Wąska, z niskimi domami, kratami w oknach, doniczkami i ołtarzykami z azulejos na rogach: calle Pureza to najbliższe, co zostało z dawnej Triany. Biegnie równolegle do rzeki, jedną przecznicę w głąb, i skupia życie bractw i sąsiedzkie życie dzielnicy. W połowie drogi stoi kaplica Capilla de los Marineros, siedziba bractwa Esperanza de Triana, która dla połowy tego brzegu nie jest figurą: jest powodem, dla którego rok ma sens.
Kaplica, która była kinem, teatrem i magazynem
Bractwo Esperanza de Triana wyrasta z cechów dzielnicy, garncarzy i żeglarzy, a jego udokumentowane początki sięgają XV wieku. To jedno z bractw o największej liczbie wiernych w Sewilli i to ono, razem z Macareną, gra główną rolę nad ranem w Wielki Piątek.
Budynek miał za to burzliwe dzieje. W XIX wieku, po desamortyzacji, czyli przejęciu dóbr kościelnych przez państwo, kupili go na licytacji angielscy kupcy i urządzili w nim kaplicę anglikańską; potem przechodził z rąk do rąk i był kolejno teatrem, kabaretem, kinem i składem korka i węgla.
Bractwu udało się go odzyskać dopiero w głębokim XX wieku, a obecna kaplica, z białą fasadą i dzwonnicą ścienną, jest owocem tamtej odbudowy. Najświętsze miejsce na ulicy przez dziesięciolecia wyświetlało filmy.
Azulejos na rogach
Patrz na ściany, kiedy idziesz. Prawie na każdym rogu jest ceramiczny ołtarzyk z Matką Bożą albo Chrystusem, wiele z latarenką i kwiatami. To nie jest ozdoba dla turystów: był to ołtarz ulicy, miejsce, gdzie można się było pomodlić bez wchodzenia do kościoła, a zamawiali je sami mieszkańcy w warsztatach garncarskich dzielnicy.
To, że Triana jest ich pełna, ma wytłumaczenie przemysłowe. Od czasów rzymskich była to dzielnica azulejos: tu były piece, glina i warsztaty, które zaopatrywały w ceramikę pół Hiszpanii i pół Ameryki. Calle Alfarería, dwie przecznice dalej, wciąż nosi nazwę tego rzemiosła.
Wiele z tych ołtarzyków jest nadal zadbanych, z zapaloną świecą i zmienianymi kwiatami, ponad sto lat po ich zawieszeniu. To jedna z niewielu tradycji dzielnicy, które nie zamieniły się w atrakcję: trwają, bo ktoś co tydzień się nimi zajmuje.
Nie do przegapienia
Capilla de los Marineros
Siedziba Esperanzy de Triana. Była kaplicą anglikańską, teatrem, kabaretem, kinem i składem węgla.
Ceramiczne ołtarzyki
Ołtarz ulicy, zamawiany przez mieszkańców w warsztatach garncarskich dzielnicy. Przy wielu wciąż pali się świeca.
Dzielnica azulejos
Tu były piece, które zaopatrywały w ceramikę pół Hiszpanii i pół Ameryki.
Noc z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek
Na tej ulicy Triana czeka na swoją Esperanzę. To noc niepodobna do żadnej innej w roku.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Calle Pureza zaczyna się obok Plaza del Altozano i biegnie równolegle do calle Betis, jedną przecznicę w głąb. Najrozsądniej zejść jedną, a wrócić drugą: ta wewnętrzna należy do dzielnicy, ta nad rzeką do widoku.
W połowie drogi przejście łączy ją z brzegiem, a na końcu ulicy stoi kościół Santa Ana, najstarszy kościół parafialny Sewilli i duchowe centrum dzielnicy od XIII wieku.
Jeśli możesz wybrać termin, Wielki Tydzień zmienia wszystko: na calle Pureza dzielnica czeka nad ranem w Wielki Piątek na wyjście Esperanzy i nie przypomina to niczego, co widać przez resztę roku. Poza tymi dniami najlepsza pora to zmierzch, z otwartymi drzwiami i świeżo podlanymi doniczkami.
Najczęstsze pytania
Dlaczego na rogach jest tyle Matek Bożych z azulejos?
To bardzo sewilska tradycja, a w Trianie bardziej niż gdziekolwiek indziej: skoro to dzielnica azulejos, jakie miejsce byłoby lepsze, żeby je umieszczać? Mieszkańcy zamawiali w tutejszych warsztatach garncarskich małe ceramiczne retabula ze swoją Matką Bożą albo swoim Chrystusem, wieszali je na rogu i stawiali przed nimi lampkę albo kwiaty. Były ołtarzem ulicy, miejscem, gdzie można się było pomodlić bez wchodzenia do kościoła. Zwróć uwagę: wiele z nich wciąż jest zadbanych, z zapaloną świecą, ponad sto lat później.
