Masywna ceglana bryła z kopułą wystającą ponad dachy centrum, której prawie nikt nie zwiedza, choć stoi pięć minut od calle Sierpes. La Magdalena to arcydzieło Leonarda de Figueroi, architekta, który nauczył Sewillę budować barok z nietynkowanej cegły i kolorowej ceramiki, a w środku kryje eksplozję sztukaterii, obrazy Zurbarána i chrzcielnicę, w której ochrzczono Murilla. Wstęp jest bezpłatny, a w środku zwykle jest pusto.
Co zostało z ogromnego klasztoru
Nie było tu kościoła parafialnego, tylko San Pablo el Real, klasztor dominikanów założony wkrótce po zdobyciu miasta w 1248 roku, który z czasem zajął cały kwartał i sporą część sąsiednich. Sekularyzacja dóbr kościelnych w XIX wieku zmiotła cały zespół: to, co widzisz dziś, to tylko kościół, fragment pierwotnego kompleksu.
Obecną świątynię zbudowano między 1691 a 1709 rokiem pod kierunkiem Leonarda de Figueroi, głowy dynastii architektów – syn, wnukowie – która pracowała w Sewilli przez prawie sto lat. Spora część baroku, który widać w mieście, wyszła w praktyce spod ręki jednej rodziny.
Jej kopuła była pierwszą w Sewilli wzniesioną na bębnie, czyli walcu przebitym oknami, który wpuszcza światło z góry. Wygląda to na szczegół techniczny, a jest radykalną zmianą: do tej pory sewilskie wnętrza były ciemne, a od tej chwili przestały takie być.
Czego szukać w środku
Kaplica Quinta Angustia to ukryty klejnot, znacznie starszy od otaczającego ją kościoła: należała do średniowiecznego klasztoru i zachowała trzy ceglane kopuły w stylu mudéjar z geometrycznym ornamentem plecionki, które przetrwały rozbiórkę. Wejść do niej z barokowej nawy to przeskoczyć cztery wieki w dwóch krokach.
Zachowało się tu kilka płócien Zurbarána, wśród nich Curación milagrosa del beato Reginaldo de Orleans („Cudowne uzdrowienie błogosławionego Reginalda z Orleanu”), namalowane w 1626 roku dla tego samego klasztoru. To jedno z nielicznych dzieł malarza z Estremadury, które wciąż wisi w miejscu, dla którego powstało, a to sporo zmienia w sposobie patrzenia na nie.
I chrzcielnica. W 1618 roku ochrzczono w niej Bartolomégo Estebana Murilla, który urodził się kilka ulic stąd. Kościół, w którym to się stało, dawna parafia Santa María Magdalena, został zburzony, a chrzcielnicę przeniesiono do tej świątyni razem z nazwą. To najbliższa rzecz do aktu urodzenia, jaką ma malarz.
Nie do przegapienia
Kaplica Quinta Angustia
Trzy kopuły w stylu mudéjar ze średniowiecznego klasztoru, wpasowane w barokowy kościół.
Pierwsza kopuła na bębnie
Figueroa wpuścił do Sewilli światło z góry i na zawsze zmienił wnętrza miasta.
Zurbarán in situ
Namalowany w 1626 roku dla tego klasztoru i wciąż tutaj. Prawie żaden Zurbarán nie może tego o sobie powiedzieć.
Chrzcielnica Murilla
Ochrzczono go w niej w 1618 roku. Przewędrowała ze zburzonego kościoła parafialnego razem z nazwą świątyni.
Jak to wpasować w zwiedzanie Sewilli
Kościół stoi przy calle San Pablo, pięć minut od Plaza Nueva i siedem od areny Maestranza. To naturalny przystanek między handlowym centrum a dzielnicą Arenal, a większość ludzi przechodzi obok, nie wchodząc.
Jedyną trudnością są godziny otwarcia: to czynny kościół, otwarty rano i po południu, z przerwą w południe, i nie da się go zwiedzać w czasie nabożeństw. Sprawdź je, zanim zboczysz z trasy, choć warto spróbować nawet dwa razy.
Jeśli idziesz śladem Murilla po mieście, to tu jest punkt wyjścia: tu został ochrzczony, na Plaza de Santa Cruz jest pochowany bez nagrobka, a jego wielkie płótna wciąż wiszą w Hospital de la Santa Caridad i w Museo de Bellas Artes.
Najczęstsze pytania
Kim był Leonardo de Figueroa?
Kimś więcej niż architektem: był głową całej dynastii. To, co zaczął, nie umarło razem z nim: jego syn Ambrosio, a potem wnukowie wykonywali ten sam zawód przez prawie sto lat, więc spora część baroku, który widzisz w Sewilli, wyszła w rzeczywistości z jednej rodziny, pracującej pokolenie za pokoleniem. Kiedy rozpoznasz jego znak w innych kościołach miasta, często będziesz patrzeć na rękę Figueroów.
