίμπαλ Γκονθάλεθ ήταν ο μεγάλος αρχιτέκτονας της Σεβίλλης της εποχής του, η ψυχή εκείνης της Ιβηροαμερικανικής Έκθεσης. Όμως κατέληξε άσχημα: παραιτήθηκε από το έργο μέσα σε μπερδέματα και πίκρες και έμεινε σχεδόν χωρίς περιουσία. Πέθανε το 1929, μόλις πενήντα δύο χρονών, λίγες μόνο εβδομάδες αφού το μεγάλο του έργο άνοιξε επιτέλους τις πόρτες του. Αποχαιρέτησε τον κόσμο σχεδόν ταυτόχρονα με την πόλη που είχε ονειρευτεί. Αυτό το μικρό παρεκκλήσι ήταν από τις τελευταίες δουλειές του.

Ανακάλυψε την πόλη Seville και άκουσέ την με τον δικό σου ρυθμό

Γύρισέ την με ντόπιους ξεναγούς, με τον δικό σου ρυθμό και χωρίς σύνδεση.

Εφαρμογή Viavoy

Άλλα μέρη στην πόλη Seville

Κάστρο Σαν Χόρχε

Καθεδρικός ναός της Σεβίλλης

Το κανάλι, οι βάρκες και οι δύο πύργοι

Πάρκο Μαρία Λουίσα

Γκλοριέτα του Μπέκερ

Γκλοριέτα Σαν Ντιέγο, είσοδος του πάρκου