Seville · Co zobaczyć

Torre del Oro

Dwanaście boków, kamień ciepły w słońcu i osiemset lat na brzegu rzeki Guadalquivir. Torre del Oro („Złota Wieża”) to najczęściej powtarzana pocztówka Sewilli i zarazem jeden z jej najgorzej rozumianych zabytków: nie była skarbcem amerykańskich skarbów, nie była pokryta złotem i niewiele brakowało, by ją zburzono. Wznieśli ją Almohadzi między 1220 a 1221 rokiem w czysto wojskowym celu: by zamknąć rzekę łańcuchem i kontrolować, kto wpływa do miasta.

Wieża, która zamykała rzekę

To wieża albarrana, czyli wysunięta przed mur i połączona z nim kamiennym ramieniem zwanym coracha. Jej zadaniem było tworzyć parę z inną wieżą na przeciwległym brzegu, w Trianie, i rozpinać między nimi gruby łańcuch, który nie pozwalał żadnemu nieupoważnionemu statkowi płynąć w górę rzeki. W 1248 roku flota Ramóna Bonifaza przerwała ten łańcuch, a wraz z nim padło miasto.

Wieża rosła w trzech etapach, które widać gołym okiem. Dolny, dwunastoboczny korpus jest almohadzki; środkowy, węższy, dodał Piotr I w XIV wieku; a okrągłe zwieńczenie z małą kopułką pochodzi z 1760 roku i powstało po zniszczeniach trzęsienia ziemi w Lizbonie z 1755 roku. Trzy wieki ułożone jeden na drugim, każdy z własnym kamieniem.

Jej młodsza siostra wciąż stoi dwieście metrów dalej: Torre de la Plata („Srebrna Wieża”), wciśnięta między budynki przy calle Santander, prawie niewidoczna. Należała do tego samego systemu obronnego i prawie nikt jej nie szuka.

Złoto, które nie było złotem

Przez wieki nazwę tłumaczono tym, że wieża była obłożona złocistymi azulejos. Renowacja z 2005 roku znalazła prawdziwą odpowiedź: pierwotną okładziną była zaprawa wapienna zmieszana z prasowaną słomą, która w słońcu daje złoty połysk. To nie był szlachetny metal, tylko dobrze obrobione błoto i słoma.

Nieprawdą jest też, że przechowywano tu złoto z Ameryki, choć legenda jest bardzo wygodna. Wieża była kaplicą, magazynem, biurem portowym i przez dość długi czas więzieniem: w tych murach siedziało kilku znanych więźniów. Skarby wyładowywano i kontrolowano w Casa de la Contratación, czyli Izbie Handlowej, w pałacu Alcázar.

W 1868 roku, w szczycie gorączki wyburzeń mających poszerzyć nabrzeże, wieża trafiła na listy do rozbiórki. Uratował ją protest mieszkańców. Od 1944 roku mieści się w niej muzeum Museo Marítimo, z modelami statków, mapami morskimi i instrumentami, a z jej górnego tarasu roztacza się jeden z najlepszych widoków na rzekę.

Nie do przegapienia

Połysk wapna i słomy

Renowacja z 2005 roku obaliła legendę o złocie: złoty kolor dawała pierwotna zaprawa.

Łańcuch na rzece

Łączył tę wieżę z inną w Trianie. W 1248 roku flota kastylijska go przerwała i miasto padło.

Torre de la Plata

Jej młodsza siostra, wciśnięta między budynki przy calle Santander. Przechodzi zupełnie niezauważona.

Taras muzeum Museo Marítimo

Pół godziny zwiedzania i najlepsza panorama zakola, za bardzo niewielkie pieniądze.

Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli

Stoi na końcu Paseo Alcalde Marqués del Contadero, pięć minut od Hospital de la Santa Caridad i dziesięć od katedry. To klasyczne miejsce spotkań w mieście: kiedy sewilczyk mówi „pod Torre del Oro”, ma na myśli dosłownie jej podstawę.

Muzeum w środku jest małe i ogląda się je w pół godziny, ale bilet jest tani, a taras go uzasadnia: z góry widać zakole rzeki Guadalquivir, most Triana i całą pierzeję Triany po drugiej stronie.

Stąd odpływają też rejsy, które w godzinę przepływają po rzece Guadalquivir. A jeśli szukasz najlepszego zdjęcia wieży, nie rób go z tej strony: przejdź przez most i spójrz na nią z brzegu Triany o zmierzchu, z rozpalonym kamieniem i odbiciem w wodzie.

Najczęstsze pytania

Czy wieża miała inne zastosowania poza strażą?

Wiele, a niektóre mało romantyczne. Na przestrzeni wieków była kaplicą, magazynem, a także więzieniem: w tych murach zamknięto niejednego znakomitego więźnia. Później służyła jako biuro portu, kontrolujące to, co wpływało i wypływało rzeką. Wieża, która narodziła się do prowadzenia wojny, a z czasem skończyła, strzegąc papierów, więźniów i prochu. Kiedy na nią patrzysz, pomyśl, że te kamienie słyszały wszystko: rozkazy bojowe, modlitwy i klucze obracające się w zamkach.

Czy była bliska zburzenia?

Owszem, i niewiele brakowało, żeby nas tu nie było, by o tym opowiadać. W 1868 roku, w samej gorączce modernizowania miasta, ktoś zaproponował, żeby ją zburzyć, poszerzyć nabrzeże i ułatwić ruch wzdłuż rzeki. Dziś wydaje się to niewiarygodne, biorąc pod uwagę, ile znaczy dla Sewilli, ale była na listach do rozbiórki. Ocalili ją ludzie: protest był taki, że pomysł upadł sam. Za każdym razem, gdy turysta zatrzymuje się, żeby zrobić jej zdjęcie, wieża zawdzięcza tamtym oburzonym sewilczykom to, że wciąż tu stoi.

Odkryj Seville i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Seville

Alameda de Hércules

Archiwum Generalne Indii

Arco de la Macarena i mury

Ratusz w Sewilli

Bazylika Macarena

Calle Betis