Het is het meest gefotografeerde plein van Sevilla en toch blijft bijna niemand staan om ernaar te kijken: iedereen komt aan, houdt de telefoon omhoog naar de Giralda en loopt door. Het loont om het omgekeerde te doen. Blijf een minuut stilstaan in het midden, naast de lantaarn, en draai langzaam om je as: de Kathedraal aan de ene kant, het Palacio Arzobispal aan de andere, het klooster van de Encarnación aan het eind en de paardenkoetsen die wachten onder de sinaasappelbomen. In deze rechthoek van kinderkopjes past de hele geschiedenis van de stad.
Een plein dat er niet was
Ook al lijkt het ontworpen om je te verbazen, dit plein is betrekkelijk modern. Eeuwenlang was de ruimte tussen de Kathedraal en het Palacio Arzobispal bezet door gebouwen die tegen de kerk aan stonden: de Corral de los Olmos, een rommelig huizenblok waar het stadsbestuur vergaderde en waar taveernes, bordelen en allerlei volk letterlijk in de schaduw van de hoofdkerk woonden.
De 19e eeuw veegde dat allemaal weg. De corral werd afgebroken, de ruimte werd geopend en wat je nu ziet kwam tevoorschijn: de gotische massa aan de ene kant en de barokke gevel van het aartsbisschoppelijk paleis aan de andere, recht tegenover elkaar, zonder iets ertussen. Sevilla won een monumentaal plein ten koste van een van zijn oudste en smerigste hoekjes.
De lantaarn-fontein in het midden is uit 1929, gemaakt door de beeldhouwer José Lafita voor de Ibero-Amerikaanse Tentoonstelling, en het is het detail waar niemand naar kijkt: de azulejos aan de voet, de bronzen dolfijnen en de vier bekkens vormen een klein juweel dat alleen per ongeluk op de foto's komt, als achtergrond van de toren.
Waar je naar kijkt als je hier bent
Het Palacio Arzobispal is het felrode gebouw met het marmeren portaal. Het is een van de mooiste barokke burgerlijke gevels van de stad en verdient een paar minuten: let op hoe de getordeerde zuilen de steen laten draaien en op het balkon vanwaar de aartsbisschoppen de stad zegenden. Binnen zijn een monumentale trap en een schilderijencollectie die je zelden kunt zien, omdat het nog altijd een bisschopszetel in gebruik is.
Aan het eind, met zijn bakstenen toren, staat het klooster van de Encarnación, van augustijner nonnen. Vind je het open, ga dan naar binnen: bij de torno, het draailuik, worden zoetigheden verkocht die de gemeenschap zelf maakt, een gewoonte die in Sevilla in een half dozijn kloosters overleeft en een tamelijk letterlijke manier is om de 17e eeuw te proeven.
En dan is er het voor de hand liggende, dat hier werkt: dit is de beste plek in de stad om de hele Giralda in één blik te zien, zonder dat je tegen een muur aan hoeft te gaan staan. Vroeg in de ochtend is het plein zo goed als leeg en valt het licht vol op de toren; rond het middaguur, met de groepen en de rijen, is het een ander verhaal.
Niet te missen
De lantaarn van José Lafita
Fontein en lantaarn uit 1929, met bronzen dolfijnen en azulejos aan de voet. Hij staat op elke foto en niemand kijkt ernaar.
Het portaal van het Palacio Arzobispal
Rood marmer, getordeerde zuilen en een van de mooiste burgerlijke barokwerken van Sevilla.
De torno van het klooster van de Encarnación
Zoetigheden van augustijner nonnen, verkocht zonder dat je elkaar ziet, net als drie eeuwen geleden.
De Giralda van top tot teen
Het enige punt in de oude binnenstad waar je de hele toren ziet zonder je nek te verrekken.
Hoe het past in je bezoek aan Sevilla
Dit plein is het nulpunt van het monumentale centrum. Van hier brengt de Puerta del Perdón je in twintig passen op de binnenplaats van de oude moskee; als je links om de Kathedraal heen loopt, ben je in drie minuten op de Plaza del Triunfo, waar de Puerta del León van het Alcázar en het Archivo General de Indias liggen.
De andere kant op loopt de calle Mateos Gago rechtstreeks naar de wijk Santa Cruz, met veel terrassen met uitzicht op de toren. Ze zijn duur, maar voor uitzicht betaal je overal; wil je alleen voor je biertje betalen, loop dan twee straten verder naar binnen.
Een tip over de volgorde: als je de Kathedraal en het Alcázar op dezelfde dag bezoekt, begin dan vroeg in de ochtend met het Alcázar en bewaar de Kathedraal voor het middaguur. De tuinen van het Alcázar lopen veel eerder vol dan de schepen van de kerk, die mensen opslokken zonder dat je het merkt.
Veelgestelde vragen
Waarom heet dit plein Virgen de los Reyes?
Naar de patrones van Sevilla, die vreemd genoeg van hieruit nauwelijks te zien is. De Virgen de los Reyes is een middeleeuws beeld dat verbonden is met Ferdinand III, de koning die de stad in 1248 heroverde; volgens de overlevering was zij in die veldtocht van hem. Ze rust binnen, in de Capilla Real van de Kathedraal, naast het onverderfelijke lichaam van diezelfde koning, nu de heilige Ferdinand. Elke 15 augustus gaat ze bij zonsopgang in processie, en wij Sevillanen staan vroeg op om haar over precies dit plein te zien trekken. We zijn ontzettend op haar gesteld.
