Je hoeft alleen de lijn van de bomen over te steken om het verschil te merken: de temperatuur zakt een paar graden, het verkeerslawaai sterft weg en de grond wordt albero, die gele, zachte aarde die je voetstappen dempt. De Glorieta de San Diego is een van de natuurlijke toegangspoorten van het Parque de María Luisa, en ze werkt als een sluis tussen twee steden: de monumentale, van steen en zon, en de andere, van schaduw, water en vogels.
Een tuin bedacht tegen de hitte
Het park zoals je het ziet, werd tussen 1911 en 1914 ontworpen door de Franse landschapsarchitect Jean-Claude Nicolas Forestier, conservator van de grote parken van Parijs en ontwerper van tuinen in Barcelona, Havana en Buenos Aires. In plaats van een Franse tuin op te leggen, met rechte perspectieven en symmetrische perken, deed hij iets wat heel wat slimmer was.
Hij keek naar het Alhambra en naar de tuinen van het Real Alcázar, dat op tien minuten lag, en paste hun logica toe: paden die krommen en elkaar kruisen, zodat er nooit een lang recht stuk in de zon is, hoge hagen die als muren werken, glorieta's (tuinpleintjes) met banken die altijd in de schaduw staan, fonteinen die door verdamping verkoeling brengen, en overal tegels.
Het resultaat is een tuin die niet gemaakt is om van ver te bekijken, maar om in te stappen. In augustus, met veertig graden op straat, is het in het park merkbaar een paar graden koeler. Het is airconditioning gemaakt met bomen, en die werkt al meer dan een eeuw.
Wat hier begint
Vanaf deze ingang vertrekken de grote lanen die het park structureren. De ene leidt naar de Glorieta de Bécquer, een andere naar de Fuente de los Leones en nog een andere loopt af naar de Plaza de América, aan het zuidelijke uiteinde. Geen enkele loopt recht, en daar draait het nu net om.
Het park ligt bezaaid met glorieta's gewijd aan schrijvers, en ze opzoeken is de beste manier om erdoorheen te lopen: die van de gebroeders Álvarez Quintero, die van Cervantes met zijn tegelbanken vol taferelen uit Don Quichot, die van Ofelia Nieto, die van Rodríguez Marín. Ze zijn niet duidelijk aangegeven: ze duiken op.
Let op de grond. Het albero is aangestampte aarde uit Alcalá de Guadaíra, dezelfde als die van de arena van de Maestranza en van de processies. Het dempt, weerkaatst de zon niet en neemt water op, en het verklaart waarom lopen hier veel minder vermoeiend is dan in het centrum.
Niet te missen
Het ontwerp van Forestier
De conservator van de parken van Parijs keek naar het Alhambra en legde een tuin aan tegen de hitte.
Het albero onder je voeten
Aangestampte aarde uit Alcalá: dempt, weerkaatst de zon niet en neemt water op. Je loopt er anders op.
De literaire glorieta's
Bécquer, Cervantes, de Álvarez Quintero. Ze zijn niet aangegeven: ze duiken op als je om een heg loopt.
Het Costurero de la Reina
Het oudste regionalistische gebouw van Sevilla, met iets van een speelgoedkasteel, naast deze ingang.
Hoe het in je bezoek aan Sevilla past
Deze ingang ligt op een steenworp van de Plaza de España en de Antigua Real Fábrica de Tabacos, en daarmee is hij het logische vervolg op dat bezoek: je komt gloeiend uit de halve cirkel en stapt de schaduw in.
Hier vlakbij staat ook het Costurero de la Reina, de naaikamer van de koningin, een klein neomudéjargebouw dat op een speelgoedkasteel lijkt, een lustpaviljoen van de hertogen van Montpensier was en waar nu een toeristenbureau in zit. Het is het oudste gebouw in regionalistische stijl van Sevilla.
Reken op minstens een uur voor het park, en liever twee als je het neemt zoals het hoort: in een glorieta gaan zitten, niets doen en de tijd laten verstrijken. Dat doen de Sevillanen, en in deze stad doe je ze wat de hitte betreft beter na.
Veelgestelde vragen
En wie was die Franse landschapsarchitect?
Hij heette Jean-Claude Nicolas Forestier, en hij was geen gewone tuinier: hij was de conservator van de grote parken van Parijs, te beginnen met het Bois de Boulogne. Hij ontwierp tuinen over de halve wereld, van Barcelona tot Havana of Buenos Aires. En van al die tuinen wordt dit Sevillaanse park beschouwd als een van zijn grote meesterwerken. Een Fransman uit Parijs die uiteindelijk de meest Andalusische tuin signeerde die je je kunt voorstellen.
