Οι Σεβιλλιάνοι το λένε «η Μαχεφέσα», από μια μάρκα χύτρας ταχύτητας, και πρέπει να παραδεχτείς ότι το παρατσούκλι έχει τη βάση του: ο κυλινδρικός όγκος με τον πεπλατυσμένο τρούλο στην κορυφή δεν μοιάζει με τίποτα από όσα υπάρχουν γύρω του. Μπροστά όμως διατηρεί μια κλασική πρόσοψη από ανοιχτόχρωμη πέτρα, εκείνη του παλιού Οπλοστασίου του Πυροβολικού, που σώθηκε από την κατεδάφιση. Το αποτέλεσμα είναι παράξενο και λειτουργεί: η μεγάλη όπερα της Σεβίλλης, που εγκαινιάστηκε το 1991, με το ποτάμι από τη μία πλευρά και την αρένα από την άλλη.
Η πόλη που τραγουδήθηκε περισσότερο στην ιστορία της όπερας
Έχουν μετρηθεί πάνω από εκατό όπερες που διαδραματίζονται στη Σεβίλλη, και ο κατάλογος περιλαμβάνει μεγάλο μέρος του βασικού ρεπερτορίου: τους Γάμους του Φίγκαρο και τον Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ, τον Κουρέα της Σεβίλλης του Ροσίνι, τη Δύναμη του πεπρωμένου του Βέρντι, τον Φιντέλιο του Μπετόβεν —που εκτυλίσσεται σε μια φυλακή κοντά στην πόλη— και, φυσικά, την Κάρμεν του Μπιζέ.
Το εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν κανένας από αυτούς τους συνθέτες δεν πάτησε ποτέ στην πόλη. Τη φαντάστηκαν από το Παρίσι, τη Βιέννη ή το Μιλάνο, με βάση ταξιδιωτικά βιβλία και στερεότυπα: ήλιος, σιδεριές στα παράθυρα, ζήλιες και μαχαίρια. Η Σεβίλλη υπήρξε για δύο αιώνες ένα νοητό ευρωπαϊκό σκηνικό, και αυτό το θέατρο είναι, κατά κάποιον τρόπο, η τοπική απάντηση σε εκείνη τη φαντασίωση.
Η αίθουσα χτίστηκε για την Παγκόσμια Έκθεση του 1992, μέσα στο τεράστιο πρόγραμμα έργων που μεταμόρφωσε την πόλη: το μετρό, τις νέες γέφυρες, τον σταθμό Σάντα Χούστα και την ανάπλαση όλης αυτής της όχθης. Το Μαεστράνθα άνοιξε έναν χρόνο πριν από την Έκθεση και από τότε είναι η έδρα της Βασιλικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Σεβίλλης.
Τι βλέπεις μέσα
Η αίθουσα έχει κάτοψη σε σχήμα πετάλου, την κλασική διάταξη των ιταλικών θεάτρων όπερας, με πλατεία, θεωρεία και κλιμακωτούς εξώστες. Όσο σύγχρονο κι αν είναι το εξωτερικό, εδώ μέσα η λογική είναι η ίδια όπως πάντα: κανείς δεν έχει βρει κάτι καλύτερο για να φτάνει η φωνή χωρίς ενίσχυση.
Αυτό που εκπλήσσει περισσότερο σε μια επίσκεψη είναι η σκηνική μηχανή: ο πύργος της σκηνής, πολύ ψηλότερος από την αίθουσα, και η τάφρος της ορχήστρας, που ανεβαίνει ή κατεβαίνει ανάλογα με το έργο. Σε μια όπερα, η μισή δουλειά γίνεται σε έναν όγκο που το κοινό δεν βλέπει ποτέ.
Και μετά είναι το έξω. Είναι ένα από τα ελάχιστα θέατρα όπερας στον κόσμο που βρίσκονται κυριολεκτικά στην όχθη ενός πλωτού ποταμού και απέναντι από μια αρένα τριών αιώνων. Ο συνδυασμός ποτάμιου μπαλκονιού, «αλμπέρο» και όπερας δεν υπάρχει πουθενά αλλού.
Μη χάσεις
Η πρόσοψη που επέζησε
Η ανοιχτόχρωμη πέτρα του παλιού Οπλοστασίου του Πυροβολικού, διατηρημένη μπροστά από τον σύγχρονο όγκο.
Η αίθουσα σε σχήμα πετάλου
Κάτοψη ιταλικής όπερας: ο μόνος γνωστός τρόπος να μοιράσεις μια φωνή χωρίς μικρόφωνο.
Πάνω από εκατό σεβιλλιάνικες όπερες
Κάρμεν, Φίγκαρο, Ντον Τζιοβάνι, ο Κουρέας, Φιντέλιο. Σχεδόν κανένας συνθέτης δεν πάτησε στην πόλη.
Το τοπικό παρατσούκλι
«Η Μαχεφέσα», επειδή μοιάζει με χύτρα ταχύτητας. Στη Σεβίλλη, το παρατσούκλι είναι ένας τρόπος να δείξεις αγάπη.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Σεβίλλη
Βρίσκεται στον Περίπατο Αλκάλδε Μαρκές δελ Κονταδέρο, ανάμεσα στον Πύργο του Χρυσού και την Αρένα της Ρεάλ Μαεστράνθα, και τα τρία απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από τρία λεπτά με τα πόδια.
Το εσωτερικό δεν είναι ελεύθερα επισκέψιμο: μπαίνεις με εισιτήριο παράστασης ή σε περιστασιακές ξεναγήσεις που το θέατρο προγραμματίζει ανά σεζόν. Αν ταξιδεύεις με ευέλικτες ημερομηνίες, αξίζει να ρίξεις μια ματιά στο πρόγραμμα, γιατί οι τιμές για όπερα και συναυλίες εδώ είναι αρκετά πιο λογικές από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Ακόμη κι αν δεν μπεις, η πίσω πρόσοψη που βλέπει στο ποτάμι είναι καλή στάση στον περίπατο: ο ανοιχτός χώρος ανάμεσα στο θέατρο και το νερό είναι από τα καλύτερα σημεία για να δεις το ηλιοβασίλεμα πάνω από την Τριάνα, με τη Γέφυρα της Ισαβέλλας Β΄ στα δεξιά.
Συχνές ερωτήσεις
Πόσες όπερες διαδραματίζονται εδώ;
Έχουν μετρηθεί πάνω από εκατό, από εκείνες που ξέρει όλος ο κόσμος ως σπάνια έργα όπως ο «Φιντέλιο» του Μπετόβεν, που εκτυλίσσεται σε μια φυλακή κοντά στη Σεβίλλη. Και το πιο περίεργο είναι ότι σχεδόν κανένας από εκείνους τους συνθέτες δεν πάτησε ποτέ στην πόλη: τη φαντάζονταν από το Παρίσι ή τη Βιέννη, με τον ήλιο της, τα κάγκελά της και τα πάθη της, σαν το τέλειο σκηνικό για τον έρωτα και τη ζήλια. Την τραγούδησαν από ακουστά, χωρίς να τη γνωρίζουν· κι όμως έπιασαν ακριβώς τον χαρακτήρα της.
