Alcázar'ın surlarına yapışık iki sokak; öyle dar ki bazı kesimlerde iki duvara aynı anda dokunulabilir. Bir yanda XII. yüzyılın Muvahhit tuğlası yükselir; öbür yanda saksılı, demir parmaklıklı, avlusu giriş koridorlarından şöyle bir görünen badanalı evler. Callejón del Agua'nın, yani Su Sokağı'nın adı edebî değildir: o duvarın üstünden saraya su taşıyan kanal geçerdi. Tam olarak kraliyet alanı ile mahalle arasındaki sınırda yürürsün ve o sınır sekiz yüz yıldır aynı yerdedir.
Duvarın üstünden akan su
Su Sevilla'ya Alcalá de Guadaíra'dan, Caños de Carmona üzerinden gelirdi; kökeni Roma dönemine uzanan, XII. yüzyılda Muvahhitlerin yeniden yaptığı ve şehre neredeyse sekiz yüz yıl su sağlayan bir su kemeriydi. Son kesimi eski şehre girer ve Alcázar'ın surunun üzerinden sarayın bahçelerine ve odalarına kadar akardı: başının üstünden, duvarın içine gizlenmiş olarak.
Caños, şehrin trafiğe ve modern hijyene engel olduklarına karar verdiği 1912'de neredeyse tamamen yıkıldı. Buradan bir kilometre uzaktaki calle Luis Montoto'da dağınık kalıntılar korunur, ama yıkılan şey ortaçağ Avrupa'sının büyük su yapılarından biriydi.
Patio de Banderas'ın yanındaki kemerden başlayan calle Judería, XIII. yüzyıldan itibaren surların içinde yaşamış topluluğu hatırlatır: Sevilla Yahudi Mahallesi, üç sinagogu ve birkaç bin sakiniyle, Toledo'nunkinden sonra Kastilya'nın ikinci büyük Yahudi mahallesiydi. 1391 saldırısı onu birkaç günde yok etti.
Yürürken nelere bakmalı
Giriş koridorlarından içeri göz at. Dar sokağın 2 numarasında, mahallenin en güzellerinden olan ve genellikle aralık duran sütunlu, saksılı bir avlu vardır; Elhamra Masalları'nın yazarı Washington Irving 1828 ve 1829'daki Sevilla konaklamalarında, tam da bu türden manzaraların peşinde, bu bölgede kalmıştı.
Sıcaklıktaki değişime dikkat et. Yazın, calle Mateos Gago'da kırk derece varken burası belirgin biçimde daha serindir: darlık, yön ve duvarın kütlesi, Endülüs mimarisinin bilinçli olarak kullandığı pasif bir iklimlendirme sistemi gibi işler.
Ve surun örgüsüne bak. Muvahhit tapial'inin kesimleri —katmanların yatay izlerini taşıyan, kalıplar arasında sıkıştırılmış toprak— ve sonradan yapılmış tuğla yamalar çıplak gözle ayırt edilir. El hizasında bir ortaçağ inşaat kılavuzudur.
Kaçırılmayacaklar
Duvarın üstündeki kanal
Caños de Carmona'nın suyu saraya surun üzerinden girerdi: adı buradan gelir.
Muvahhit tapial'i
Katmanları görülen, XII. yüzyıldan sıkıştırılmış toprak; elinin yetiştiği yerde.
2 numaradaki avlu
Sütunlar, saksılar ve aralık duran demir kapı; Washington Irving'in dolaştığı kesimde.
Ağustosta serinlik
Endülüs'ün pasif iklimlendirmesi: hemen yandaki sokaktan birkaç derece daha az.
Sevilla ziyaretine nasıl uyar
Bu iki sokak, Real Alcázar ile Santa Cruz'un kalbi arasındaki doğal geçittir. Alanın içinden Patio de Banderas üzerinden çıkıp Judería kemerinden geçince iki dakikadan kısa sürede buraya varırsın.
Dar sokağın öbür ucundan Plaza de Santa Cruz'a, Jardines de Murillo'ya ve içeri doğru ilerleyerek Plaza de Doña Elvira'ya ve Calle Susona'ya ulaşılır.
Pratik bir ipucu: bunlar geçilmesi zorunlu sokaklardır ve yoğun sezonda grupların sıkıştığı bir huniye dönüşürler. Akşam yediden itibaren akış çok azalır; geceleyin, duvara karşı yanan sokak lambalarıyla, bu köşenin romantik gezginleri neden büyülediği gerçekten anlaşılır.
Sık sorulan sorular
Caños de Carmona neydi?
Suyu buradan birkaç kilometre ötedeki Alcalá de Guadaíra'dan getiren etkileyici bir su kemeri. Romalılar çizdi, Muvahhitler XII. yüzyılda yeniden yaptı ve Sevilla'ya ve saraylarına neredeyse sekiz yüz yıl boyunca su verdi. Şehri modernleştirmek için neredeyse tamamen yıkıldığı 1912'ye kadar ayakta kaldı. Bugün hâlâ trafik caddelerinde kaybolmuş birkaç tek tük kemer ayakta duruyor.
O Yahudi cemaatine ne oldu?
Trajik bir sonu oldu. 1391 yazında, bir başdiyakozun vaazlarıyla kışkırtılan bir kalabalık Yahudi mahallesine saldırdı: ölüler ve vaftiz edilmeye zorlananlar binlerle sayılır ve Yahudi mahallesi darmadağın oldu. Sinagogları Santa María la Blanca ya da San Bartolomé gibi kiliselere dönüştürüldü. 1492 sürgününden bir yüzyıl önce, sonun başlangıcıydı. Bu yüzden bugün yalnızca, bir yankı gibi, sokakların adları kaldı.
