Hallo! Ik ben Daan, en ik ben je stem tijdens een lange, ongehaaste wandeling door El Arenal, de oude havenwijk van Sevilla, stroomafwaarts langs de oever van de Guadalquivir.
Overzicht
We komen langs de Torre del Oro, het Hospital de la Caridad, het operahuis van de Maestranza, de arena en de kerk van La Magdalena, met onderweg een paar bars waar het eten naar thuis smaakt. Een toren van achthonderd jaar oud, een van de mooiste arena's ter wereld, een hospitaal vol geschilderde schedels en de rivier die alles veranderde.
Drie van die haltes — het Hospital de la Caridad, het Maestranza-theater en de kerk van La Magdalena — hebben binnen hun eigen audiogids, bij deze wandeling inbegrepen: bij hun deuren hoef je alleen maar te tikken en naar binnen te gaan. Onze wandeling begint bij de Puerta de Jerez, naast de Híspalisfontein.
We gaan beginnen.
Route
- 1
Puerta de Jerez en de Fuente de Híspalis
Je staat bij de Puerta de Jerez, en het eerste wat je bereikt is geen gebouw maar water: het onophoudelijke geruis van een fontein, het ruisen van de palmen en, als de wind opsteekt, de geur van de rivier, die een stap verderop ligt.
Voor je rijst een gevel van steen en azulejo's op, sober, met twee panelen van blauw keramiek die op preken lijken die aan de muur zijn gehangen. Het is het Hospital de la Santa Caridad, en achter deze deur schuilt een van de intensiefste verhalen van Sevilla.
- 3
De ketting en de Torre de la Plata
Stel je deze zelfde rivier voor, achthonderd jaar geleden, 's nachts. Om de haven af te sluiten en te voorkomen dat vijandelijke schepen stroomopwaarts voeren, spanden de Almohaden een gigantische ketting van de ene oever van de Guadalquivir naar de andere, van hier tot Triana.
Daar staat ze voor je, aan de rand van het water geplant: twaalf zijden, warme steen en een silhouet dat zeker de meest herhaalde ansichtkaart van Sevilla is. Loop dichterbij en leg je hand op de voet, koud ook al brandt de zon boven je fel. Dit is de Torre del Oro, en ze is veel ouder dan ze lijkt.
Je loopt een stukje weg van het water en rechts van je verschijnt een vreemd gebouw: een grote massa met een afgeronde koepel die de Sevillanen zo aan een snelkookpan deed denken dat ze het, spottend, “la Magefesa” doopten, naar een merk van keukengerei.
Je loopt naar de rivier en de ruimte gaat ineens open: de auto's verdwijnen, het wijde licht van de Guadalquivir komt binnen en je merkt de lucht frisser, met die groene, vochtige geur die alleen water heeft. Je bent op de Paseo Alcalde Marqués del Contadero, het balkon van Sevilla boven zijn rivier.
En daar is ze, onmogelijk niet te herkennen: een heel lange muur, wit en oker, die langzaam buigt, met zijn galerij van gele bogen. Dit is de Plaza de Toros de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla, een van de oudste, mooiste en meest gerespecteerde van de wereld van het stierenvechten.
- 8
Carmen La Cigarrera
Precies hier, voor deze arena, eindigt een van de beroemdste opera's uit de geschiedenis: de Carmen van Georges Bizet. In het laatste bedrijf, terwijl binnen in de arena het stierengevecht losbarst, steekt buiten, bij de poorten, de soldaat Don José, blind van jaloezie, Carmen neer, de vrije sigarenmaakster die niets meer van hem wil.
- 9
Calle Adriano en de sfeer van het stierenvechten
Je slaat de hoek van de arena om en komt in de Calle Adriano, en de sfeer verandert: het ruikt naar tapas, fino-sherry, oude tavernes. Dit is de straat van de stierenvechters en de liefhebbers. Op stierengevechtdagen loopt ze vol met mensen in pak, sigaren, verhitte gesprekken over faena's en oren.
- 10
La Brunilda
Een paar passen verderop, weggestopt in de kleine Calle Galera, ligt een van mijn favoriete stops in de wijk: La Brunilda.
Voor je rijst een massa baksteen op, bekroond door een koepel die boven de daken uitsteekt.
Je komt uit op een ruime, lichte plek, vol palmen en sinaasappelbomen, waar de drukte van de wijk opengaat en ademt: het is de Plaza Nueva.
- 13
Bodeguita Romero
Om de hoek, in de Calle Harinas, wacht je de andere kant van de Sevillaanse keuken, de meest traditionele: de Bodeguita Romero. Hier is niets modern; hier is een familie die al sinds 1939 met bars in Sevilla in de weer is, en deze zaak openden ze in 1977.
- 14
Postigo del Aceite
Het steegje wordt smaller en gaat onder een lage stenen boog door: buig je hoofd een beetje en loop erdoor. Je gaat door het Postigo del Aceite, een van de weinige poorten van de oude stadsmuur van Sevilla die nog bewaard zijn.
