Katedra San Salvador
Gotycka, wzniesiona na miejscu świątyni, którą Alfons II założył w VIII wieku. Cámara Santa jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa. Dobra godzina zwiedzania.

Przedromańskie freski, jedyne takie w Europie, dwa darmowe muzea najwyższej klasy, ponad sto rzeźb na ulicach i cała aleja poświęcona cydrowi.
🎧 Na trasie Katedra, Cámara Santa i Stare MiastoOviedo jest małe i jest z tego dumne. Przejdziesz je całe pieszo, a w jeden dzień zmieszczą się katedra ze skarbami z IX wieku, dwa darmowe muzea z dziełami El Greca w środku, stare miasto pełne rzeźb i ulica, na której pije się tylko cydr. Oto trasa.
Zacznij na Plaza de Alfonso II el Casto, w samym środku miasta, gdzie w VIII wieku król wybrał to wzgórze, by wznieść stolicę królestwa Asturii. Stąd sam wyruszył do grobu apostoła: był pierwszym pielgrzymem w historii, a jego szlak to dziś Camino Primitivo, pierwotna trasa Drogi św. Jakuba (Camino de Santiago).
Katedra ma tylko jedną wieżę, bo drugiej nigdy nie postawiono: skończyły się pieniądze. W środku jest Cámara Santa, czyli Święta Komnata, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa, z Krzyżem Zwycięstwa i Krzyżem Aniołów, wysadzonymi dynamitem w 1934 roku i odrestaurowanymi z odzyskanych fragmentów.
Przed nią stoi pomnik La Regenta, Ana Ozores z brązu, na tych samych płytach, po których przechadzała się w powieści, w której Clarín obnażył to miasto i nazwał je Vetustą. A obok kościół San Tirso el Real z przedromańskim oknem sprzed dwunastu wieków w prezbiterium.
Za katedrą jest Muzeum Archeologiczne, w klasztorze, w którym w 761 roku narodziło się Oviedo, a pięć minut dalej Muzeum Sztuk Pięknych z jednym z najpełniejszych cykli apostołów El Greca. Oba darmowe.
Gotycka, wzniesiona na miejscu świątyni, którą Alfons II założył w VIII wieku. Cámara Santa jest wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa. Dobra godzina zwiedzania.
El Greco, Goya, Zurbarán i Sorolla, wstęp wolny. A do tego malarze asturyjscy, których nie zobaczysz nigdzie indziej. Ponad półtorej godziny.
Pobierz aplikację i odkrywaj Oviedo offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Katedra, Cámara Santa i Stare Miasto z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Zejdź na Plaza del Fontán, towarzyskie serce starego miasta, z podcieniami, tuż przy hali Mercado del Fontán, zbudowanej z żelaza i szkła w 1882 roku. Nazwa pochodzi od stawu za murami: handlowe centrum Oviedo narodziło się z grzęzawiska.
Tu znajdziesz ser Cabrales, który może się tak nazywać tylko wtedy, gdy dojrzewał w górskich jaskiniach, i asturyjskie fabes, fasolę o długim, maślanym ziarnie, która rozpływa się w ustach, zamiast pozostać twarda.
Idź dalej na Plaza de la Constitución, gdzie ratusz skrywa pewien trik: jest też bramą, bo wzniesiono go na jednym z wejść w średniowiecznych murach. Przejdź przez łuk pod spodem.
Dwie minuty dalej jest Trascorrales z brązową Mleczarką (La Lechera) i Plaza del Paraguas z betonowym parasolem z 1930 roku, postawionym po to, by mleczarki mogły sprzedawać mleko i nie moknąć.
A potem obiad: calle Gascona, Bulwar Cydru, z ponad tuzinem barów z cydrem (sidrerías) jeden przy drugim. Cydr nalewa się z wysoka, żeby go napowietrzyć, i pije się go wspólnie: jedna butelka i jedna szklanka krążąca z rąk do rąk.
Kilka kroków od calle Gascona stoi fontanna Foncalada z IX wieku, która wciąż daje wodę i jest jedyną zachowaną budowlą świecką użytku publicznego z całego europejskiego wczesnego średniowiecza. Nie jest ani kościołem, ani pałacem, a mimo to jest zabytkiem UNESCO.
Dwadzieścia minut pieszo albo kilka minut autobusem stąd stoi kościół San Julián de los Prados, dla mieszkańców Oviedo po prostu Santullano: skromny z zewnątrz, a w środku z najważniejszym w Europie zespołem przedromańskich malowideł ściennych, bez ani jednej postaci ludzkiej.
W drodze powrotnej do centrum uniwersytet, założony za pieniądze pewnego Wielkiego Inkwizytora i otwarty w 1608 roku, oraz park Campo de San Francisco, dziewięć hektarów, na których były kiedyś ogrody warzywne klasztoru franciszkanów.
Na koniec rzeźby: w mieście stoi ich pod gołym niebem ponad sto. Mafalda siedząca na swojej ławce w parku, Woody Allen w okularach w grubych oprawkach, „Macierzyństwo” Botera na Plaza de la Escandalera i bezczelny Culis Monumentalibus naprzeciwko Teatr Campoamor.
Bulwar Cydru, z nazwą odziedziczoną po francuskich pielgrzymach z Drogi św. Jakuba. Zarezerwuj sobie półtorej godziny: tu nie przychodzi się w pośpiechu.
Przedromańskie freski bez postaci ludzkich, jedyne takie w Europie. Na Liście Światowego Dziedzictwa od 1998 roku. Zwiedzanie z przewodnikiem w bardzo ograniczonych godzinach.
Fontanna z IX wieku, która wciąż działa: jedyna zachowana budowla świecka użytku publicznego z całego europejskiego wczesnego średniowiecza.
Tak, i to bez pośpiechu: to małe miasto, które przejdziesz całe pieszo. Jeden dzień wystarczy na katedrę, dwa darmowe muzea, Fontán, place starego miasta i calle Gascona. Drugi dzień to San Julián de los Prados, uniwersytet, park i zabytki na górze Naranco.
Kościoła San Julián de los Prados z najważniejszym w Europie zespołem przedromańskich malowideł ściennych i Muzeum Sztuk Pięknych z cyklem apostołów El Greca i wolnym wstępem. A także fontanny Foncalada z IX wieku, jedynej zachowanej budowli świeckiej użytku publicznego z całego europejskiego wczesnego średniowiecza.
Dwa największe tak: Muzeum Sztuk Pięknych Asturii i Muzeum Archeologiczne, oba z wolnym wstępem i oba najwyższej klasy. W Muzeum Sztuk Pięknych są El Greco, Goya, Zurbarán i Sorolla; Archeologiczne mieści się w klasztorze, w którym w 761 roku narodziło się miasto.
Nalewa się go z wysoka (escanciar), tak żeby strumień uderzył o brzeg szklanki, rozbił się i napowietrzył, bo naturalny cydr nie ma gazu. Trzeba go wypić od razu, jednym haustem, i zostawić na dnie na palec – culete – żeby opłukać brzeg, zanim poda się szklankę następnej osobie. Pije się go wspólnie: jedna butelka i jedna krążąca szklanka.
Przy calle Gascona, nazywanej Bulwarem Cydru: ponad tuzin barów z cydrem (sidrerías) na krótkim odcinku ulicy, na skraju starego miasta. Nazwa pochodzi od Gaskończyków, francuskich pielgrzymów i kupców z Drogi św. Jakuba, którzy prowadzili tu interesy u bram w murach miejskich.
Ponad sto pod gołym niebem, rozsianych po ulicach i placach, w większości ustawionych od lat dziewięćdziesiątych. Dlatego mówi się, że stare miasto to muzeum bez dachu i bez biletów. Najbardziej znane to Mafalda, Woody Allen, La Regenta, „Macierzyństwo” Botera i Culis Monumentalibus.
Bardzo, jeśli masz drugi dzień. Na górze Naranco, na obrzeżach miasta, stoją Santa María del Naranco i San Miguel de Lillo, dwie perły asturyjskiej sztuki przedromańskiej wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa, z widokiem na miasto. Dojedziesz tam autobusem albo dojdziesz długim spacerem pod górę.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Oviedo offline, kiedy chcesz.
