Βγαίνεις από την πυκνή βλάστηση του πάρκου σε έναν ανοιχτό, φωτεινό χώρο γεμάτο περιστέρια —τόσα που εδώ τον λένε, απλώς, το πάρκο των περιστεριών— που τον περιβάλλουν τρία κτίρια που δεν μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους. Το ένα είναι μουδέχαρ, το άλλο αναγεννησιακό και το τρίτο γοτθικό, και τα σχεδίασε και τα τρία ο ίδιος αρχιτέκτονας την ίδια εποχή. Είναι η Πλάθα δε Αμέρικα, το εργαστήριο όπου ο Ανίμπαλ Γκονθάλεθ δοκίμασε τις ιδέες που αργότερα θα έφερνε, σε μεγάλη κλίμακα, στην Πλάθα δε Εσπάνια.
Τρεις ρυθμοί, ένας μόνο αρχιτέκτονας
Ο Γκονθάλεθ έχτισε αυτή την πλατεία μεταξύ 1911 και 1916, πάνω από μια δεκαετία πριν εγκαινιαστεί η Έκθεση, και τη σχεδίασε σκόπιμα σαν δειγματολόγιο: τρία περίπτερα, τρεις στιγμές της ισπανικής αρχιτεκτονικής, το ένα δίπλα στο άλλο και στην ίδια κλίμακα, ώστε να μπορείς να τα συγκρίνεις με μια ματιά.
Το Περίπτερο Μουδέχαρ είναι τούβλο, πλακάκια και πεταλόσχημα τόξα, και σήμερα στεγάζει το Μουσείο Λαϊκών Τεχνών και Εθίμων, αφιερωμένο στην καθημερινή ζωή της Ανδαλουσίας: επαγγέλματα, ενδυμασίες, κεραμικά, ο αγροτικός κόσμος που χάθηκε. Είναι ένα εξαιρετικό μουσείο και σχεδόν πάντα άδειο.
Το Περίπτερο των Καλών Τεχνών, αναγεννησιακό, είναι η έδρα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Σεβίλλης. Έχει περάσει μια μακρά διαδικασία αποκατάστασης, οπότε καλό είναι να ελέγξεις αν έχει ξανανοίξει πριν το υπολογίσεις. Και στη μέση, μικρότερο και πιο λεπτοδουλεμένο, το Βασιλικό Περίπτερο, σε ισαβελινό γοτθικό ύφος.
Το χρυσάφι των Ταρτησσίων
Το κομμάτι-αστέρι του Αρχαιολογικού Μουσείου είναι ο Θησαυρός του Καραμπόλο: είκοσι ένα κομμάτια από συμπαγές χρυσάφι —περιδέραια, βραχιόλια, θωρακικές πλάκες— που εμφανίστηκαν τυχαία το 1958 σε έναν λόφο του Κάμας, εδώ δίπλα, όταν κάποιοι εργάτες έσκαβαν το χώμα για να επεκτείνουν μια σκοπευτική λέσχη.
Έχουν περίπου δύο χιλιάδες επτακόσια χρόνια και συνδέονται με την Ταρτησσό, τον μισοθρυλικό πολιτισμό που οι Έλληνες τοποθετούσαν στις εκβολές του Γουαδαλκιβίρ και για τον οποίο δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Είναι, με διαφορά, το σημαντικότερο προρωμαϊκό εύρημα χρυσού της χερσονήσου.
Το μουσείο φυλάει επίσης μια ρωμαϊκή συλλογή πρώτης γραμμής από την Ιτάλικα, την πόλη εννέα χιλιόμετρα από εδώ που έδωσε στην αυτοκρατορία δύο αυτοκράτορες, τον Τραϊανό και τον Αδριανό: ψηφιδωτά, αυτοκρατορικά πορτρέτα και μια μαρμάρινη Αφροδίτη που δεσπόζει σε μία από τις αίθουσες.
Μη χάσεις
Το προσχέδιο της Πλάθα δε Εσπάνια
Εδώ ο Ανίμπαλ Γκονθάλεθ δοκίμασε, δεκαπέντε χρόνια νωρίτερα, όλα όσα αργότερα θα έκανε σε μεγάλη κλίμακα.
Γοτθικό, αναγεννησιακό και μουδέχαρ
Τρία περίπτερα στην ίδια κλίμακα, για να μπορείς να τα συγκρίνεις με μια ματιά. Ένα χτισμένο δειγματολόγιο.
Ο Θησαυρός του Καραμπόλο
Είκοσι ένα κομμάτια ταρτησσιακού χρυσού 2.700 ετών, που εμφανίστηκαν τυχαία το 1958.
Το πάρκο των περιστεριών
Κάθονται στα χέρια σου. Με παιδιά, η πιο κερδοφόρα στάση όλης της επίσκεψης.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη
Η πλατεία βρίσκεται στη νότια άκρη του Πάρκου Μαρία Λουίσα, περίπου είκοσι λεπτά με τα πόδια από την Πλάθα δε Εσπάνια μέσα από τον κήπο, περνώντας από τη Γκλοριέτα του Μπέκερ και την Κρήνη των Λιονταριών.
Είναι το καλύτερο σημείο του πάρκου για να πας με παιδιά: τα περιστέρια κάθονται στα χέρια σου αν τα ταΐσεις, και υπάρχει ανοιχτός χώρος για τρέξιμο. Είναι επίσης εκεί όπου τελειώνει η λεωφόρος κατά μήκος της οποίας απλώνονται τα περίπτερα της Έκθεσης του 29.
Αν πρόκειται να μπεις σε ένα μουσείο, το Μουσείο Λαϊκών Τεχνών και Εθίμων είναι η σίγουρη επιλογή: είναι φθηνό, καλοστημένο, σχεδόν ποτέ δεν έχει κόσμο και αφηγείται τον κόσμο από τον οποίο βγήκαν τα περισσότερα πράγματα που έχεις δει στην πόλη. Οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν δωρεάν είσοδο στα κρατικά μουσεία.
Συχνές ερωτήσεις
Και τι είναι ακριβώς ο Θησαυρός του Καραμπόλο;
Ένα από τα πιο εκθαμβωτικά ευρήματα της ισπανικής αρχαιολογίας. Εμφανίστηκε τυχαία το 1958, στον λόφο του Καραμπόλο, εδώ δίπλα, στο Κάμας, όταν κάποιοι εργάτες έσκαβαν το χώμα: είκοσι ένα κομμάτια από συμπαγές χρυσάφι, περιδέραια και πλάκες των Ταρτησσίων, εκείνου του σχεδόν θρυλικού λαού πριν από περίπου δύο χιλιάδες επτακόσια χρόνια. Μια λεπτομέρεια που λίγοι ξέρουν: αυτό που εκτίθεται είναι ένα πιστότατο αντίγραφο· το αληθινό χρυσάφι φυλάγεται σε ασφαλές μέρος, γιατί αξίζει μια περιουσία.
Τι άλλο φυλάει εκείνο το μουσείο;
Έναν πολύ διαφορετικό θησαυρό: τη Ρώμη που υπήρχε εδώ δίπλα. Στο Σαντιπόνθε, λίγα χιλιόμετρα από εδώ, βρισκόταν η Ιτάλικα, μια ρωμαϊκή πόλη που έδωσε στην αυτοκρατορία ούτε λίγο ούτε πολύ δύο αυτοκράτορες, τον Τραϊανό και τον Αδριανό. Από τα ερείπιά της βγήκαν αγάλματα, ψηφιδωτά και εκείνη η μαρμάρινη Αφροδίτη που δεσπόζει σε μία από τις αίθουσες. Οπότε σε αυτό το περίπτερο συνυπάρχουν, χωρίς να χρειαστεί να μετακινηθείς, οι Ταρτήσσιοι με το χρυσάφι τους και οι Ρωμαίοι με τους θεούς τους. Η μισή αρχαία ιστορία της Ανδαλουσίας, κάτω από την ίδια στέγη.
