Zaciszna polana pod ogromnym drzewem o rozłożystej koronie, z półkolistymi ławkami dookoła i grupą rzeźb z białego marmuru pośrodku. To pomnik Gustava Adolfa Bécquera, sewilskiego poety niemożliwej miłości, odsłonięty w 1911 roku i opłacony ze zbiórki publicznej. To najcichszy zakątek parku María Luisa i ten, który najwięcej osób wybiera, żeby usiąść i nic nie robić, choć prawie nikt nie zwraca uwagi na czwartą postać, tę odsuniętą od grupy.
Trzy wieki miłości
Wokół pnia siedzą trzy marmurowe kobiety, które przedstawiają trzy wieki miłości: tę, która przychodzi pełna nadziei, tę przeżywaną w pełni i tę, która odchodzi, już przywiędła. Wyrzeźbiono je z bardzo różnymi wyrazami twarzy, a całość czyta się od lewej do prawej jak kompletną historię.
A potem jest czwarta postać, z brązu i oddzielona od grupy: nagi chłopiec zraniony strzałą w pierś. To Zraniony Amor, a jego odsunięcie nie jest przypadkowe. To, że jedynym elementem z brązu i jedynym odsuniętym jest właśnie rana, całkiem dobrze streszcza poezję Bécquera.
Zespół wyrzeźbił Lorenzo Coullaut Valera, a do jego powstania doprowadzili bracia Álvarez Quintero, sewilscy dramatopisarze, za pomocą zbiórki publicznej. Odsłonięto go w 1911 roku, gdy Forestier przeprojektowywał park, i jest jednym z najwcześniejszych elementów dzisiejszego ogrodu.
Poeta i drzewo
Bécquer urodził się w Sewilli w 1836 roku i zmarł w Madrycie w 1870 roku w wieku trzydziestu czterech lat, biedny i praktycznie nieznany. Sława przyszła później: przyjaciele zebrali i wydali jego rozproszone wiersze, Rimas, a książka stała się jedną z najczęściej czytanych w literaturze hiszpańskiej. Praktycznie wymyślił nowoczesną poezję w języku kastylijskim.
Drzewo, które wszystko osłania, to cypryśnik błotny, taksodium posadzone w połowie XIX wieku, długo przed pomnikiem. To jeden z najstarszych okazów w parku, a jego rozłożysta korona działa jak naturalny dach gloriety: zespół zaprojektowano tak, by zmieścił się dokładnie pod nią.
Cień, który rzuca, jest gęsty nawet w południe, i to jest prawdziwy powód, dla którego to najbardziej oblegane miejsce w ogrodzie. Mieszkańcy Sewilli przychodzą tu czytać, uczyć się i czekać. To jeden z niewielu zabytków w mieście, z których ludzie korzystają na co dzień, zamiast je fotografować.
Nie do przegapienia
Trzy wieki miłości
W marmurze i po kolei: miłość, która przychodzi, ta przeżywana i ta, która odchodzi.
Zraniony Amor
Z brązu i odsunięty od grupy. Jedyna oddzielona postać i jedyna ze strzałą w piersi.
Cypryśnik błotny
Posadzony w połowie XIX wieku, starszy od pomnika. Rzeźbę zaprojektowano tak, by zmieściła się pod nim.
Gęsty cień w południe
Dlatego to najbardziej oblegany zakątek parku. Tu ludzie czytają, uczą się i czekają.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Leży w głębi parku María Luisa, kilka minut od Glorieta de San Diego, na naturalnej trasie w stronę Fuente de los Leones i Plaza de América.
Nie jest wyraźnie oznakowana i dochodzi się do niej, skręcając za żywopłotem, czyli dokładnie tak, jak Forestier chciał, żeby działał park: przez odkrywanie, a nie według trasy. Jeśli poszukasz jej na mapie, znajdziesz ją; jeśli po prostu będziesz spacerować, sama się pojawi.
Uwaga dla podróżnych, którym się spieszy: jeśli w parku zrobisz tylko jeden przystanek, niech to będzie ten. Jest dziesięć minut od Plaza de España, ma gwarantowany cień i to tu najlepiej rozumie się, do czego służy ogród w takim mieście jak to.
Najczęstsze pytania
A kim właściwie był Bécquer?
Poetą z życiem jak ze smutnej powieści. Gustavo Adolfo Bécquer urodził się w Sewilli w 1836 roku i zmarł w Madrycie, mając zaledwie trzydzieści cztery lata, biedny i dość nieznany. Sława przyszła po jego śmierci: przyjaciele zebrali i wydali jego wiersze, te „Rimas”, które mówią o miłości i rozczarowaniu, i stały się one jedną z najbardziej ukochanych książek hiszpańskiej poezji. Dlatego ten zakątek jest tak bardzo jego: tu wciąż żyje poeta, którego za życia prawie nikt nie czytał.
A kto wzniósł mu ten pomnik?
Wyrzeźbił go Lorenzo Coullaut Valera, autor całego zespołu, który masz przed sobą. Ale pomysł zrodził się z miłości dwóch znakomitych krajan, braci Álvarez Quintero, słynnych sewilskich dramatopisarzy, którzy zorganizowali publiczną zbiórkę, żeby za niego zapłacić. Czyli tego pomnika nie postawił żaden król ani żaden ratusz: sfinansowali go sami ludzie, drobnymi datkami, bo kochali swojego poetę.
