Przez kilka godzin każdego października jest to najczęściej oglądany budynek w Hiszpanii: na jego scenie wręcza się Nagrody Księżniczki Asturii, które wielu nazywa małymi Noblami południa Europy. Ale teatr jest dużo starszy od nagród i w 1934 roku spłonął doszczętnie.
Kamienny feniks
Zbudowano go między 1883 a 1892 rokiem pod kierunkiem architekta Juana Miguela de la Guardii, a nosi imię asturyjskiego poety Ramóna de Campoamora, urodzonego w Navii i bardzo poczytnego w XIX wieku.
Dziś pamięta się go przede wszystkim z czterech wersów, które rozpozna każdy Hiszpan: „Na tym zdradzieckim świecie nic nie jest prawdą ani kłamstwem; wszystko zależy od koloru szkła, przez które się patrzy”.
Podczas rewolucji 1934 roku teatr spłonął doszczętnie i została tylko fasada. To, co widzisz, to kamienny feniks: oryginalny front z wnętrzem odbudowanym później od zera.
Tamta rewolucja zrujnowała dużą część zabytkowego Oviedo: spłonęły też uniwersytet, ratusz i Cámara Santa w katedrze, wysadzona dynamitem.
Nagrody i opera
Nagrody Księżniczki Asturii – dawniej Księcia – wręcza się tu każdej jesieni od 1981 roku, a przez te drzwi przechodzą królowie, laureaci i kamery z pół świata. To obraz tego miasta, który obiega cały świat.
Stąd wzięły się też dwie z najbardziej lubianych rzeźb Oviedo: pomnik Woody'ego Allena, który w 2002 roku odebrał nagrodę i rozpływał się w zachwytach nad miastem, oraz pomnik Mafaldy, postawiony po tym, jak w 2014 roku otrzymał ją Quino.
Ale dla mieszkańców Oviedo Campoamor to nie tylko teatr jednej gali: to ich opera od zawsze. Sezon operowy w Oviedo należy do najstarszych i najbardziej cenionych w Hiszpanii, zaczął się pod koniec lat czterdziestych i wciąż co jesień i zimę wypełnia tę salę.
W środku to sala w stylu włoskim, z lożami i balkonami, malowanym sufitem i wielką kurtyną, odbudowana po pożarze, ale wierna dziewiętnastowiecznemu wzorcowi.
Nie do przegapienia
Tu wręcza się Nagrody Księżniczki Asturii
Każdej jesieni od 1981 roku, z królami, laureatami i kamerami z pół świata.
Zbudowany między 1883 a 1892 rokiem
Dzieło Juana Miguela de la Guardii, nazwany imieniem asturyjskiego poety Ramóna de Campoamora.
Spłonął doszczętnie w 1934 roku
Została tylko fasada. To, co widzisz, to feniks odbudowany od środka.
I jest operą miasta
Jeden z najstarszych i najbardziej cenionych sezonów w Hiszpanii, od końca lat czterdziestych.
Jak wpleść go w zwiedzanie Oviedo
Stoi przy calle Uría i parku Campo de San Francisco, w dzielnicy rozbudowanej w XIX wieku, kilka minut od starego miasta.
Zwiedzanie wnętrza z przewodnikiem trwa około czterdziestu minut i jest warte zachodu ze względu na salę. Sprawdź repertuar i godziny: to czynny teatr.
Dookoła biegnie miejska trasa rzeźb pod gołym niebem: Culis Monumentalibus stawia mu czoło z całą bezczelnością z chodnika naprzeciwko.
Najczęstsze pytania
Kim był ten Campoamor, od którego teatr wziął nazwę?
Asturyjskim poetą urodzonym w Navii, bardzo czytanym w dziewiętnastym wieku, a dziś pamiętanym głównie za cztery wersy, które rozpozna każdy Hiszpan: „Na tym zdradliwym świecie nic nie jest prawdą ani kłamstwem; wszystko zależy od koloru szkła, przez które się patrzy”.
Czy wiesz, że opera jest tu od ponad siedemdziesięciu lat?
Sezon operowy w Oviedo to jeden z najstarszych i najbardziej szanowanych w Hiszpanii: ruszył pod koniec lat czterdziestych i co jesień i zimę wciąż wypełnia tę salę. Dla mieszkańców Oviedo Campoamor to nie tylko teatr na galowy wieczór, to ich opera od zawsze.
