Seville · Wat te zien

Plaza de España

Honderdzeventig meter doorsnee, een halve cirkel van baksteen en keramiek die zich opent als twee armen, twee torens van vierenzeventig meter aan de uiteinden en een bevaarbaar kanaal dat er helemaal omheen loopt. De Plaza de España is het meesterwerk van Aníbal González en het grootste werk van het Andalusische regionalisme, gebouwd voor de Ibero-Amerikaanse Tentoonstelling van 1929. Het is ook, met afstand, de meest gefotografeerde plek van Sevilla, en een van de weinige die elke verwachting waarmaakt, hoe hoog die ook is.

Een omhelzing richting Amerika

De vorm is geen esthetische gril. Aníbal González ontwierp het plein als een gebaar: een halve cirkel die zich niet sluit, maar zich opent naar de Guadalquivir, dat wil zeggen naar de rivier waarlangs twee eeuwen lang de schepen van en naar Amerika voeren. De Tentoonstelling van 1929 wilde een verzoening zijn met de voormalige koloniën, en dit gebouw is dat idee vertaald in baksteen.

De werken sleepten zich bijna vijftien jaar voort, van 1914 tot de opening in mei 1929. Het budget schoot omhoog, González trad af als directeur van de Tentoonstelling, moe van de ruzies over de kosten, en stak zijn aanzien en een flink deel van zijn eigen geld in het plein. Hij stierf een paar weken nadat hij het ingehuldigd had gezien, tweeënvijftig jaar oud.

De stijl is wat hier regionalisme heet: schoon metselwerk, azulejos uit Triana, smeedijzer en marmer, vermengd met verwijzingen naar mudéjar, gotiek en renaissance. Het is geen imitatie van het verleden, het is een uitvinding van de 20e eeuw die lokale materialen en ambachten gebruikt. Een groot deel van het beeld dat de wereld van Sevilla heeft, is hier geboren.

Naboo, Caïro en de echo van de arcaden

De film heeft het plein vaak en goed gebruikt. Het was het Britse hoofdkwartier in Caïro in Lawrence of Arabia, en vooral het koninklijk paleis van de planeet Naboo in Episode II van Star Wars, een scène waarvoor hier elk jaar duizenden bezoekers komen die precies de plek zoeken van waaruit werd gefilmd.

Probeer de echo eens. Onder de galerij met arcaden kaatst het gewelf op bepaalde punten het geluid verrassend helder terug; de straatmuzikanten weten dat en gaan altijd op dezelfde plekken staan. Het is zo'n ding dat in geen enkele gids staat en dat je alleen ontdekt als je langzaam onder de arcaden loopt.

Ga naar de bovenste galerij als die open is en loop de halve cirkel van bovenaf: het uitzicht op het hele plein, met het kanaal, de bruggen en de fontein in het midden van Vicente Traver, is veel mooier dan vanaf de grond. In de gebouwen zitten nu overheidsdiensten, dus sommige delen zijn niet vrij toegankelijk.

Niet te missen

De halve cirkel open naar de rivier

Hij sluit zich niet: hij opent zich naar de Guadalquivir, dat wil zeggen naar Amerika. De vorm is de boodschap.

De twee torens van 74 meter

De hoogste van de stad na de Giralda, toegevoegd tegen de mening van het halve comité in.

Naboo en Lawrence of Arabia

Koninklijk paleis uit Star Wars en Brits hoofdkwartier in Caïro, zonder één baksteen te verplaatsen.

De echo van de arcaden

Op bepaalde punten van de galerij kaatst het gewelf het geluid terug. De straatmuzikanten weten precies waar.

Hoe het past in je bezoek aan Sevilla

Het plein ligt aan de rand van het Parque de María Luisa, op tien minuten lopen van de Antigua Real Fábrica de Tabacos en op twintig van de Kathedraal via de Jardines de Murillo.

Loop voor je vertrekt langs de 48 banken van de provincies – zoek de jouwe, dat is het verplichte ritueel – en ga naar beneden naar het kanaal om even te roeien: de bootjes kosten weinig en zijn de beste manier om de halve cirkel van onderaf te zien.

Het beste moment is vroeg in de ochtend of in het laatste licht van de middag. Rond het middaguur is het plein in de zomer een koekenpan zonder schaduw: de baksteen houdt de warmte vast en je kunt nergens schuilen. Ga je in juli of augustus, ga dan vroeg en loop daarna door naar het park, waar wel schaduw is.

Veelgestelde vragen

En wat werd er van de man die haar bedacht?

Aníbal González liet hier zijn leven, en bijna letterlijk. Jaren voor de inhuldiging nam hij ontslag als bouwleider, het gevecht om de kosten zat hij beu, en hij stak in het plein zijn prestige en een goed deel van zijn eigen vermogen. Hij stierf in 1929, nauwelijks enkele weken nadat hij het ingehuldigd zag, in een zeer bescheiden financiële situatie. De man die Sevilla haar meest gefotografeerde hoek schonk, ging bijna berooid heen. Elke foto die hier nu wordt gemaakt is, zonder het te weten, een klein eerbetoon aan hem.

Waarom precies in 1929?

Omdat Spanje dubbel wilde pronken voor de wereld. Datzelfde jaar werden tegelijk twee grote tentoonstellingen gehouden: deze, de Ibero-Amerikaanse van Sevilla, gericht op Amerika, en de Internationale van Barcelona, gericht op Europa. In Barcelona werd trouwens het beroemde Duitse paviljoen van Mies van der Rohe gebouwd, een icoon van de moderne architectuur. Twee steden, twee beurzen, hetzelfde jaar: het was de grote etalage van het Spanje van toen, vastbesloten gezien te worden.

Ontdek Seville en luister in je eigen tempo

Plaza de España maakt deel uit van onze tour Plaza de España en het Park van María Luisa.

Viavoy-app

Andere plekken in Seville

Plaza de Santa Cruz

Stierenvechtarena Real Maestranza

Plaza del Altozano

Plaza del Pumarejo

Plaza del Triunfo

Plaza Nueva