Kościół z czerwonawego kamienia, sprawiający wrażenie połatanego, znacznie starszy, niż wygląda. Ufundował go ten sam król, który rozpoczął budowę katedry, Alfons II Czysty, w IX wieku, i był częścią zespołu pałaców i świątyń, dzięki którym ten monarcha uczynił z Oviedo siedzibę dworu.
Budowla złożona z przebudów
Niemal wszystko, co widzisz, jest owocem kolejnych przebudów. Kościół San Tirso płonął, walił się, odbudowano go w stylu romańskim, poprawiano w gotyku i znów ucierpiał w wielkim pożarze, który spustoszył Oviedo w 1521 roku.
To nagromadzenie katastrof i łatania jest normą na starym mieście w Oviedo i tłumaczy niejednorodny wygląd budowli: każdy wiek zostawił swoją warstwę, nie wymazując do końca poprzedniej.
Ale z pierwotnego kościoła Alfonsa II przetrwał klejnot i warto go poszukać: w prezbiterium, w tylnym murze, zachowało się przedromańskie okno o trzech łukach, niezwykle delikatna kamienna krata licząca tysiąc dwieście lat.
To jedna z niewielu rzeczy z tamtego najdawniejszego Oviedo, które wciąż stoją tam, gdzie stały zawsze. Kiedy cała reszta raz po raz się waliła i była wznoszona od nowa, to okienko przetrwało dwanaście wieków.
Skąd wiemy, co tu było wcześniej
Ambrosio de Morales, kronikarz Filipa II, w 1572 roku przemierzył z polecenia króla Asturię, Galicję i León, by spisać świątynie i relikwie. To jemu zawdzięczamy dużą część tego, co wiemy o wczesnośredniowiecznym Oviedo.
Jego stronice to najlepsza pisana fotografia dawnego Oviedo, wykonana tuż przed tym, jak liczne przebudowy zmieniły je na zawsze. Bez tej podróży historyczna rekonstrukcja miasta Alfonsa II byłaby znacznie uboższa.
Do zespołu pałacowego Alfonsa II należały także kościół Zbawiciela – zalążek katedry – oraz, za murami, kościół San Julián de los Prados, największy kościół asturyjskiego stylu przedromańskiego.
Obejście budowli, by zobaczyć przedromańskie okno, to właśnie ten rodzaj szczegółu, który odróżnia przechodnia od kogoś, kto umie patrzeć. Znajduje się w murze prezbiterium, od strony Corrada del Obispo.
Nie do przegapienia
Ufundował go Alfons II w IX wieku
Był częścią zespołu pałacowego, dzięki któremu król uczynił z Oviedo siedzibę dworu królestwa.
Płonął, walił się i był kilka razy odbudowywany
Romanizm, gotyk i wielki pożar z 1521 roku. Każdy wiek zostawił swoją warstwę.
Zostało oryginalne okno
Przedromańska krata o trzech łukach w prezbiterium, licząca tysiąc dwieście lat.
Wiemy to od kronikarza
Ambrosio de Morales przemierzył Asturię w 1572 roku i zostawił najlepszy opis dawnego Oviedo.
Jak wpleść go w zwiedzanie Oviedo
Stoi na Plaza de Alfonso II el Casto, obok katedry, w samym środku starego miasta.
Postój zajmuje piętnaście minut, głównie z zewnątrz: najważniejsze jest tu okno w prezbiterium. Sprawdź godziny otwarcia wnętrza, bo są ograniczone.
Dobrze łączy się z Muzeum Archeologicznym, które stoi za nim i przechowuje przedromańskie fragmenty budowli, które już nie istnieją.
Najczęstsze pytania
Skąd wiemy, jak wyglądało to Oviedo przed tyloma przebudowami?
W dużej mierze dzięki Ambrosiowi de Moralesowi, kronikarzowi Filipa II, który w 1572 roku z polecenia króla przemierzył Asturię, Galicję i León, żeby spisać świątynie i relikwie. Jego stronice to najlepsza pisana fotografia dawnego Oviedo, zrobiona, zanim wiele przebudów na zawsze zmieniło to, co dziś widzisz.
