Seville · Wat te zien

Giralda

La Giralda

Zevenennegentig meter baksteen die al meer dan achthonderd jaar het eerste zijn wat je van Sevilla ziet, uit welke richting je ook komt. De Giralda ontstond rond 1184 als minaret van de grote Almohadische moskee en is nu de klokkentoren van de grootste gotische kathedraal ter wereld: een islamitische toren met een renaissancebekroning en daarbovenop een bronzen windwijzer. Je gaat hem op, en niet via trappen. Dat detail maakt hem anders dan welke andere toren in Europa ook.

Vijfendertig hellingen en bijna geen trede

Toen de Almohaden de minaret bouwden, moest de muezzin er vijf keer per dag naar boven. In plaats van een wenteltrap ontwierpen de bouwers vijfendertig brede hellingen met een heel flauw verloop, die rond een massieve kern van baksteen draaien. Het verhaal dat iedereen herhaalt is dat ze gemaakt waren om te paard naar boven te rijden, en hoewel nooit is vastgelegd dat dat echt gebeurde, zijn de breedte en de helling er ruim genoeg voor.

Voor de bezoeker van nu betekent dat iets heel concreets: de Giralda beklimmen is goed te doen. Er zijn geen treden, op een paar aan het eind na, er zijn geen nauwe doorgangen waar je je langs mensen moet wringen die naar beneden komen, en je kunt bij elk raam onderweg stilstaan zonder de doorgang te blokkeren. Het is de makkelijkste klim van alle grote Europese klokkentorens.

Kijk tijdens de klim naar het metselwerk. De sebka-vlakken – dat net van in elkaar grijpende ruiten over de buitenkant – en de ajimeces, de tweelingvensters met een zuiltje in het midden, zijn puur Almohadisch. Het is dezelfde decoratieve taal die je ziet aan de Koutoubia in Marrakesh, gebouwd door dezelfde architecten en in dezelfde jaren.

Waar je boven naar kijkt en waar beneden

Vanaf de klokkenkamer is het mooiste uitzicht niet dat over de daken in het algemeen, maar dat recht naar beneden op de Kathedraal: van hieruit begrijp je in één keer hoe groot het gebouw is, met de luchtbogen, de gewelven en de Patio de los Naranjos als een groen raster. Dat perspectief krijg je vanaf geen enkel ander punt in de stad.

Naar het zuiden zie je het Alcázar en zijn tuinen, naar het westen de bocht van de Guadalquivir met de Torre del Oro en Triana, en naar het noorden het doolhof van platte daken van de oude binnenstad met de Setas die erboven uitsteken. Op een heldere dag onderscheid je de Sierra de Aracena aan de horizon.

Beneden, aan de voet van de toren, zit een detail waar bijna niemand naar zoekt: op de hoek aan de kant van de Patio de los Naranjos zijn in de basis Romeinse en Visigotische hardstenen blokken hergebruikt. De Almohaden legden het fundament van hun minaret met de stenen van het oudere Híspalis, dus de Arabische toren rust letterlijk op de Romeinse stad.

Niet te missen

De vijfendertig hellingen

Geen treden tot het laatste stuk: de makkelijkste klim van de grote klokkentorens van Europa.

De Giraldillo

Vier meter en meer dan een ton brons dat sinds 1568 draait bij het zwakste briesje.

De sebka-vlakken

Het Almohadische net van ruiten, hetzelfde als aan de Koutoubia in Marrakesh, werk van dezelfde school.

Het uitzicht op de Kathedraal

Vanaf de klokkenkamer zie je de kerk recht onder je: de enige manier om te begrijpen hoe groot hij echt is.

Hoe hij in je bezoek aan Sevilla past

De klim is inbegrepen in het ticket voor de Kathedraal, dus je bezoekt hem niet apart: je komt er binnen in de kerk, meestal nadat je door de schepen bent gelopen. Reken op een minuut of twintig om naar boven te gaan, te kijken en weer af te dalen, plus de tijd die je nodig hebt om er vanaf de ingang te komen.

Het beste moment is het eerste tijdvak van de ochtend of het laatste van de middag. Rond het middaguur loopt de klokkenkamer vol en staan er rijen voor de ramen. Als je de dag kunt kiezen, vermijd dan de zondagochtend: de openingstijden worden dan ingekort voor de diensten.

Om hem van buitenaf te zien is de Plaza Virgen de los Reyes het klassieke uitzicht, maar het mooiste heb je vanaf de Plaza del Triunfo bij zonsondergang, als de baksteen oranje kleurt, en vanaf de calle Betis aan de overkant van de rivier, met de toren die boven de daken van El Arenal uitsteekt.

Veelgestelde vragen

Wat is die figuur die daarboven draait?

Het is een bronzen vrouw die het triomferende Geloof voorstelt. Ze werd gegoten door Bartolomé Morel in 1568; ze is zo'n vier meter groot en weegt meer dan een ton, en toch beweegt ze mee met de zwakste bries. In de ene hand houdt ze een palmtak en in de andere een labarum dat dienstdoet als schoep tegen de wind. Dat zoiets zwaars werkt als een simpele windwijzer, ter grootte van een gebouw, blijft me verbazen.

Was de toren niet helemaal het werk van de Arabieren?

Niet helemaal, en dat zie je als je let op de verandering van structuur. Kijk waar de baksteen met ruitpatroon overgaat in steen: daar eindigt de minaret en begint de christelijke hand. Het klokkenverdiep dat de toren bekroont werd in 1568 gebouwd door Hernán Ruiz, die een renaissancistische verdieping op het islamitische bouwwerk plaatste. De oorspronkelijke minaret eindigde in vier opeengeregen vergulde bronzen bollen, die een aardbeving in 1356 op de grond wierp. Bijna vier eeuwen scheiden de basis van de top.

Heeft ze ergens in de wereld een tweelingtoren?

Ja, het zijn drie zussen. De Almohaden bouwden bijna tegelijk drie grote minaretten met dezelfde uitstraling: de Giralda hier, de Koutoubia in Marrakesh en de Hassantoren in Rabat, deze twee in Marokko. Als je ooit daarheen reist en de Koutoubia ziet, herken je meteen die baksteen en die ruitvlakken; het is alsof je een verre nicht van onze toren tegenkomt. Ze deelden een rijk en ze deelden dezelfde school van bouwers.

Ontdek Seville en luister in je eigen tempo

Giralda maakt deel uit van onze tour De Kathedraal, de Giralda en het Koninklijk Alcázar.

Viavoy-app

Andere plekken in Seville

Las Setas

De 48 banken van de provincies

De paviljoenen van de Expo van 1929

Monument voor Elcano en afscheid

Palacio de la Condesa de Lebrija

Paseo Alcalde Marqués del Contadero