Ο μεγάλος ιστορικός κήπος της Σεβίλλης και, το καλοκαίρι, το μόνο κομμάτι της πόλης όπου μπορείς να βρίσκεσαι στις τρεις το απόγευμα. Ήταν οι ιδιωτικοί κήποι του Παλατιού του Σαν Τέλμο ώσπου, το 1893, η ινφάντα (πριγκίπισσα) Μαρία Λουίσα Φερνάντα των Βουρβόνων δώρισε σχεδόν είκοσι εκτάρια στην πόλη για να γίνουν δημόσιο πάρκο. Σήμερα καταλαμβάνει πάνω από τριάντα, έχει παγόνια ελεύθερα, λιμνούλες με πάπιες, πλατώματα αφιερωμένα σε ποιητές και μια σκιά που αλλάζει εντελώς τη θερμοκρασία του σώματος.
Από κήπος βασιλιάδων σε πάρκο όλων
Οι εκτάσεις ανήκαν στο Παλάτι του Σαν Τέλμο, κατοικία των δουκών του Μονπανσιέ, και ήταν ένας από τους πιο κομψούς ιδιωτικούς κήπους της Ισπανίας. Από εδώ περνούσαν βασιλιάδες, ινφάντες και η υψηλή κοινωνία της Σεβίλλης του 19ου αιώνα· ανάμεσα σε αυτά τα δέντρα ξεκίνησε, όπως λένε, ο δεσμός του μελλοντικού Αλφόνσου ΙΒ΄ με την ξαδέρφη του Μαρία δε λας Μερθέδες.
Εκείνη η ιστορία τελείωσε άσχημα: παντρεύτηκαν το 1878, πολύ ερωτευμένοι και ενάντια στη γνώμη της μισής αυλής, και η Μερθέδες πέθανε πέντε μήνες αργότερα, δεκαοκτώ χρονών. Το λαϊκό τραγούδι που γεννήθηκε από εκείνο το πένθος —«Πού πας, Αλφόνσε ΙΒ΄, πού πας, δύστυχε εσύ;»— τραγουδιέται ακόμη.
Το 1893, ήδη χήρα, η ινφάντα Μαρία Λουίσα Φερνάντα δώρισε τους κήπους στην πόλη με τον όρο να γίνουν δημόσιοι. Είκοσι χρόνια αργότερα, με την Έκθεση του 1929 στον ορίζοντα, ο Φορεστιέ τους ξανασχεδίασε εντελώς και το πάρκο πήρε τη μορφή που έχει σήμερα.
Τι να ψάξεις μέσα
Τα παγόνια κυκλοφορούν ελεύθερα και δεν φοβούνται καθόλου: εμφανίζονται στα μονοπάτια, ανεβαίνουν στους πάγκους και ανοίγουν την ουρά τους όποτε τους κάνει κέφι. Υπάρχουν επίσης πάπιες, χήνες και περιστέρια σε βιομηχανικές ποσότητες, κυρίως στο Νησάκι με τις Πάπιες, μια λιμνούλα με ένα κιόσκι στη μέση όπου φτάνεις από ένα γεφυράκι.
Ο Λόφος Γκουρουγκού είναι ένας τεχνητός λόφος με έναν καταρράκτη και ένα σημείο θέας από όπου βλέπεις το πάρκο πάνω από τις κορυφές των δέντρων. Η Κρήνη των Βατράχων, η Λίμνη των Λωτών και η Κρήνη των Λεόντων συμπληρώνουν το ρεπερτόριο του νερού, που σε αυτόν τον κήπο δεν είναι διακοσμητικό: ρίχνει τη θερμοκρασία του αέρα με την εξάτμιση.
Και τα λογοτεχνικά πλατώματα, που είναι ό,τι καλύτερο έχει το πάρκο και εμφανίζονται χωρίς προειδοποίηση: του Μπέκερ κάτω από το κυπαρίσσι του, του Θερβάντες με πάγκους από πλακάκια που εικονογραφούν σκηνές από τον «Δον Κιχώτη», των αδελφών Άλβαρες Κιντέρο. Το σχέδιο είναι να τα βρεις περπατώντας, όχι να τα σημειώσεις στον χάρτη.
Μη χάσεις
Η δωρεά του 1893
Η ινφάντα Μαρία Λουίσα Φερνάντα χάρισε τους ιδιωτικούς κήπους της με τον όρο να γίνουν δημόσιοι.
Τα ελεύθερα παγόνια
Εμφανίζονται στα μονοπάτια και ανεβαίνουν στους πάγκους. Δεν φοβούνται καθόλου και το ξέρουν.
Ο Λόφος Γκουρουγκού
Τεχνητός λόφος με καταρράκτη και σημείο θέας πάνω από τις κορυφές των δέντρων.
Τα πλατώματα των ποιητών
Μπέκερ, Θερβάντες, οι Άλβαρες Κιντέρο. Το σχέδιο είναι να τα βρεις περπατώντας, όχι να τα ψάξεις στον χάρτη.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη
Το πάρκο ενώνει τα δύο μεγάλα σύνολα της Έκθεσης του 1929: την Πλάθα δε Εσπάνια στο βόρειο άκρο και την Πλάθα δε Αμέρικα στο νότιο, με τα περίπτερα της Έκθεσης σκορπισμένα στις ενδιάμεσες λεωφόρους. Για να το διασχίσεις ολόκληρο από άκρη σε άκρη χρειάζεσαι γύρω στα είκοσι πέντε λεπτά με τα πόδια.
Μπορείς να νοικιάσεις ποδήλατο ή ένα από εκείνα τα τετραθέσια αυτοκινητάκια με πετάλια που κυκλοφορούν στους κεντρικούς περιπάτους· με παιδιά λειτουργεί πολύ καλά. Το διασχίζουν επίσης άμαξες με άλογα, με επίσημη τιμή.
Η έξυπνη χρήση του πάρκου το καλοκαίρι είναι αυτή: μνημεία νωρίς το πρωί, φαγητό, πάρκο από τις δύο ως τις επτά, και ξανά κέντρο όταν πέφτει ο ήλιος. Δεν είναι τουριστική σύσταση, είναι ακριβώς αυτό που κάνουν οι ντόπιοι.
Συχνές ερωτήσεις
Και πώς τελείωσε εκείνο το ειδύλλιο;
Σε μία από τις πιο θλιβερές ιστορίες της ισπανικής βασιλικής οικογένειας. Ο Αλφόνσος ΙΒ΄ παντρεύτηκε την ξαδέρφη του τη Μερσέδες το 1878, πολύ ερωτευμένος και κόντρα στη μισή αυλή. Όμως η ευτυχία κράτησε μια ανάσα: μόλις πέντε μήνες αργότερα, η Μερσέδες πέθανε μόλις δεκαοχτώ χρονών. Ο βασιλιάς έμεινε συντετριμμένος. Από εκείνον τον πόνο γεννήθηκε ένα λαϊκό τραγούδι που τραγουδιέται ακόμη, το «Πού πας, Αλφόνσε ΙΒ΄;», εκείνο που ρωτά «πού πας, δύστυχε εσύ;». Ένας έρωτας που άρχισε ανάμεσα σε αυτά τα δέντρα και κατέληξε τραγούδι.
