Standbeeld van La Regenta
Ana Ozores in brons, van Mauro Álvarez, 1997, op dezelfde plavuizen waarover ze in de roman wandelde. Voorbijgangers raken haar hand aan.

De stad die Clarín in 1884 genadeloos blootlegde, en die vandaag meer dan honderd beelden op straat heeft, vele ervan geschonken aan prijswinnaars die iets moois over haar zeiden.
🎧 In de route De Universiteit, Santullano en het oude VetustaOviedo kent een prachtige ironie. De stad die zich decennialang beledigd voelde door de roman die haar onder een valse naam portretteerde, heeft die roman vandaag tot embleem gemaakt, en haar straten gevuld met bronzen beelden —waaronder verschillende van romanfiguren en van buitenlandse prijswinnaars die haar prezen.
Leopoldo Alas “Clarín” was hoogleraar rechten aan de Universiteit van Oviedo toen hij La Regenta tussen 1884 en 1885 publiceerde. Velen beschouwen het als de beste Spaanse roman van de 19e eeuw na de Don Quichot.
Daarin portretteerde hij de stad onder een valse naam —Vetusta— en met scherpe waarheden. Ana Ozores, de hoofdpersoon, is een gevoelige en eenzame vrouw, getrouwd met een oudere man, gevangen tussen haar biechtvader en haar verleider, en verpletterd door een samenleving die haar in de gaten houdt.
De roman begint in de toren van de kathedraal, met de magistral don Fermín de Pas, de kanunnik-predikant, die met een verrekijker over de stad uitkijkt, als iemand die een kudde bewaakt. Clarín beschreef die toren als “romantisch gedicht van steen, tere hymne van zoete lijnen van stomme en eeuwige schoonheid”.
Toen het boek verscheen, was Oviedo geschokt. Decennialang bleef het half in een hoek liggen, met weinig edities en flink wat plaatselijk ongemak. Pas in de tweede helft van de 20e eeuw gaf de kritiek het de plaats die het vandaag heeft: het duurde bijna honderd jaar voordat het niet meer als een belediging werd gelezen.
Ana Ozores in brons, van Mauro Álvarez, 1997, op dezelfde plavuizen waarover ze in de roman wandelde. Voorbijgangers raken haar hand aan.
Waar Clarín hoogleraar rechten was. Gesticht met de nalatenschap van een inquisiteur-generaal en geopend in 1608, veertig jaar na zijn dood.
Download de app en ontdek Oviedo offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute De Universiteit, Santullano en het oude Vetusta met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Vandaag heeft Oviedo meer dan honderd beelden in de openlucht, verspreid over straten en pleinen, de meeste geplaatst vanaf de jaren negentig. Daarom zeggen ze dat de oude binnenstad een museum zonder dak en zonder toegangskaartjes is.
Het standbeeld van La Regenta, van Mauro Álvarez, werd in 1997 voor de kathedraal geplaatst, op dezelfde plavuizen waarover Ana in de fictie wandelde. Mensen fotograferen haar en raken haar hand aan, tot het brons van haar jurk ervan is afgesleten.
Het bekendste beeld is voor veel mensen het Moederschap van Fernando Botero, een weelderige bronzen vrouw die sinds het midden van de jaren negentig op de Plaza de la Escandalera ligt. Het is hét ontmoetingspunt van de inwoners van Oviedo.
En het brutaalste is Culis Monumentalibus, vier meter bronzen achterwerk dat Eduardo Úrculo in 2001 tegenover het Teatro Campoamor neerzette. Toen het verscheen, waren er mensen die het de volgende dag al weg wilden hebben; vandaag is het een van de meest gefotografeerde beelden.
De naam in potjeslatijn haalde Úrculo uit een artikel dat Camilo José Cela in 1977 schreef over zijn voorliefde voor het schilderen van achterwerken, die figuren die “in preutsere tijden verboden waren”.
Twee van de geliefdste beelden staan hier dankzij de Prinses van Asturië-prijzen, die elk najaar in het Teatro Campoamor worden uitgereikt en die velen de kleine Nobelprijzen van Zuid-Europa noemen.
Woody Allen kwam in oktober 2002 de prijs voor de Kunsten ophalen en sprak, in plaats van een paar plichtmatige zinnen af te raffelen, de stad vol lof toe: hij zei dat Oviedo heerlijk was, exotisch, mooi, schoon, vredig, “alsof het niet van deze wereld is”. De stad gaf het compliment terug door hem in 2003 in brons te gieten.
En het bleef niet bij woorden: in 2008 kwam hij terug en draaide hij hier een deel van “Vicky Cristina Barcelona”, waarin de stad onder haar eigen naam in beeld komt, iets wat zelden voorkomt in zijn films buiten New York.
Mafalda kwam langs dezelfde weg: in 2014 ontving Quino de prijs voor Communicatie en Menswetenschappen, en de stad gaf Pablo Irrgang de opdracht voor het standbeeld. Er staat een identieke tweelingzus in de wijk San Telmo, in Buenos Aires.
En op de Plaza de Trascorrales staat La Lechera, een veel plaatselijker eerbetoon: aan de vrouwen die tot de jaren zeventig met hun ezels uit de dorpen naar beneden kwamen om de melk huis aan huis te bezorgen.
Uit 2003, nadat de filmmaker de stad had geprezen toen hij de Prins van Asturië-prijs ophaalde. Zijn bril wordt voortdurend gestolen.
Zit sinds 2014 op haar bankje, toen Quino de prijs kreeg. Er staat een identieke tweelingzus in San Telmo, in Buenos Aires.
Die naam gaf Clarín —Leopoldo Alas—, hoogleraar rechten aan de Universiteit van Oviedo, de stad in zijn roman La Regenta, verschenen tussen 1884 en 1885. Hij portretteerde de stad onder een valse naam en met scherpe waarheden: haar eerzuchtige priesters, haar nietsnuttende jongeheren, haar geroddel, haar hypocrisie.
Slecht, en lange tijd. Velen herkenden zichzelf en vonden dat helemaal niet leuk, en de roman bleef decennialang half in een hoek liggen, met weinig edities en flink wat plaatselijk ongemak. Pas in de tweede helft van de 20e eeuw gaf de kritiek hem de plaats die hij vandaag heeft: het duurde bijna honderd jaar voordat hij niet meer als een belediging werd gelezen.
Op de Plaza de Alfonso II el Casto, voor de kathedraal, op dezelfde plavuizen waarover Ana Ozores in de fictie wandelde. Mauro Álvarez maakte het in 1997, en voorbijgangers fotograferen haar en raken haar hand aan, zozeer dat het brons van haar jurk ervan is afgesleten.
Meer dan honderd in de openlucht, verspreid over straten en pleinen, de meeste geplaatst vanaf de jaren negentig. Het is een volgehouden gemeentelijk beleid dat door zijn omvang vrij ongewoon is, en daarom zeggen ze dat de oude binnenstad een museum zonder dak en zonder toegangskaartjes is.
Omdat hij in oktober 2002 de Prins van Asturië-prijs voor de Kunsten kwam ophalen en de stad vol lof toesprak: hij zei dat ze “heerlijk, exotisch, mooi, schoon, vredig, alsof ze niet van deze wereld is” was. Oviedo gaf het compliment terug door hem in 2003 in brons te gieten. En in 2008 kwam hij terug om hier te filmen.
Via hetzelfde mechanisme: in 2014 ontving tekenaar Quino hier de Prins van Asturië-prijs voor Communicatie en Menswetenschappen, en de stad gaf Pablo Irrgang de opdracht voor het standbeeld. Er staat een identieke tweelingzus op een bankje in de wijk San Telmo, in Buenos Aires.
Vier meter bronzen achterwerk op een granieten sokkel, een werk van Eduardo Úrculo, in 2001 geplaatst tegenover het Teatro Campoamor. De naam in potjeslatijn haalde hij uit een artikel van Camilo José Cela uit 1977 over zijn voorliefde voor het schilderen van achterwerken. Toen het verscheen, waren er mensen die het weg wilden hebben; vandaag is het een van de meest gefotografeerde beelden.
Download Viavoy en wandel offline door Oviedo, wanneer je wilt.

Lees verder