Είναι ο μεγαλύτερος γοτθικός καθεδρικός του κόσμου και από μέσα δεν μοιάζει με κανέναν άλλο: αντί για το στενό και κάθετο κλίτος που περιμένει κανείς από το γοτθικό, εδώ υπάρχει μια σκεπαστή πεδιάδα, πέντε πάρα πολύ φαρδιά κλίτη και μια πολύ παράξενη αίσθηση οριζόντιου χώρου. Ο λόγος είναι ότι υψώθηκε πάνω στην κάτοψη του μεγάλου τζαμιού των Αλμοχάδων, σεβόμενος το ορθογώνιό του. Όταν το καθεδρικό κεφάλαιο ενέκρινε το έργο το 1401, το χρονικό κατέγραψε μια φράση που έγινε διάσημη: ας φτιάξουμε έναν ναό τέτοιον, ώστε όσοι τον δουν τελειωμένο να μας θεωρήσουν τρελούς.
Εκατό χρόνια έργων και ένα τζαμί από κάτω
Το τζαμί των Αλμοχάδων του 12ου αιώνα κατείχε ακριβώς αυτό το οικόπεδο. Μετά την κατάκτηση του 1248 χρησιμοποιήθηκε ως καθεδρικός για ενάμιση αιώνα, ώσπου οι σεισμοί και η δίψα για μεγαλείο έπεισαν το καθεδρικό κεφάλαιο να το γκρεμίσει και να ξεκινήσει από το μηδέν. Από εκείνο το κτίριο επέζησαν τρία πράγματα: ο μιναρές, που έγινε η Χιραλδά, η αυλή των πλύσεων, που έγινε η Αυλή με τις Νεραντζιές, και το ίδιο το ορθογώνιο αποτύπωμα του περιβόλου.
Το έργο κράτησε από το 1401 ως το 1506, και δεν βγήκε δωρεάν: το 1511 κατέρρευσε ο κεντρικός πύργος πάνω από τη διασταύρωση, και ξανάπεσε το 1888. Ο θόλος που βλέπεις σήμερα πάνω από τη διασταύρωση είναι, επομένως, αρκετά νεότερος από τα υπόλοιπα. Όταν κάποιος σου πει ότι το ισπανικό γοτθικό είναι στέρεο, θυμήσου αυτό.
Το εσωτερικό φυλάει μια συσσώρευση που δύσκολα χωνεύεται με τη μία: ογδόντα παρεκκλήσια, ο χορός στη μέση του κεντρικού κλίτους —ισπανική συνήθεια που σπάει την προοπτική—, το Βασιλικό Παρεκκλήσι με τη σορό του Φερδινάνδου Γ΄, το μεγάλο σκευοφυλάκιο με έργα του Μουρίγιο και του Θουρμπαράν, και ο θησαυρός του καθεδρικού. Μπορείς να τον γυρίσεις σε μία καλή ώρα ή σε τρεις, ανάλογα με το τι θέλεις να κοιτάξεις.
Τι να ψάξεις μέσα και με ποια σειρά
Το κεντρικό ρετάμπλο (το γλυπτό τέμπλο του ιερού) είναι το κομμάτι που δικαιολογεί την επίσκεψη από μόνο του: το μεγαλύτερο ρετάμπλο του χριστιανικού κόσμου, σαράντα πέντε σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας, σκαλισμένες και επιχρυσωμένες, έργο που ξεκίνησε ο Φλαμανδός Πίτερ Ντάνκαρτ το 1482 και τελείωσε σχεδόν έναν αιώνα αργότερα. Φαίνεται καλύτερα από μακριά, από τη διασταύρωση, παρά κολλημένος στο κιγκλίδωμα.
Ο τάφος του Κολόμβου, με τους τέσσερις κήρυκες των βασιλείων της Καστίλης, του Λεόν, της Αραγονίας και της Ναβάρρας να κρατούν το φέρετρο στους ώμους, βρίσκεται δίπλα στην Πουέρτα δελ Πρίνθιπε. Είναι του 1899 και ήρθε εδώ από την Αβάνα. Πρόσεξε μια λεπτομέρεια: ο κήρυκας του Λεόν κρατά μια λόγχη που διαπερνά ένα ρόδι («γρανάδα» στα ισπανικά), σύμβολο της κατάκτησης του τελευταίου μουσουλμανικού βασιλείου.
Και μετά όσα σχεδόν κανείς δεν βρίσκει: το Βασιλικό Παρεκκλήσι, στο βάθος, προσβάσιμο μόνο εκτός ωραρίου λατρείας· η Αυλή με τις Νεραντζιές, όπου βγαίνεις από μια πλαϊνή πόρτα· και η ελλειπτική αίθουσα του κεφαλαίου, με την «Άμωμη Σύλληψη» του Μουρίγιο στον θόλο, μία από τις πιο κομψές κατόψεις της ισπανικής Αναγέννησης.
Μη χάσεις
Το κεντρικό ρετάμπλο
Το μεγαλύτερο ρετάμπλο του χριστιανισμού: σαράντα πέντε επιχρυσωμένες σκηνές, σχεδόν ένας αιώνας δουλειάς.
Ο τάφος του Κολόμβου
Τέσσερις κήρυκες με το φέρετρο στον ώμο. Ήρθε από την Αβάνα το 1899, και η διαμάχη είναι ακόμη ζωντανή.
Η ελλειπτική αίθουσα του κεφαλαίου
Οβάλ αναγεννησιακή κάτοψη με μια «Άμωμη Σύλληψη» του Μουρίγιο στον θόλο. Σχεδόν κανείς δεν μπαίνει.
Η Σαύρα της Αυλής με τις Νεραντζιές
Ένας ξύλινος κροκόδειλος κρεμασμένος από την οροφή, αντίγραφο ενός διπλωματικού δώρου του 13ου αιώνα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη
Το εισιτήριο είναι κοινό με τη Χιραλδά και με τον Συλλογικό Ναό του Σαλβαδόρ, που βρίσκεται δέκα λεπτά με τα πόδια: αν αγοράσεις το εισιτήριο, εκμεταλλεύσου το, γιατί ο Σαλβαδόρ είναι η δεύτερη εκκλησία της πόλης και πολύς κόσμος τον προσπερνά χωρίς να ξέρει ότι τον έχει ήδη πληρώσει.
Ακριβώς απέναντι βρίσκεται η Πλάθα δελ Τριούνφο, και πάνω της η Πουέρτα δελ Λεόν, η είσοδος του Βασιλικού Αλκάσαρ, και το Γενικό Αρχείο των Ινδιών. Είναι μάλλον το πιο συμπαγές σύνολο τριών μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς στην Ευρώπη: χωρούν σε διακόσια μέτρα.
Κλείσε το εισιτήριο στον ιστότοπο από πριν. Η ουρά στο ταμείο στην Πουέρτα δελ Πρίνθιπε μπορεί να ξεπεράσει τη μία ώρα στην υψηλή περίοδο, και υπάρχουν ζώνες δωρεάν πρόσβασης που εξαντλούνται εβδομάδες νωρίτερα. Αν πας μόνος σου, ο καλύτερος συνδυασμός είναι Αλκάσαρ νωρίς το πρωί, καθεδρικός στα μέσα του πρωινού και Χιραλδά πριν φύγεις.
Συχνές ερωτήσεις
Είναι αλήθεια θαμμένος εδώ ο Κολόμβος;
Ένα μέρος του τουλάχιστον, ναι, και η ιστορία του είναι για μυθιστόρημα. Ο Κολόμβος πέθανε στο Βαγιαδολίδ το 1506 και τα λείψανά του δεν έμειναν ποτέ ήσυχα: Σεβίλλη, μετά Σάντο Ντομίνγκο, ύστερα Αβάνα και ξανά πίσω στη Σεβίλλη το 1898, διασχίζοντας δύο φορές τον Ατλαντικό. Το Σάντο Ντομίνγκο υποστηρίζει ότι τα δικά του τα έχει εκείνο. Το 2006 μια μελέτη DNA του Πανεπιστημίου της Γρανάδας σύγκρινε αυτά τα οστά με εκείνα του αδελφού του, του Ντιέγο, και ταίριαζαν. Οπότε μπορείς να πιστεύεις, με την επιστήμη στο πλευρό σου, ότι ο θαλασσοπόρος βρίσκεται εκεί πάνω.
Είναι αλήθεια ότι μέσα χορεύουν παιδιά;
Θα σου φανεί παράξενο, αλλά ναι: είναι «οι Σέισες». Μια ομάδα παιδιών ντυμένων με ρούχα εποχής που χορεύουν με καστανιέτες μπροστά στην κεντρική Αγία Τράπεζα, μέσα στον Καθεδρικό, στη γιορτή του Κόρπους Κρίστι και στη γιορτή της Άμωμης Σύλληψης. Το έθιμο έρχεται από τα χρόνια του χίλια πεντακόσια και είναι τόσο μοναδικό που λένε ότι, όταν θέλησαν να το απαγορεύσουν, η άδεια ήρθε από τη Ρώμη με τον όρο να χορεύουν «ώσπου να φθαρούν οι στολές»· γι' αυτό, λέει ο θρύλος, τις μπαλώνουν χωρίς να τις αλλάζουν ποτέ εντελώς. Ένας ιερός χορός, μοναδικός στον κόσμο.
