Z gęstwiny parku wychodzisz na otwartą, jasną przestrzeń pełną gołębi – tylu, że miejscowi nazywają to miejsce po prostu parkiem gołębi – otoczoną trzema budynkami, które w niczym się nie przypominają. Jeden jest mudéjarski, drugi renesansowy, a trzeci gotycki, i wszystkie trzy zaprojektował w tym samym czasie ten sam architekt. To Plaza de América, laboratorium, w którym Aníbal González wypróbował pomysły, które potem przeniósł z rozmachem na Plaza de España.
Trzy style, jeden architekt
González zbudował ten plac w latach 1911–1916, ponad dekadę przed otwarciem Wystawy, i celowo pomyślał go jako wzornik: trzy pawilony, trzy momenty architektury hiszpańskiej, jeden obok drugiego i w tej samej skali, tak żeby można je było porównać jednym spojrzeniem.
Pabellón Mudéjar to cegła, azulejos i łuki podkowiaste, a dziś mieści się w nim Museo de Artes y Costumbres Populares, czyli muzeum sztuki i obyczajów ludowych, poświęcone andaluzyjskiej codzienności: rzemiosłom, strojom, ceramice, światu wsi, który zniknął. To świetne muzeum i prawie zawsze puste.
Renesansowy Pabellón de Bellas Artes jest siedzibą Museo Arqueológico w Sewilli. Przechodził długi remont, więc zanim na nie liczysz, sprawdź, czy zostało ponownie otwarte. A pośrodku, mniejszy i delikatniejszy, stoi Pabellón Real w stylu gotyku izabelińskiego.
Złoto Tartezyjczyków
Największym skarbem Museo Arqueológico jest Tesoro del Carambolo, czyli skarb z Carambolo: dwadzieścia jeden przedmiotów z litego złota – naszyjniki, bransolety, płytki napierśne – znalezionych przypadkiem w 1958 roku na wzgórzu w Camas, tuż obok, kiedy robotnicy przekopywali ziemię pod rozbudowę klubu strzeleckiego.
Mają około dwóch tysięcy siedmiuset lat i wiąże się je z Tartessos, na wpół legendarną cywilizacją, którą Grecy umieszczali u ujścia Guadalquiviru i o której nie wiemy prawie nic. To zdecydowanie najważniejsze znalezisko przedrzymskiego złota na Półwyspie Iberyjskim.
Muzeum ma też pierwszorzędną kolekcję rzymską z Itálica, miasta oddalonego stąd o dziewięć kilometrów, które dało imperium dwóch cesarzy, Trajana i Hadriana: mozaiki, portrety cesarzy i marmurową Wenus, która króluje w jednej z sal.
Nie do przegapienia
Szkic Plaza de España
Tu Aníbal González wypróbował, piętnaście lat wcześniej, wszystko, co potem zrobił z rozmachem.
Gotyk, renesans i mudéjar
Trzy pawilony w tej samej skali, żeby dało się je porównać jednym spojrzeniem. Zbudowany wzornik.
Tesoro del Carambolo
Dwadzieścia jeden przedmiotów z tartezyjskiego złota sprzed 2700 lat, znalezionych przypadkiem w 1958 roku.
Park gołębi
Siadają na dłoniach. Z dziećmi to najbardziej opłacalny przystanek całego zwiedzania.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Plac leży na południowym krańcu parku María Luisa, jakieś dwadzieścia minut pieszo od Plaza de España przez ogród, obok Glorieta de Bécquer i Fuente de los Leones.
To najlepsze miejsce w parku na wyjście z dziećmi: gołębie siadają na dłoniach, jeśli dasz im jeść, a jest też otwarta przestrzeń do biegania. Tu kończy się również aleja, wzdłuż której rozsiane są pawilony Expo ’29.
Jeśli masz wejść do jednego muzeum, Museo de Artes y Costumbres Populares to pewny wybór: jest tanie, dobrze urządzone, prawie nigdy nikogo w nim nie ma i opowiada o świecie, z którego wyszła większość rzeczy widzianych przez ciebie w mieście. Obywatele Unii Europejskiej wchodzą do muzeów państwowych za darmo.
Najczęstsze pytania
A czym dokładnie jest Tesoro del Carambolo?
Jednym z najbardziej olśniewających znalezisk hiszpańskiej archeologii. Odkryto go przypadkiem w 1958 roku na wzgórzu Carambolo, tuż obok, w Camas, kiedy robotnicy przekopywali ziemię: dwadzieścia jeden przedmiotów z litego złota, naszyjniki i płytki Tartezyjczyków, tego niemal legendarnego ludu sprzed około dwóch tysięcy siedmiuset lat. Szczegół, który zna niewiele osób: to, co jest wystawione, to niezwykle wierna replika; prawdziwe złoto jest przechowywane w bezpiecznym miejscu, bo jest warte fortunę.
Co jeszcze kryje to muzeum?
Zupełnie inny skarb: Rzym, który był tu tuż obok. W Santiponce, kilka kilometrów stąd, leżała Itálica, rzymskie miasto, które dało imperium ni mniej, ni więcej tylko dwóch cesarzy, Trajana i Hadriana. Z jej ruin pochodzą posągi, mozaiki i ta marmurowa Wenus, która króluje w jednej z sal. Więc w tym pawilonie, bez ruszania się z miejsca, współistnieją Tartezyjczycy ze swoim złotem i Rzymianie ze swoimi bogami. Pół starożytnej historii Andaluzji pod jednym dachem.
