Hallo! Ik ben Sanne, en dit uur ben ik je stem door het meest monumentale Sevilla, het Sevilla dat werd bedacht om de wereld te verblinden in negentienhonderdnegenentwintig.
Overzicht
We komen langs de Plaza de España, met haar omhelzing van baksteen en keramiek, langs de oude Koninklijke Tabaksfabriek waar de mythe van Carmen werd geboren, en door de meest romantische tuinen van de stad, het Parque de María Luisa, tot aan de Plaza de América en haar paviljoens. Zichtbaar metselwerk, gekleurde tegels en de schaduw van jacaranda's: dit is het Sevillaanse regionalisme in zijn zuiverste vorm.
Onze wandeling begint in het midden van de Plaza de España. We gaan beginnen.
Route
Je staat in het midden van de Plaza de España, en het eerste wat je bereikt is niet het uitzicht, maar het geluid: het plonzen van de roeispanen in het kanaal, het getik van paardenhoeven op de grond en, in de verte, een gitaar die iemand onder de arcaden bespeelt zodat de echo de rest doet.
- 2
De Plaza de España in Star Wars
Blijf waar je bent en kijk naar het geheel, de galerijen, de torens, het kanaal. Je hebt het eerder gezien, ook al ben je hier nog nooit geweest. In september van het jaar 2000 veranderde dit plein in het paleis van de planeet Naboo voor Star Wars, Episode II, die van de aanval van de klonen.
Leun over de rand van het kanaal, die waterspiegel van zo'n vijfhonderd meter die het plein omringt, en merk hoe de lucht ineens frisser is, bijna vochtig. Ze noemen het, met een knipoog, “la ría”, de riviermonding, en sinds 1929 kun je het in een roeiboot afvaren, zoals de bezoekers van de Expo bijna een eeuw geleden deden.
Loop naar de muur die langs de voet van de halve cirkel loopt, waar mensen in de schaduw zitten, en je ziet dat dit geen gewone bank is. Loop er langzaam langs. Om de paar meter zit een nis bedekt met glanzende azulejo's, en elke nis draagt de naam van een Spaanse provincie.
- 5
Premier Garden
In een klein groen kiosk aan de rand van de Prado de San Sebastián vind je de perfecte plek voor een pauze voor het park: de Premier Garden. Het is een openluchttuinbar, verstopt onder de bomen, met rieten stoelen, hangplanten en een lange lijst cocktails, koffies en koude dranken.
Voor je strekt zich, langs de straat, een enorm gebouw van lichte steen uit: het lijkt een paleis, maar het was een fabriek.
Onder de bomen, zodra je er een voet tussen zet, verandert alles: de temperatuur daalt, het verkeerslawaai dooft en de grond wordt albero, die gele, zachte aarde die zo bij Sevilla hoort. Je gaat het Parque de María Luisa binnen via de Glorieta de San Diego, een van de natuurlijke toegangen.
Volg het pad tot je een beschutte open plek vindt, met een enorme boom met een wijde kruin, en ga even zitten op een van de gebogen banken eromheen. Je merkt meteen dat deze plek om stilte vraagt.
Blijf staan op een van de middelste lanen, onder de hoogste kruinen, en luister: hier binnen telt het geluid meer dan het uitzicht. Je hoort het gekoer van duiven, het gekrijs van een verborgen pauw, water dat stroomt in een nabije fontein, het knerpen van de albero onder je voeten.
- 10
La Isleta de los Patos
Volg het geruis van het water naar een vijver omringd door stenen, met een eilandje in het midden dat je bereikt via een bruggetje. Daarop zie je een klein Arabisch tempeltje met hoefijzerbogen.
Loop naar het midden van het park tot het geluid van het water sterker wordt, bijna een kleine muziek, en je komt bij een lage fontein met een kruisvormige plattegrond, waar vier keramieken leeuwen over waken.
Stap uit het dichte groen in een ruime, lichte open ruimte, en ineens zit de grond vol duiven: honderden, zoveel dat ze het hier gewoon het park van de duiven noemen. Gooi er wat kruimels naar als je wilt en ze gaan op je handen zitten.
Langs de grote, met bomen omzoomde lanen die naar de rivier aflopen, duiken tussen de bomen bijzondere gebouwen op, elk met de uitstraling van een ver land. Het zijn de paviljoenen die de uitgenodigde landen bouwden voor de Iberoamerikaanse Expo van 1929, hun visitekaartje aan de wereld.
Aan het uiteinde van het park dat uitkijkt op de rivier staat een grote stenen zuil naast een muur met een in reliëf uitgehouwen wereldkaart. Ga dichterbij en merk hoe de Guadalquivir je, na zoveel schaduw, weer het open licht teruggeeft.
