Seville · Τι να δεις

Πύλη της Συγχώρεσης και Αυλή των Πορτοκαλιών

Puerta del Perdón y Patio de los Naranjos

Μια οξυκόρυφη πεταλόσχημη καμάρα, δύο μπρούντζινα φύλλα με επιγραφές στα αραβικά και, πίσω τους, μια αυλή με νεραντζιές φυτεμένες σε κάνναβο και μια κρήνη στη μέση. Είναι ό,τι παλαιότερο στέκεται ακόμη όρθιο στο σύνολο του καθεδρικού και ταυτόχρονα το πιο εύκολο να το προσπεράσεις: οι περισσότεροι μπαίνουν στον καθεδρικό από άλλη πόρτα και βγαίνουν χωρίς να έχουν πατήσει στην Αυλή με τις Νεραντζιές. Εδώ πλένονταν οι πιστοί πριν μπουν στο τζαμί των Αλμοχάδων του 12ου αιώνα. Το τζαμί χάθηκε· η αυλή εξακολουθεί να λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Ό,τι επέζησε από το τζαμί

Όταν το 1401 το καθεδρικό κεφάλαιο αποφάσισε να γκρεμίσει το μεγάλο τζαμί για να χτίσει τον καθεδρικό, δεν τα γκρέμισε όλα. Σώθηκαν τρία κομμάτια: ο μιναρές, που σήμερα είναι η Χιραλδά· αυτή η αυλή των πλύσεων· και η πόρτα που ένωνε τα δύο, η Πουέρτα δελ Περδόν. Είναι τα μόνα τρία στοιχεία των Αλμοχάδων που μπορείς να αγγίξεις σε όλο το σύνολο.

Η αυλή διατηρεί την αρχική της χάραξη: οι νεραντζιές φυτεμένες σε κανονικό κάνναβο, με αυλάκια άρδευσης στο ύψος του εδάφους που φέρνουν το νερό από δέντρο σε δέντρο με τη βαρύτητα. Είναι κηπουρική της αλ-Άνδαλους που λειτουργεί οκτώ αιώνες μετά. Αν έρθεις τον Μάρτιο, το άνθος της νεραντζιάς κάνει την αυλή ένα μέρος που δύσκολα αφήνεις.

Η κρήνη στο κέντρο είναι ακόμη παλαιότερη από όλα αυτά. Η λεκάνη της είναι βησιγοτθική, προγενέστερη της άφιξης των μουσουλμάνων, και την ξαναχρησιμοποίησαν οι Αλμοχάδες όταν έχτισαν την αυλή. Σε δέκα τετραγωνικά μέτρα έχεις τρεις πολιτισμούς τον έναν πάνω στον άλλο: τη βησιγοτθική λεκάνη, την ισλαμική αυλή και τους χριστιανικούς θόλους που ξεπροβάλλουν πάνω από τον τοίχο.

Τι να κοιτάξεις εδώ μέσα

Τα φύλλα της Πουέρτα δελ Περδόν διατηρούν μπρούντζινες πλάκες των Αλμοχάδων του 12ου αιώνα με κουφικές επιγραφές, και τα δύο ρόπτρα της είναι από τα καλύτερα δείγματα ισλαμικής μεταλλοτεχνίας που σώζονται στον κόσμο. Η επίστεψη αντίθετα, με τις μορφές από ψημένο πηλό που δείχνουν την εκδίωξη των εμπόρων, είναι του 16ου αιώνα: κοίτα τη γραμμή όπου αλλάζουν το υλικό και το ύφος.

Στη στοά που βλέπει στην αυλή βρίσκεται η Βιβλιοθήκη Κολομπίνα, που ιδρύθηκε με τα βιβλία που συγκέντρωσε ο Ερνάντο Κολόν, γιος του θαλασσοπόρου: περίπου τρεις χιλιάδες τόμοι από την πιο φιλόδοξη προσωπική βιβλιοθήκη του αιώνα της. Δεν είναι ελεύθερα επισκέψιμη, αλλά το να ξέρεις ότι είναι εκεί, τρία μέτρα μακριά, αλλάζει τον τρόπο που κοιτάζεις τον τοίχο.

Και η Σαύρα. Κρεμασμένος από την οροφή στο κλίτος που ανοίγει προς την αυλή υπάρχει ένας ξύλινος κροκόδειλος, αντίγραφο εκείνου που —σύμφωνα με την παράδοση— έστειλε ο σουλτάνος της Αιγύπτου στον Αλφόνσο Ι΄ μαζί με μια καμηλοπάρδαλη και έναν ελέφαντα, σε μια πρεσβεία του 13ου αιώνα. Δίπλα του κρέμονται ένας χαυλιόδοντας ελέφαντα, ένα χαλινάρι και ένα ραβδί. Κανείς δεν κοιτάζει ψηλά, κι εκείνος είναι εκεί και περιμένει.

Μη χάσεις

Τα ρόπτρα των Αλμοχάδων

Μπρούντζος του 12ου αιώνα με κουφικές επιγραφές: από τα καλύτερα δείγματα ισλαμικής μεταλλοτεχνίας που σώζονται.

Η βησιγοτθική κρήνη

Η κεντρική λεκάνη είναι προγενέστερη του Ισλάμ και την ξαναχρησιμοποίησαν οι Αλμοχάδες. Τρεις πολιτισμοί στο ίδιο σημείο.

Τα αυλάκια άρδευσης

Κηπουρική της αλ-Άνδαλους σε χρήση: το νερό εξακολουθεί να φτάνει από νεραντζιά σε νεραντζιά με τη βαρύτητα.

Η Σαύρα

Ένας ξύλινος κροκόδειλος κρεμασμένος από την οροφή, ανάμνηση μιας αιγυπτιακής πρεσβείας του 13ου αιώνα.

Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη

Η αυλή επισκέπτεται με το εισιτήριο του καθεδρικού και συνήθως έρχεται στο τέλος της διαδρομής, κοντά στην έξοδο. Μην την αφήσεις για όταν θα είσαι πια κουρασμένος: είναι το πιο ευχάριστο κομμάτι του συνόλου και το μόνο με σκιά, νερό και μέρος να καθίσεις.

Η Πουέρτα δελ Περδόν βγάζει στην οδό Αλεμάνες, ένα από τα ωραιότερα κομμάτια του κέντρου, με τον τοίχο της αυλής από τη μία πλευρά και τις ταράτσες των καφέ από την άλλη. Συνεχίζοντας από εκεί φτάνεις σε ένα λεπτό στην Πλάθα Βίρχεν δε λος Ρέγες και σε πέντε στην οδό Σιέρπες.

Μια σημείωση για τα ωράρια: η πόρτα ανοίγει και κλείνει ανάλογα με τον ρυθμό της λατρείας και των επισκέψεων, οπότε μπορεί να τη βρεις κλειστή ακόμη κι αν ο καθεδρικός είναι ανοιχτός. Αν τη βρεις ανοιχτή, μπες χωρίς δεύτερη σκέψη: η άδεια αυλή, νωρίς το πρωί, είναι από τα καλύτερα μέρη της Σεβίλλης.

Συχνές ερωτήσεις

Είναι αλήθεια ότι μέσα κρέμεται ένας κροκόδειλος;

Και είναι από τα πιο περίεργα πράγματα του Καθεδρικού! Μέσα, κρεμασμένος από το ταβάνι, υπάρχει ένας ξύλινος κροκόδειλος που τον λέμε «η Σαύρα». Η παράδοση λέει ότι γύρω στο 1260 ο σουλτάνος της Αιγύπτου έστειλε δώρα στον Αλφόνσο Ι΄ τον Σοφό για να ζητήσει το χέρι της κόρης του: ανάμεσά τους, έναν ζωντανό κροκόδειλο, μια καμηλοπάρδαλη και έναν ελέφαντα. Το ζώο πέθανε, το βαλσάμωσαν και κατέληξε κρεμασμένο εδώ· σήμερα είναι ένα ξύλινο αντίγραφο. Δίπλα του θα δεις έναν χαυλιόδοντα ελέφαντα και ένα ραβδί, ενθύμια εκείνης της τόσο εξωτικής πρεσβείας.

Εκείνες οι χάλκινες πόρτες είναι οι αυθεντικές;

Τα φύλλα διατηρούν χάλκινες πλάκες από το τζαμί των Αλμοχάδων, του 12ου αιώνα, και πάνω τους διαβάζονται ακόμη αραβικές επιγραφές με κουφική γραφή. Τα δύο ρόπτρα, τα χτυπητήρια, είναι αριστουργήματα της ισλαμικής μεταλλοτεχνίας, από τα καλύτερα που σώζονται. Αντίθετα, όλο το επάνω επιστέγασμα, με τις μορφές από ψημένο πηλό που διώχνουν τους εμπόρους από τον ναό, είναι πολύ μεταγενέστερο, από τα χρόνια του χίλια πεντακόσια, έργο του Μιγκέλ Περρίν. Δηλαδή: χτυπάς μια μουσουλμανική πόρτα κάτω από μια χριστιανική σκηνή.

Ανακάλυψε την πόλη Seville και άκουσέ την με τον δικό σου ρυθμό

Γύρισέ την με ντόπιους ξεναγούς, με τον δικό σου ρυθμό και χωρίς σύνδεση.

Εφαρμογή Viavoy

Άλλα μέρη στην πόλη Seville

Θέατρο Μαεστράνθα

Πύργος του Χρυσού

Αλαμέδα ντε Έρκουλες

Γενικό Αρχείο των Ινδιών

Αψίδα της Μακαρένα και το τείχος

Δημαρχείο της Σεβίλλης