Niska fontanna na planie krzyża, z czterema ceramicznymi lwami tryskającymi wodą z pysków i basenem wyłożonym niebieskimi azulejos, pośrodku okrągłego placyku otoczonego przyciętymi żywopłotami. To jeden z najbardziej lubianych przystanków w parku María Luisa i ten, który najlepiej tłumaczy metodę całego ogrodu: nie stoi tu po to, żebyś na nią patrzył, tylko po to, żeby obniżyć temperaturę. Wzór jest oczywisty i otwarcie przyznany – Patio de los Leones w Alhambrze – ale kopia pozwala sobie na sporo swobody.
Cztery lwy zamiast dwunastu
Oryginalna fontanna w Alhambrze ma dwanaście marmurowych lwów podtrzymujących wielką czaszę i jest arcydziełem nasrydzkiej inżynierii wodnej z XIV wieku. Tutaj są cztery, po jednym na każde ramię krzyża, i są zrobione z glazurowanej ceramiki zamiast z marmuru.
To nie próba wiernej kopii, tylko cytat. Forestier i architekci Wystawy pracowali systematycznie w ten sposób: brali rozpoznawalny motyw hiszpańsko-muzułmański, dostosowywali go do miejscowej skali i materiałów – przede wszystkim azulejos z Triany – i wpisywali go w ogród. Wynik jest andaluzyjski, choć nie jest repliką niczego.
Lwy, które widzisz, nie są pierwsze. Oryginały zniszczyły się przez dziesięciolecia na otwartym powietrzu i zostały wymienione podczas renowacji. Tak jest w całym parku: to, co wygląda na nietknięte od 1929 roku, było wiele razy naprawiane, wymieniane i odtwarzane. Zabytkowego ogrodu się nie konserwuje, tylko się go utrzymuje.
Woda jako klimatyzacja
Woda w tym ogrodzie pełni bardzo konkretną funkcję cieplną: parując, pochłania ciepło i obniża temperaturę otaczającego powietrza. To ta sama zasada, która rządzi andaluzyjskimi patiami i ogrodami Nasrydów, i dlatego fontanny w parku stoją zawsze na placykach zamkniętych żywopłotami, gdzie chłodne powietrze zostaje.
Usiądź na chwilę na brzegu basenu i sprawdź to sam: różnica między byciem tutaj a byciem dwadzieścia metrów dalej, na słońcu, wynosi kilka stopni. Resztę robi nieustanny szum wody, bo zagłusza też hałas i zmienia odczuwanie upału.
Przyjrzyj się ceramice z bliska. Kobaltowy błękit na bieli basenu to ta sama paleta barw, którą zobaczysz na 48 ławkach Plaza de España i na mostkach nad kanałem: wszystko wyszło z tych samych warsztatów w Trianie, w tych samych latach.
Nie do przegapienia
Cztery lwy, nie dwanaście
Swobodny cytat z Patio de los Leones w Alhambrze, w glazurowanej ceramice zamiast marmuru.
Woda, która chłodzi
Parowanie na placyku zamkniętym żywopłotami: kilka stopni mniej niż dwadzieścia metrów dalej na słońcu.
Wymienione lwy
To nie są oryginały. Zabytkowego ogrodu się nie konserwuje: utrzymuje się go, pokolenie po pokoleniu.
Błękit Triany
Ten sam kobalt co na ławkach prowincji i na mostkach nad kanałem, z tych samych warsztatów.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Fontanna stoi wewnątrz parku María Luisa, przy ścieżce łączącej Glorieta de Bécquer z Plaza de América. Dojdziesz do niej pieszo bez żadnego trudu, idąc za szumem wody.
To jeden z krótkich przystanków w parku: wystarczy pięć minut albo pół godziny, jeśli postanowisz usiąść, co latem jest rozsądne. Wokół są ławki w cieniu, a ludzi jest tu zwykle dużo mniej niż przy Glorieta de Bécquer.
Jeśli jesteś z dziećmi, sprawdza się takie połączenie: fontanna, Isleta de los Patos, pawie i Plaza de América z gołębiami. To czterdzieści minut spaceru, który obejmuje wszystko, co park ma najmilszego.
Najczęstsze pytania
Ile lwów ma fontanna, która ją zainspirowała?
Oryginalna fontanna, ta z Patio de los Leones w Alhambrze w Granadzie, ma ni mniej, ni więcej tylko dwanaście marmurowych lwów podtrzymujących czaszę i jest klejnotem arabskiej inżynierii sprzed ponad sześciuset lat. Tutaj, w wersji sewilskiej, zostały cztery, po jednym na każde ramię krzyża. To mrugnięcie okiem, hołd w miniaturze dla tamtego granadyjskiego dziedzińca, który oczarował wszystkich, którzy tworzyli ten park. Al-Andalus znów wygląda zza rogu, w ceramice i w cieniu.
