Άγαλμα της Ρεχέντα
Η Άνα Οθόρες σε μπρούντζο, του Μάουρο Άλβαρεθ, του 1997, πάνω στις ίδιες πλάκες όπου περπατούσε στο μυθιστόρημα. Ο κόσμος της αγγίζει το χέρι καθώς περνά.

Η πόλη που ο Κλαρίν απογύμνωσε χωρίς έλεος το 1884, και που σήμερα έχει πάνω από εκατό γλυπτά στους δρόμους, πολλά από αυτά δώρο στους βραβευμένους που είπαν κάτι ωραίο γι' αυτήν.
🎧 Στη διαδρομή Το Πανεπιστήμιο, το Σαντουγιάνο και η παλιά ΒετούσταΥπάρχει μια υπέροχη ειρωνεία στο Οβιέδο. Η πόλη που ένιωθε προσβεβλημένη επί δεκαετίες από το μυθιστόρημα που την απεικόνισε με ψεύτικο όνομα σήμερα το έχει κάνει έμβλημά της, και έχει γεμίσει τους δρόμους της με μπρούντζους —ανάμεσά τους αρκετούς με ήρωες της μυθοπλασίας και με ξένους βραβευμένους που την επαίνεσαν.
Ο Λεοπόλδο Άλας «Κλαρίν» ήταν καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο όταν εξέδωσε τη «Λα Ρεχέντα» ανάμεσα στο 1884 και το 1885. Πολλοί τη θεωρούν το καλύτερο ισπανικό μυθιστόρημα του 19ου αιώνα μετά τον «Δον Κιχώτη».
Σε αυτό απεικόνισε την πόλη με ψεύτικο όνομα —Βετούστα— και με κοφτερές αλήθειες. Η Άνα Οθόρες, η πρωταγωνίστρια, είναι μια ευαίσθητη και μοναχική γυναίκα, παντρεμένη με έναν μεγαλύτερο άντρα, παγιδευμένη ανάμεσα στον πνευματικό της και στον αποπλανητή, και συνθλιμμένη από μια κοινωνία που την παρακολουθεί.
Το μυθιστόρημα ξεκινά στον πύργο του καθεδρικού, με τον εφημέριο δον Φερμίν δε Πας να κοιτάζει την πόλη με ένα κιάλι, σαν κάποιον που επιτηρεί ένα κοπάδι. Ο Κλαρίν περιέγραψε εκείνον τον πύργο ως «ρομαντικό ποίημα από πέτρα, λεπτό ύμνο από γλυκές γραμμές βουβής και αιώνιας ομορφιάς».
Όταν κυκλοφόρησε, σκανδάλισε το Οβιέδο. Επί δεκαετίες έμεινε σχεδόν παραμερισμένο, με λίγες εκδόσεις και αρκετή τοπική αμηχανία. Μόνο στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η κριτική το τοποθέτησε εκεί όπου βρίσκεται σήμερα: χρειάστηκαν σχεδόν εκατό χρόνια για να πάψει να διαβάζεται ως προσβολή.
Η Άνα Οθόρες σε μπρούντζο, του Μάουρο Άλβαρεθ, του 1997, πάνω στις ίδιες πλάκες όπου περπατούσε στο μυθιστόρημα. Ο κόσμος της αγγίζει το χέρι καθώς περνά.
Εκεί όπου ο Κλαρίν ήταν καθηγητής Νομικής. Ιδρύθηκε με το κληροδότημα ενός Μεγάλου Ιεροεξεταστή και άνοιξε το 1608, σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Oviedo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το Πανεπιστήμιο, το Σαντουγιάνο και η παλιά Βετούστα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Σήμερα το Οβιέδο έχει πάνω από εκατό γλυπτά στο ύπαιθρο, μοιρασμένα σε δρόμους και πλατείες, τα περισσότερα τοποθετημένα από τη δεκαετία του ενενήντα και μετά. Γι' αυτό λένε ότι η παλιά πόλη είναι ένα μουσείο χωρίς στέγη και χωρίς εισιτήρια.
Το άγαλμα της Ρεχέντα, του Μάουρο Άλβαρεθ, τοποθετήθηκε το 1997 μπροστά στον καθεδρικό, πάνω στις ίδιες πλάκες όπου η Άνα περπατούσε στη μυθοπλασία. Ο κόσμος τη φωτογραφίζει και της αγγίζει το χέρι, τόσο που έχει φθαρεί ο μπρούντζος του φορέματός της.
Το πιο διάσημο για πολλούς είναι η «Μητρότητα» του Φερνάντο Μπότερο, μια εύσωμη γυναίκα από μπρούντζο ξαπλωμένη στην πλατεία της Εσκανταλέρα από τα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα. Είναι το κατεξοχήν σημείο συνάντησης των κατοίκων του Οβιέδο.
Και το πιο αναιδές είναι ο Κούλις Μονουμενταλίμπους, τέσσερα μέτρα μπρούντζινα οπίσθια που ο Εδουάρδο Ούρκουλο έστησε το 2001 απέναντι από το Θέατρο Καμποαμόρ. Όταν εμφανίστηκε, κάποιοι ζήτησαν να το βγάλουν από την επόμενη μέρα· σήμερα είναι από τα πιο φωτογραφημένα.
Το όνομα στα ψευτολατινικά το πήρε ο Ούρκουλο από ένα άρθρο που έγραψε ο Καμίλο Χοσέ Θέλα το 1977 για την αγάπη του να ζωγραφίζει πισινούς, εκείνες τις μορφές «εξόριστες σε πιο σεμνότυφες εποχές».
Δύο από τα πιο αγαπημένα γλυπτά βρίσκονται εδώ χάρη στα Βραβεία Πριγκίπισσα των Αστουριών, που απονέμονται κάθε φθινόπωρο στο Θέατρο Καμποαμόρ και που πολλοί αποκαλούν τα μικρά Νόμπελ της νότιας Ευρώπης.
Ο Γούντι Άλεν ήρθε τον Οκτώβριο του 2002 να παραλάβει το βραβείο Τεχνών και, αντί να πει τέσσερις φράσεις τυπικότητας, εξάντλησε τους επαίνους: είπε ότι το Οβιέδο ήταν υπέροχο, εξωτικό, όμορφο, καθαρό, γαλήνιο, «σαν να μην ανήκε σε αυτόν τον κόσμο». Η πόλη του ανταπέδωσε το κομπλιμέντο χυτεύοντάς τον σε μπρούντζο το 2003.
Και δεν έμεινε στα λόγια: το 2008 επέστρεψε και γύρισε εδώ μέρος της ταινίας «Βίκι Κριστίνα Μπαρσελόνα», με την πόλη να εμφανίζεται στην οθόνη με το πραγματικό της όνομα, κάτι σπάνιο στον κινηματογράφο του έξω από τη Νέα Υόρκη.
Η Μαφάλντα έφτασε από τον ίδιο δρόμο: το 2014 ο Κίνο έλαβε το Βραβείο Επικοινωνίας και Ανθρωπιστικών Επιστημών, και η πόλη ανέθεσε το άγαλμα στον Πάμπλο Ίργκανγκ. Έχει μια πανομοιότυπη δίδυμη στη συνοικία Σαν Τέλμο, στο Μπουένος Άιρες.
Και στην πλατεία Τρασκορράλες βρίσκεται η «Γαλατού», ένας φόρος τιμής πολύ πιο τοπικός: στις γυναίκες που ως τη δεκαετία του εβδομήντα κατέβαιναν από τα χωριά με τα γαϊδουράκια τους για να μοιράσουν το γάλα σπίτι σπίτι.
Του 2003, αφού ο σκηνοθέτης επαίνεσε την πόλη όταν παρέλαβε το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών. Του κλέβουν τα γυαλιά συνεχώς.
Καθισμένη στο παγκάκι της από το 2014, όταν ο Κίνο έλαβε το βραβείο. Έχει μια πανομοιότυπη δίδυμη στο Σαν Τέλμο, στο Μπουένος Άιρες.
Του το έδωσε ο Κλαρίν —ο Λεοπόλδο Άλας—, καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο, στο μυθιστόρημά του «Λα Ρεχέντα», που εκδόθηκε ανάμεσα στο 1884 και το 1885. Απεικόνισε την πόλη με ψεύτικο όνομα και κοφτερές αλήθειες: τους φιλόδοξους παπάδες της, τους αργόσχολους νεαρούς της καλής κοινωνίας, το κουτσομπολιό της, την υποκρισία της.
Άσχημα, και για πολύ καιρό. Πολλοί αναγνώρισαν τον εαυτό τους και δεν τους άρεσε καθόλου, και το μυθιστόρημα έμεινε σχεδόν παραμερισμένο επί δεκαετίες, με λίγες εκδόσεις και αρκετή τοπική αμηχανία. Μόνο στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα η κριτική το τοποθέτησε εκεί όπου βρίσκεται σήμερα: χρειάστηκαν σχεδόν εκατό χρόνια για να πάψει να διαβάζεται ως προσβολή.
Στην πλατεία του Αλφόνσου Β΄ του Αγνού, μπροστά στον καθεδρικό, πάνω στις ίδιες πλάκες όπου η Άνα Οθόρες περπατούσε στη μυθοπλασία. Το έφτιαξε ο Μάουρο Άλβαρεθ το 1997, και ο κόσμος το φωτογραφίζει και της αγγίζει το χέρι καθώς περνά, τόσο που έχει φθαρεί ο μπρούντζος του φορέματός της.
Πάνω από εκατό στο ύπαιθρο, μοιρασμένα σε δρόμους και πλατείες, τα περισσότερα τοποθετημένα από τη δεκαετία του ενενήντα και μετά. Είναι μια σταθερή δημοτική πολιτική και αρκετά ασυνήθιστη για τον όγκο της, και γι' αυτό λένε ότι η παλιά πόλη είναι ένα μουσείο χωρίς στέγη και χωρίς εισιτήρια.
Γιατί τον Οκτώβριο του 2002 ήρθε να παραλάβει το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών για τις Τέχνες και εξάντλησε τους επαίνους για την πόλη, λέγοντας ότι ήταν «υπέροχη, εξωτική, όμορφη, καθαρή, γαλήνια, σαν να μην ανήκε σε αυτόν τον κόσμο». Το Οβιέδο του ανταπέδωσε το κομπλιμέντο χυτεύοντάς τον σε μπρούντζο το 2003. Και το 2008 επέστρεψε για να γυρίσει εδώ.
Με τον ίδιο μηχανισμό: το 2014 ο σκιτσογράφος Κίνο έλαβε εδώ το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών Επικοινωνίας και Ανθρωπιστικών Επιστημών, και η πόλη ανέθεσε το άγαλμα στον Πάμπλο Ίργκανγκ. Έχει μια πανομοιότυπη δίδυμη καθισμένη σε ένα παγκάκι της συνοικίας Σαν Τέλμο, στο Μπουένος Άιρες.
Τέσσερα μέτρα μπρούντζινα οπίσθια πάνω σε βάθρο από γρανίτη, έργο του Εδουάρδο Ούρκουλο, τοποθετημένα το 2001 απέναντι από το Θέατρο Καμποαμόρ. Το όνομα στα ψευτολατινικά το πήρε από ένα άρθρο του Καμίλο Χοσέ Θέλα του 1977 για την αγάπη του να ζωγραφίζει πισινούς. Όταν εμφανίστηκε, κάποιοι ζήτησαν να το βγάλουν· σήμερα είναι από τα πιο φωτογραφημένα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Oviedo χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα


