Mała brama w murze z czerwonej cegły, z lwem z azulejos trzymającym krzyż i chorągiew. Nie wygląda na wiele i właśnie dlatego tak dobrze działa: za nią jest pałac Alcázar w Sewilli, najstarszy wciąż używany pałac królewski w Europie, tysiąc lat nieprzerwanej budowy od umajjadzkiej twierdzy z X wieku po komnaty, w których rodzina królewska wciąż się zatrzymuje, kiedy przyjeżdża do miasta. Skromne wejście to ostatnia dyskretna rzecz, jaką zobaczysz przez dłuższy czas.
Tysiąc lat w jednym obrębie
To, co jest za murem, nie jest jednym pałacem, tylko kilkoma nałożonymi na siebie. Zaczęło się jako umajjadzki alkazar w X wieku, rozrosło się za Almohadów w XII – stąd Patio del Yeso i spora część murów – po 1248 roku zostało schrystianizowane Pałacem Gotyckim Alfonsa X, a najsłynniejszy kształt nadał mu Piotr I Kastylijski, który około 1364 roku wzniósł pałac w stylu mudéjar, dziś klejnot całego zespołu.
Szczegół, który wszystko wyjaśnia: Piotr I był sojusznikiem Muhammada V, nasrydzkiego sułtana Granady, który użyczył mu swoich najlepszych rzemieślników z Alhambry. Dlatego pałac chrześcijańskiego króla pokrywają stiuki z arabskimi inskrypcjami, powtarzającymi nasrydzkie hasło „nie ma zwycięzcy prócz Allaha”. Architektoniczne współistnienie w czystej postaci, wyrzeźbione w tym samym murze.
Potem przyszli Królowie Katoliccy, Karol V – który w 1526 roku poślubił tu Izabelę Portugalską i kazał zbudować własny renesansowy pałac – i stulecia przeróbek. Efektem nie jest spójny budynek, tylko organizm, który wciąż się rozrastał, nigdy nie burząc do końca tego, co było wcześniej.
Co czeka na ciebie za bramą
Wchodzi się na Patio del León, a stamtąd na Patio de la Montería, naprzeciw fasady pałacu Piotra I: kompozycji z azulejos, stiuków i drewna z arabską inskrypcją wychwalającą kastylijskiego króla. W środku czekają Patio de las Doncellas z sadzawką odtworzoną po wykopaliskach z 2004 roku i Salón de Embajadores pod złoconą półkulistą kopułą, prawdopodobnie najbardziej imponujące wnętrze Sewilli.
Patio de las Muñecas, znacznie mniejsze i bardziej kameralne, było częścią prywatną. Nazwa – „Dziedziniec Lalek” – pochodzi od malutkich twarzyczek wyrzeźbionych u nasady dwóch łuków: ich szukanie to mała zabawa, w którą przewodnicy grają ze zwiedzającymi.
A potem ogrody, które są niemal osobnym zwiedzaniem: siedem hektarów ze stawem Merkurego, galerią Grutesco wzniesioną na starym murze, labiryntem z żywopłotu, pawilonami i podziemnymi łaźniami Maríi de Padilla, w rzeczywistości gotyckimi cysternami na deszczówkę, z akustyką, przy której każdy ścisza głos.
Nie do przegapienia
Fasada króla Piotra
Pochwały po arabsku dla chrześcijańskiego króla, wyrzeźbione przez rzemieślników użyczonych przez sułtana Granady.
Salón de Embajadores
Złocona półkulista kopuła nad kwadratowym wnętrzem: najbardziej olśniewające wnętrze miasta.
Twarzyczki z Patio de las Muñecas
Maleńkie, wyrzeźbione u nasady dwóch łuków. Ich szukanie to zabawa każdego zwiedzania.
Łaźnie Maríi de Padilla
Gotyckie cysterny pod ogrodami, z akustyką, która zmusza do szeptu.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Brama stoi przy Plaza del Triunfo, trzydzieści metrów od Archivo General de Indias i niecałe sto od katedry. Zwykłe wyjście z kompleksu prowadzi na Patio de Banderas, skąd dzielnica Santa Cruz zaczyna się dosłownie po przejściu pod łukiem.
Rezerwuj online bez wyjątku. To najbardziej oblegany zabytek Sewilli, a kolejka do kasy potrafi pochłonąć cały ranek; bezpłatne godziny wejścia rozchodzą się z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Zaplanuj dwie godziny, żeby zwiedzić go spokojnie, albo trzy, jeśli naprawdę chcesz przejść ogrody.
Ostrzeżenie sezonowe: latem we wnętrzach jest chłodno, ale w ogrodach od jedenastej mocno grzeje. Jeśli przyjeżdżasz w lipcu albo sierpniu, wejdź w pierwszym porannym przedziale godzinowym, a ogrody zostaw na koniec, kiedy cień murów pokrywa już sporą część alejek.
Najczęstsze pytania
Kim był król, który kazał zbudować pałac?
Piotr I Kastylijski, którego jedni nazywali „Okrutnym”, a inni „Sprawiedliwym”, zależnie od tego, po której stronie stali. Wzniósł swój pałac około 1364 roku i tu jest rzecz fascynująca: przyjaźnił się z Muhammadem V, nasrydzkim sułtanem Granady, który użyczył mu swoich najlepszych rzemieślników z Alhambry. Dlatego w pałacu chrześcijańskiego króla zobaczysz sztukaterie z arabskimi inskrypcjami powtarzającymi „nie ma zwycięzcy prócz Allaha”, dewizę królów Granady. Dwa światy, które żarły się na śmierć, pracujące nad tym samym murem.
A kim była María de Padilla?
Wielką miłością tego króla. María de Padilla była jego towarzyszką przez całe życie, matką czworga jego dzieci, a niektórzy mówią, że potajemnie jego prawdziwą żoną: Piotr porzucił oficjalną królową, Blankę de Borbón, i kosztowało go to wojny. Tak zwane „łaźnie Maríi de Padilla”, które zobaczysz na dole, to w rzeczywistości cysterny na deszczówkę, ale legenda jest piękniejsza: mówi się, że ona się tam kąpała, a dworzanie, żeby się jej przypodobać, pili tę wodę. Miłość i polityka, wszystko razem.
