Ogromny tyłek z brązu, wysoki na cztery metry, wznoszący się na granitowym cokole na środku ulicy. Nazywa się Culis Monumentalibus, waży blisko tysiąc kilogramów i z całą bezczelnością stawia czoło teatrowi naprzeciwko. Nikogo nie zostawia obojętnym.
Malarz z obsesją na punkcie pośladków
To dzieło Eduarda Úrcula, baskijskiego malarza i rzeźbiarza, który z nagiego ciała, a zwłaszcza z pośladków, uczynił swoją obsesję i swój podpis. Ustawiono go 23 października 2001 roku.
Nazwa w udawanej łacinie to uczony żart i ma znanego ojca: Úrculo wziął ją z artykułu, który Camilo José Cela napisał w 1977 roku o jego zamiłowaniu do malowania tyłków, tych postaci, jak pisał, wyklętych w bardziej pruderyjnych czasach.
Wyobraź sobie poruszenie, kiedy coś takiego pojawiło się w tak dystyngowanym mieście jak Oviedo: jedni go pokochali, inni domagali się usunięcia już następnego dnia. Czas minął i dziś to jedna z najczęściej fotografowanych rzeźb w mieście.
To dowód, że sztuka potrafi tu też śmiać się z samej siebie i zejść z piedestału, a stolicy prowincji z opinią konserwatywnej wychodzi to szczególnie na dobre.
Brąz przeciw poważnemu kamieniowi
Zwróć uwagę, jak lśniący i krągły brąz kontrastuje z poważnym kamieniem okolicznych budynków. To zderzenie jest zamierzone i stanowi część żartu: rzeźba stoi dokładnie tam, gdzie najbardziej przeszkadza.
Úrculo zostawił w Oviedo więcej niż jeden ślad i we wszystkich upiera się przy tym samym: patrzeć na ciało bez wstydu i z humorem. Na Plaza de Porlier stoi „Powrót Williamsa B. Arrensberga”, stos walizek z brązu zwieńczony kapeluszem i prochowcem: portret podróżnika bez podróżnika.
To drugie dzieło jest też miejscem spotkań mieszkańców Oviedo, tak samo jak „Macierzyństwo” Botera na Plaza de la Escandalera. Rzeźby w tym mieście działają jak meble życia towarzyskiego, nie tylko jak sztuka.
Obejrzyj go z kilku stron, bo każda daje coś innego, i porównaj z powagą Teatro Campoamor, gdzie co październik wręcza się Nagrody Księżniczki Asturii.
Nie do przegapienia
Cztery metry i tysiąc kilogramów
Ustawiony 23 października 2001 roku, dzieło baskijskiego malarza i rzeźbiarza Eduarda Úrcula.
Nazwę podsunął Cela
Z artykułu z 1977 roku o jego zamiłowaniu do malowania tyłków, „wyklętych w pruderyjnych czasach”.
Podzielił miasto
Jedni go pokochali, inni domagali się usunięcia już następnego dnia. Dziś należy do najczęściej fotografowanych.
Úrculo zostawił tu jeszcze jedno dzieło
„Powrót Williamsa B. Arrensberga”: walizki z brązu z kapeluszem i prochowcem, bez podróżnika.
Jak wpleść go w zwiedzanie Oviedo
Stoi w centrum, w pobliżu Teatro Campoamor i calle Uría, kilka minut od starego miasta.
Przystanek to pięć, dziesięć minut na obejście go dookoła. To przestrzeń publiczna, dostępna o każdej porze.
Należy do trasy rzeźb pod gołym niebem w Oviedo, obok Woody'ego Allena, Mafaldy i pomnika La Regenta. Miasto ma ich ponad sto.
Najczęstsze pytania
Czy Úrculo zostawił tu coś jeszcze?
Tak, na Plaza de Porlier czeka na ciebie „Powrót Williamsa B. Arrensberga”: stos walizek z brązu zwieńczony kapeluszem i prochowcem, portret podróżnika bez podróżnika. Kolejne jego mrugnięcie okiem do Oviedo i również miejsce spotkań.
