Een kleine poort in een muur van rode baksteen, met een leeuw van tegels die een kruis en een vaandel vasthoudt. Het lijkt niet veel, en juist daarom werkt het zo goed: erachter ligt het Real Alcázar van Sevilla, het oudste koninklijke paleis van Europa dat nog in gebruik is, duizend jaar ononderbroken bouwen, van de vesting van de Omajjaden uit de 10e eeuw tot de vertrekken waar de koninklijke familie nog altijd logeert als ze in de stad is. De bescheiden ingang is voorlopig het laatste ingetogen ding dat je ziet.
Duizend jaar binnen één ommuring
Wat achter de muur ligt, is niet één paleis maar een stapeling van meerdere. Het begon als alcázar van de Omajjaden in de 10e eeuw, groeide met de Almohaden in de 12e – vandaar de Patio del Yeso en een groot deel van de muren –, werd na 1248 gekerstend met het Gotische Paleis van Alfons X en kreeg zijn beroemdste vorm onder Peter I van Castilië, die rond 1364 het mudéjarpaleis bouwde dat nu het juweel van het geheel is.
Het detail dat alles verklaart: Peter I was een bondgenoot van Mohammed V, de Nasridische sultan van Granada, die hem zijn beste ambachtslieden uit het Alhambra uitleende. Daarom is het paleis van een christelijke koning bedekt met stucwerk vol Arabische inscripties die het Nasridische motto herhalen: “er is geen overwinnaar dan Allah”. Samenleven in de architectuur in zijn zuiverste vorm, uitgehakt in dezelfde muur.
Daarna kwamen de Katholieke Koningen, Karel V – die hier in 1526 trouwde met Isabella van Portugal en zijn eigen renaissancepaleis liet bouwen – en eeuwen van verbouwingen. Het resultaat is geen samenhangend gebouw maar een organisme dat is blijven groeien zonder ooit helemaal af te breken wat er eerder stond.
Wat je achter de poort wacht
Je komt binnen op de Patio del León en vandaar op de Patio de la Montería, tegenover de gevel van het paleis van Peter I: een compositie van tegels, stucwerk en hout met een Arabische inscriptie die de Castiliaanse koning prijst. Binnen liggen de Patio de las Doncellas, met het waterbekken dat bij de opgravingen van 2004 werd teruggevonden, en de Salón de Embajadores onder zijn vergulde koepel in de vorm van een halve sinaasappel, waarschijnlijk het indrukwekkendste interieur van Sevilla.
De Patio de las Muñecas, veel kleiner en intiemer, was het privégedeelte. De naam komt van een paar piepkleine gezichtjes die onderaan twee bogen zijn uitgehakt: ze zoeken is het spelletje dat de gidsen met de bezoekers spelen.
En dan de tuinen, die bijna een bezoek apart zijn: zeven hectare met de vijver van Mercurius, de Galería del Grutesco die op de oude stadsmuur is gebouwd, het heggendoolhof, de paviljoens en de ondergrondse baden van María de Padilla, in werkelijkheid gotische cisternen voor regenwater met een akoestiek waardoor iedereen zachter gaat praten.
Niet te missen
De gevel van koning Don Pedro
Lof in het Arabisch voor een christelijke koning, uitgehakt door ambachtslieden die de sultan van Granada uitleende.
De Salón de Embajadores
Een vergulde koepel in de vorm van een halve sinaasappel boven een vierkante ruimte: het verblindendste interieur van de stad.
De gezichtjes van de Patio de las Muñecas
Piepklein, uitgehakt onderaan twee bogen. Ze vinden is het spelletje van elk bezoek.
De baden van María de Padilla
Gotische cisternen onder de tuinen, met een akoestiek die je doet fluisteren.
Hoe het in je bezoek aan Sevilla past
De poort ligt aan de Plaza del Triunfo, op dertig meter van het Archivo General de Indias en op minder dan honderd van de Kathedraal. De gebruikelijke uitgang van het complex komt uit op de Patio de Banderas, waar de wijk Santa Cruz letterlijk begint zodra je onder een boog door loopt.
Reserveer zonder uitzondering online. Het is het meest gevraagde monument van Sevilla en de rij bij de kassa kan een hele ochtend opslokken; de gratis tijdsloten zijn weken van tevoren volgeboekt. Reken op twee uur om het rustig te doen, of drie als je de tuinen echt wilt verkennen.
Een waarschuwing voor het seizoen: in de zomer is het binnen koel, maar in de tuinen brandt de zon vanaf elf uur flink. Als je in juli of augustus gaat, neem dan het eerste tijdslot van de ochtend en bewaar de tuinen voor het eind, als de schaduw van de muren al een groot deel van de paden bedekt.
Veelgestelde vragen
Wie was de koning die het paleis liet bouwen?
Peter I van Castilië, die sommigen “de Wrede” noemden en anderen “de Rechtvaardige”, afhankelijk van aan welke kant ze stonden. Hij liet zijn paleis rond 1364 bouwen, en hier komt het fascinerende: hij was bevriend met Mohammed V, de Nasridische sultan van Granada, die hem zijn beste ambachtslieden van het Alhambra leende. Daarom zie je in het paleis van een christelijke koning stucwerk met Arabische inscripties die herhalen “er is geen overwinnaar dan Allah”, het motto van de koningen van Granada. Twee werelden die elkaar naar het leven stonden, aan dezelfde muur aan het werk.
En wie was María de Padilla?
De grote liefde van die koning. María de Padilla was zijn levensgezellin, moeder van vier van zijn kinderen, en sommigen zeggen dat ze in het geheim zijn echte echtgenote was: Peter verliet de officiële koningin, Blanca van Bourbon, en dat kostte hem oorlogen. De zogenoemde “baden van María de Padilla” die je beneden ziet, zijn eigenlijk regenwatercisternes, maar de legende is mooier: men zegt dat zij daar baadde en dat de hovelingen, om haar te vleien, van dat water dronken. Liefde en politiek, alles door elkaar.
