Rząd kolorowych fasad – ochra, czerwień, indygo, żółć – ustawionych wzdłuż brzegu rzeki Guadalquivir, z całą Sewillą naprzeciwko: Torre del Oro, Maestranzą i wyglądającą zza nich Giraldą. To pocztówka miasta i zdecydowanie najlepszy taras Sewilli. Nazwa to podróż przez dwa tysiące lat: Baetis to imię, którym Rzymianie nazywali rzekę, i od niego wzięła się też Betyka, a dużo później nazwa pewnego klubu piłkarskiego.
Ulica wydarta rzece
Ten brzeg nie zawsze nadawał się do życia. Do XIX wieku Guadalquivir regularnie wylewał i zalewał Trianę, a domy najbliżej wody szły pod nią pierwsze. Mieszkać tutaj znaczyło mieszkać na pierwszej linii zagrożenia, a nie z najlepszym widokiem w dzielnicy.
Wszystko zmieniła budowa dziewiętnastowiecznego muru oporowego, który podniósł i umocnił całe nabrzeże. Na nim ustawiono w rzędzie domy, które widzisz dziś. Na parterach najstarszych z nich wciąż widać ślady dawnych powodzi, na wysokościach, w które trudno uwierzyć.
Dzieło dopełniło się w XX wieku, kiedy wielkie prace hydrotechniczne przesunęły główny nurt rzeki i zamieniły ten odcinek w kontrolowany basen. Dopiero wtedy calle Betis z najbardziej narażonego miejsca w Trianie stała się najbardziej pożądanym.
Betis, Rodrigo de Triana i inne historie z brzegu
Rzymska nazwa rzeki, Baetis, dała nazwę prowincji Betyka i przetrwała w miejscowej mowie przez dwadzieścia wieków. Kiedy w 1907 roku założono w mieście klub piłkarski, nazwano go Real Betis Balompié właśnie od tego słowa. Pół Sewilli skanduje, nie wiedząc o tym, jak nazywała się ta rzeka w czasach Rzymu.
Z tego brzegu pochodził też, według tradycji, marynarz, który nad ranem 12 października 1492 roku krzyknął z Pinty „Ziemia!”: Rodrigo de Triana. Królowie Katoliccy obiecali dożywotnią pensję temu, kto pierwszy dostrzeże ląd, ale Kolumb oświadczył, że poprzedniej nocy widział światło, i zatrzymał nagrodę dla siebie.
Dziś ulica to przede wszystkim życie nocne: bary z tarasami nad wodą, wioślarze trenujący w dole, a w wielkie dni pół dzielnicy wychylonej przez balustradę. Ceny są jak za uprzywilejowany widok; jeśli wolisz płacić tylko za piwo, jedną przecznicę w głąb, na calle Pureza, to samo kosztuje sporo mniej.
Nie do przegapienia
Całe centrum w jednym widoku
Torre del Oro, Maestranza i Giralda w jednym spojrzeniu. W mieście nie ma drugiego takiego miejsca.
Baetis, rzeka Rzymian
Stąd Betyka, a dwadzieścia wieków później nazwa klubu piłkarskiego.
Ślady powodzi
Na starych parterach, na wysokościach, w które trudno uwierzyć. Ta ulica była pierwszą linią zagrożenia.
Rodrigo de Triana
Obserwator, który w 1492 roku krzyknął „Ziemia!” i został bez obiecanej pensji.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Zaczyna się na Plaza del Altozano, obok mostu Triana, i biegnie wzdłuż rzeki na południe. Przejdziesz ją całą w dziesięć minut, choć logiczny plan to wcale jej nie przechodzić, tylko usiąść.
To najlepszy miejski punkt widokowy Sewilli i jedyny, z którego widać naraz całe zabytkowe centrum. O zmierzchu, ze światłem padającym na fasady naprzeciwko i odbiciem w wodzie, to widok, który ludzie zapamiętują z tego miasta.
W drodze powrotnej przejdź znów przez most i idź dalej Paseo Alcalde Marqués del Contadero aż do Torre del Oro: ta sama trasa oglądana z drugiego brzegu, a nocą, kiedy wszystko jest oświetlone, jest jeszcze lepsza.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że pierwszym, który zobaczył Amerykę, był ktoś z Triany?
Tak mówi historia. Nad ranem 12 października 1492 roku obserwator, który krzyknął z Pinty „Ziemia!”, przeszedł do potomności jako Rodrigo de Triana. Zasłużył na dożywotnią pensję, obiecaną przez królewską parę temu, kto pierwszy dostrzeże ląd. Ale Kolumb oświadczył, że on już poprzedniej nocy widział światełko, i zatrzymał nagrodę dla siebie. Mówi się, że Rodrigo, urażony, w końcu wyjechał daleko. Pierwszy, który zobaczył Nowy Świat, i został bez nagrody.
Czy drużyna piłkarska Betis nazywa się tak od tej ulicy?
Od ulicy nie, ale od tego samego słowa owszem. Real Betis Balompié, klub założony w 1907 roku, wziął nazwę właśnie od tego dawnego określenia rzeki. Więc kiedy usłyszysz, jak pół Sewilli śpiewa „Betis!”, pamiętaj, że skanduje, nie wiedząc o tym, jak nazywała się ta sama rzeka dwa tysiące lat temu. Od łaciny Rzymian do dzisiejszego futbolu, to słowo nie umarło: wciąż żyje nad brzegiem wody, którą masz przed sobą.
