Een lage fontein met een kruisvormige plattegrond, vier keramische leeuwen die water uit hun bek spuiten en een bekken bekleed met blauwe azulejos, midden op een glorieta, een tuinpleintje met strak geschoren hagen. Het is een van de geliefdste haltes van het Parque de María Luisa en de plek die de methode van de hele tuin het best uitlegt: de fontein staat hier niet om naar te kijken, ze staat hier om de temperatuur te laten zakken. Het voorbeeld is duidelijk en openlijk – de Patio de los Leones van het Alhambra – maar de kopie neemt flink wat vrijheden.
Vier leeuwen in plaats van twaalf
De oorspronkelijke fontein in het Alhambra heeft twaalf marmeren leeuwen die een grote schaal dragen, en ze is een meesterwerk van de Nasridische waterbouwkunde uit de 14e eeuw. Hier zijn het er vier, één voor elke arm van de kruisvormige plattegrond, en ze zijn van geglazuurde keramiek in plaats van marmer.
Het is geen poging tot een getrouwe reproductie, maar een citaat. Forestier en de architecten van de Expo werkten stelselmatig zo: ze namen een herkenbaar Spaans-islamitisch motief, pasten het aan de plaatselijke schaal en materialen aan – vooral de azulejos uit Triana – en voegden het in de tuin in. Het resultaat is Andalusisch zonder een replica van wat dan ook te zijn.
De leeuwen die je ziet, zijn niet de eerste. De originelen raakten in de loop van decennia weer en wind beschadigd en werden bij een restauratie vervangen. Dat gebeurt in het hele park: wat er sinds 1929 onaangeroerd uitziet, is vele malen gerepareerd, vervangen en opnieuw gemaakt. Een historische tuin wordt niet geconserveerd, hij wordt onderhouden.
Water als airconditioning
Het water heeft in deze tuin een heel concrete thermische functie: als het verdampt, neemt het warmte op en verlaagt het de temperatuur van de lucht eromheen. Het is hetzelfde principe dat de Andalusische patio's en de Nasridische tuinen beheerst, en daarom liggen de fonteinen van het park altijd op glorieta's die door hagen zijn afgesloten, waar de koele lucht blijft hangen.
Ga een tijdje op de rand van het bekken zitten en ervaar het zelf: het verschil tussen hier zitten en twintig meter verderop in de zon is een paar graden. Het voortdurende geruis van het water doet de rest, want het dempt ook het lawaai en verandert hoe je de hitte ervaart.
Bekijk de keramiek van dichtbij. Het kobaltblauw op wit van het bekken is hetzelfde kleurenrepertoire dat je terugziet op de 48 banken van de Plaza de España en op de bruggen over het kanaal: alles kwam uit dezelfde werkplaatsen in Triana, in dezelfde jaren.
Niet te missen
Vier leeuwen, geen twaalf
Een vrij citaat van de Patio de los Leones van het Alhambra, in geglazuurde keramiek in plaats van marmer.
Het water dat verkoelt
Verdamping op een glorieta die door hagen is afgesloten: een paar graden koeler dan twintig meter verderop in de zon.
De vervangen leeuwen
Het zijn niet de originelen. Een historische tuin wordt niet geconserveerd: hij wordt onderhouden, generatie na generatie.
Het blauw van Triana
Hetzelfde kobalt als dat van de banken van de provincies en de bruggen over het kanaal, uit dezelfde werkplaatsen.
Hoe het in je bezoek aan Sevilla past
Ze staat midden in het Parque de María Luisa, op het pad dat de Glorieta de Bécquer met de Plaza de América verbindt. Je komt er zonder enige moeite te voet, gewoon het geluid van het water achterna.
Het is een van de korte haltes in het park: vijf minuten is genoeg, of een halfuur als je besluit te gaan zitten, en dat is in de zomer het verstandigst. Rondom staan banken in de schaduw en het is er meestal veel minder druk dan bij de Glorieta de Bécquer.
Ben je met kinderen, dan werkt deze combinatie: fontein, Isleta de los Patos, pauwen en de Plaza de América met de duiven. Dat is een route van veertig minuten en ze dekt alles wat het park aan vriendelijkheid te bieden heeft.
Veelgestelde vragen
Hoeveel leeuwen heeft de fontein die haar inspireerde?
De originele fontein, die van de Patio de los Leones van het Alhambra in Granada, heeft maar liefst twaalf marmeren leeuwen die de schaal dragen, en is een juweel van Arabische ingenieurskunst van meer dan zeshonderd jaar geleden. Hier, in de Sevillaanse versie, zijn het er vier gebleven, een voor elke arm van het kruis. Het is een knipoog, een eerbetoon in het klein aan die patio in Granada die iedereen betoverde die dit park maakte. Al-Ándalus die weer opduikt, in keramiek en in de schaduw.
