Het is de grootste gotische kathedraal ter wereld, en vanbinnen lijkt ze op geen enkele andere: in plaats van het smalle, verticale schip dat je van de gotiek verwacht, vind je hier een overdekte vlakte, vijf enorm brede beuken en een heel vreemd gevoel van horizontale ruimte. De reden is dat ze werd gebouwd op de plattegrond van de grote moskee van de Almohaden, met behoud van de rechthoek. Toen het kapittel de bouw in 1401 goedkeurde, tekende de kroniek een zin op die beroemd is geworden: laten we een kerk bouwen die zo is dat wie haar voltooid ziet, ons voor gek houdt.
Honderd jaar bouwen en een moskee eronder
De moskee van de Almohaden uit de 12e eeuw stond precies op deze plek. Na de verovering van 1248 deed ze anderhalve eeuw dienst als kathedraal, tot aardbevingen en zin in grootsheid het kapittel ervan overtuigden haar af te breken en opnieuw te beginnen. Van dat gebouw bleven drie dingen over: de minaret, die de Giralda werd, de binnenplaats voor de rituele wassingen, die de Patio de los Naranjos werd, en de rechthoekige afdruk van het complex zelf.
De bouw duurde van 1401 tot 1506, en dat ging niet vanzelf: in 1511 stortte de centrale koepeltoren in, en in 1888 nog een keer. Het gewelf dat je vandaag boven de viering ziet, is dus een stuk jonger dan de rest. Als iemand je vertelt dat de Spaanse gotiek degelijk is, denk hier dan aan.
Het interieur bevat een opeenstapeling die je moeilijk in één keer verwerkt: tachtig kapellen, het koor midden in het middenschip – een Spaanse gewoonte die het perspectief breekt –, de Koninklijke Kapel met het lichaam van Ferdinand III, de grote sacristie met werken van Murillo en Zurbarán, en de kathedraalschat. Je kunt er in een ruim uur doorheen of in drie uur, afhankelijk van wat je wilt zien.
Wat je binnen zoekt en in welke volgorde
Het hoofdretabel is het stuk dat het bezoek op zich al rechtvaardigt: het grootste retabel van de christelijke wereld, vijfenveertig gesneden en vergulde taferelen uit het leven van Christus en de Maagd, een werk dat in 1482 werd begonnen door de Vlaming Pieter Dancart en bijna een eeuw later werd voltooid. Je ziet het beter van ver, vanuit de viering, dan tegen het hek aan.
Het graf van Columbus, met de vier herauten van de koninkrijken Castilië, León, Aragón en Navarra die de lijkkist op hun schouders dragen, staat naast de Puerta del Príncipe. Het dateert van 1899 en kwam hierheen uit Havana. Let op één detail: de heraut van León draagt een lans die door een granaatappel steekt, het symbool van de verovering van het laatste moslimkoninkrijk.
En dan wat bijna niemand vindt: de Koninklijke Kapel, achterin, alleen toegankelijk buiten de uren van de eredienst; de Patio de los Naranjos, waar je via een zijdeur naar buiten gaat; en de ovale kapittelzaal, met de Onbevlekte Ontvangenis van Murillo in het gewelf, een van de elegantste plattegronden van de Spaanse renaissance.
Niet te missen
Het hoofdretabel
Het grootste retabel van de christenheid: vijfenveertig vergulde taferelen, bijna een eeuw werk.
Het graf van Columbus
Vier herauten met de lijkkist op hun schouders. Het kwam in 1899 uit Havana, en de discussie leeft nog steeds.
De ovale kapittelzaal
Een ovale plattegrond uit de renaissance met een Onbevlekte Ontvangenis van Murillo in het gewelf. Bijna niemand gaat naar binnen.
De Lagarto van de Patio de los Naranjos
Een houten krokodil die aan het plafond hangt, replica van een diplomatiek geschenk uit de 13e eeuw.
Hoe het in je bezoek aan Sevilla past
Het toegangsbewijs geldt ook voor de Giralda en de Iglesia Colegial del Salvador, op tien minuten lopen: als je het ticket koopt, maak er dan gebruik van, want de Salvador is de tweede kerk van de stad en veel mensen laten hem schieten zonder te weten dat ze al betaald hebben.
Recht tegenover ligt de Plaza del Triunfo, met de Puerta del León, de ingang van het Real Alcázar, en het Archivo General de Indias. Het is waarschijnlijk het compactste ensemble van drie monumenten op de werelderfgoedlijst in Europa: ze passen binnen tweehonderd meter.
Reserveer je ticket ruim van tevoren op de website. De rij aan de kassa bij de Puerta del Príncipe kan in het hoogseizoen langer dan een uur zijn, en er zijn tijdvakken met gratis toegang die weken van tevoren zijn uitverkocht. Als je op eigen houtje gaat, is de beste combinatie het Alcázar vroeg in de ochtend, de Kathedraal halverwege de ochtend en de Giralda voordat je vertrekt.
Veelgestelde vragen
Ligt Columbus hier echt begraven?
In elk geval een deel van hem, ja, en zijn geschiedenis is er een voor een roman. Columbus stierf in 1506 in Valladolid en zijn stoffelijk overschot kwam niet tot rust: Sevilla, daarna Santo Domingo, vervolgens Havana en in 1898 terug naar Sevilla, waarbij het twee keer de Atlantische Oceaan overstak. Santo Domingo beweert dat zij de zijne hebben. In 2006 vergeleek een DNA-onderzoek van de Universiteit van Granada deze botten met die van zijn broer Diego, en ze kwamen overeen. Je mag dus geloven, met de wetenschap aan je kant, dat de zeevaarder daarboven ligt.
Is het waar dat er binnen kinderen dansen?
Het klinkt je vreemd in de oren, maar ja: het zijn “de Seises”. Een groep kinderen in kostuums van vroeger die met castagnetten dansen voor het hoogaltaar, binnen in de Kathedraal, met Corpus Christi en met de Onbevlekte Ontvangenis. De gewoonte komt uit de zestiende eeuw en is zo bijzonder dat het verhaal gaat dat toen men haar wilde verbieden, de toestemming uit Rome kwam op voorwaarde dat ze zouden dansen “tot de kostuums versleten waren”; daarom, zegt de legende, worden ze versteld zonder ze ooit helemaal te vervangen. Een heilige dans, uniek ter wereld.
