Een pleintje waar je onwillekeurig zachter gaat praten: kinderkopjes, gevels in warme tinten en, in het midden, een ontroerend bronzen tafereel, een melkvrouw uit een dorp met haar ezel. Het is een van de mooiste en meest gefotografeerde hoekjes van Oviedo.
Achter de erven
De naam is geen toeval: hij betekent “achter de erven”, omdat dit achter de omheiningen lag, en hier was eeuwenlang de markt voor vis en slachtvlees, weg van de grootste drukte.
Ook die plek was geen toeval. De beroepen die stonken – vis, slachten, leerlooien – werden naar de achterkant verbannen, ver van de voorname pleinen. De plaatsnamen van de Spaanse oude binnensteden zitten vol met zulke aanwijzingen.
Toen de handel verhuisde, liet de stad de gebouwen niet slopen maar restaureerde ze en maakte er de Sala Trascorrales van, een tentoonstellingsruimte. Een goed voorbeeld van hoe het oude hier niet wordt weggegooid, maar opnieuw uitgevonden.
Het plein is met veel smaak gerestaureerd en is vandaag een oase van rust midden in de oude binnenstad, op een steenworp van de drukte van de Fontán en de Constitución.
La Lechera en de ezel
Het beeld dat het plein beheerst, is La Lechera, de melkvrouw, van Manuel García Linares, uit 1996, en het is een eerbetoon aan de vrouwen die tot de jaren zeventig met hun ezels vol melkbussen naar de stad kwamen om de melk huis aan huis te bezorgen, afgemeten met de schepkan in de deuropening.
Vóór de pasteurisatie en de hygiënevoorschriften werd de melk in Oviedo zo gedronken: vers gemolken en op de rug van een ezel aangevoerd uit de dorpen in de omgeving. Het is een beroep dat binnen één generatie verdween.
Let op de zorg waarmee het tafereel is gemaakt, zowel de vrouw als het dier: er is geen enkel sierdetail, alles is een nauwkeurige beschrijving van echt werk.
De perfecte aanvulling ligt op twee minuten: de Plaza del Paraguas, waar een ingenieur in 1930 een betonnen schaal in de vorm van een parasol bouwde, juist om deze zelfde melkvrouwen beschutting te geven toen de verkoop daarheen verhuisde.
Niet te missen
De naam is letterlijk
“Achter de erven”: hier was de markt voor vis en slachtvlees, weg van het centrum.
De markt werd opnieuw uitgevonden
Toen de handel vertrok, werden de gebouwen gerestaureerd als Sala Trascorrales, voor tentoonstellingen.
La Lechera, uit 1996
Van Manuel García Linares, een eerbetoon aan de vrouwen die de melk huis aan huis bezorgden.
Een beroep dat tot de jaren zeventig bestond
Vers gemolken melk, per ezel uit de dorpen aangevoerd en met de schepkan in de deuropening afgemeten.
Hoe het past in je bezoek aan Oviedo
Het ligt in de oude binnenstad, tussen de Plaza de la Constitución en de calle Gascona, op een paar minuten van alles.
De stop duurt tien of vijftien minuten. Vrij toegankelijk, en op zijn best 's ochtends vroeg, als het er stil is.
Het past in de route door de oude binnenstad tussen de Fontán en de Plaza del Paraguas, op een stuk van vijf minuten met drie van de mooiste hoekjes van de stad.
Veelgestelde vragen
Wat waren deze gebouwen vroeger?
De oude vismarkt. Toen de handel verhuisde, sloopte de stad ze niet maar renoveerde ze en maakte er de Sala Trascorrales van, een expositieruimte. Een goed voorbeeld van hoe hier het oude niet bij het afval wordt gegooid: het wordt opnieuw uitgevonden.
