Seville · Co zobaczyć

Callejón del Agua i Calle Judería

Callejón del Agua y Calle Judería

Dwie ulice przyklejone do muru pałacu Alcázar, tak wąskie, że miejscami można dotknąć obu ścian naraz. Z jednej strony wznosi się almohadzka cegła z XII wieku; z drugiej bielone domy z doniczkami, kratami i patiami, które widać przez sienie. Nazwa Callejón del Agua („zaułek wody”) nie jest literacka: górą tego muru biegł przewód, który zaopatrywał pałac w wodę. Idziesz dokładnie po granicy między królewskim kompleksem a dzielnicą, a ta granica od ośmiuset lat jest w tym samym miejscu.

Woda, która płynęła murem

Woda docierała do Sewilli z Alcalá de Guadaíra akweduktem Caños de Carmona, rzymskiego pochodzenia, przebudowanym przez Almohadów w XII wieku, który zaopatrywał miasto przez prawie osiemset lat. Jego ostatni odcinek wchodził do starego miasta i biegł górą muru pałacu Alcázar aż do ogrodów i komnat pałacu: nad twoją głową, ukryty w samym murze.

Caños de Carmona zburzono niemal w całości w 1912 roku, kiedy miasto uznało, że przeszkadzają ruchowi ulicznemu i nowoczesnej higienie. Pojedyncze fragmenty przetrwały przy calle Luis Montoto, kilometr stąd, ale to, co rozebrano, było jednym z wielkich dzieł hydraulicznych średniowiecznej Europy.

Calle Judería, która zaczyna się przy łuku obok Patio de Banderas, przypomina społeczność żyjącą w obrębie murów od XIII wieku: sewillska dzielnica żydowska była drugą w Kastylii po toledańskiej, z trzema synagogami i kilkoma tysiącami mieszkańców. Napad z 1391 roku zniszczył ją w ciągu kilku dni.

Na co patrzeć po drodze

Zaglądaj do sieni. Pod numerem 2 zaułka jest patio z kolumnami i doniczkami, jedno z najpiękniejszych w dzielnicy, zwykle uchylone; w tej okolicy mieszkał Washington Irving, autor „Opowieści z Alhambry”, podczas swoich pobytów w Sewilli w 1828 i 1829 roku, szukając właśnie takich obrazków.

Zwróć uwagę na zmianę temperatury. Latem, gdy na calle Mateos Gago jest czterdzieści stopni, tutaj jest wyraźnie chłodniej: wąskość, orientacja i masa muru działają jak system pasywnej klimatyzacji, który architektura al-Andalus stosowała świadomie.

I przyjrzyj się wątkowi muru. Gołym okiem odróżnisz odcinki almohadzkiego tapialu – ziemi ubijanej w szalunkach, z poziomymi śladami kolejnych warstw – od późniejszych łat z cegły. To podręcznik średniowiecznego budownictwa na wysokości dłoni.

Nie do przegapienia

Przewód na murze

Woda z Caños de Carmona wpływała do pałacu górą muru: stąd nazwa.

Almohadzki tapial

Ubijana ziemia z XII wieku z widocznymi warstwami, na wyciągnięcie ręki.

Patio pod numerem 2

Kolumny, doniczki i uchylona furtka, na odcinku, którym chodził Washington Irving.

Sierpniowy chłód

Pasywna klimatyzacja z czasów al-Andalus: kilka stopni mniej niż na sąsiedniej ulicy.

Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli

Te dwie ulice to naturalne przejście między pałacem Alcázar a sercem dzielnicy Santa Cruz. Wychodząc z kompleksu przez Patio de Banderas i przechodząc pod łukiem Arco de la Judería, dotrzesz tutaj w niecałe dwie minuty.

Z drugiego końca zaułka dochodzi się do Plaza de Santa Cruz, do ogrodów Jardines de Murillo i, skręcając w głąb dzielnicy, do Plaza de Doña Elvira i calle Susona.

Praktyczna wskazówka: tędy przechodzi się obowiązkowo, więc w wysokim sezonie ulice zamieniają się w lejek pełen grup. Od siódmej wieczorem ruch wyraźnie maleje, a nocą, przy latarniach zapalonych na tle muru, naprawdę rozumiesz, dlaczego ten zakątek rozkochał w sobie romantycznych podróżników.

Najczęstsze pytania

Czym były Caños de Carmona?

Imponującym akweduktem, który doprowadzał wodę z Alcalá de Guadaíra, oddalonej o kilka kilometrów. Wytyczyli go Rzymianie, a Almohadzi przebudowali w dwunastym wieku, i poił Sewillę oraz jej pałace przez prawie osiemset lat. Stał do 1912 roku, kiedy zburzono go prawie w całości, żeby unowocześnić miasto. Do dziś przetrwało kilka pojedynczych łuków, zagubionych wśród ruchliwych alei.

Co się stało z tamtą społecznością żydowską?

Spotkał ją tragiczny koniec. Latem 1391 roku, podburzony kazaniami pewnego archidiakona, tłum napadł na dzielnicę żydowską: zabitych i zmuszonych do chrztu liczy się w tysiącach, a dzielnica została zniszczona. Jej synagogi zamieniono w kościoły, jak Santa María la Blanca czy San Bartolomé. To był początek końca, sto lat przed wypędzeniem z 1492 roku. Dlatego dziś zostały tylko, jak echo, nazwy ulic.

Odkryj Seville i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Seville

Kaplica Carmen

Zamek San Jorge

Katedra w Sewilli

Kanał, łodzie i dwie wieże

Park María Luisa

Glorieta de Bécquer