Masywna kamienna fasada z dzwonnicą ścienną i atmosferą dawnego klasztoru, a w środku jedna, bardzo wysoka nawa przykryta sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. To pozostałość wielkiego klasztoru dominikanów, założonego tu w 1518 roku. A jego prawdziwy skarb jest barokowy: złocone retabula.
Późny gotyk i renesans jednocześnie
Zaczęto go wznosić około 1526 roku według projektu, który sporządził Juan de Cerecedo Starszy, i łączy późny gotyk z renesansem – to czas, gdy oba języki współistniały w hiszpańskiej architekturze bez widocznego konfliktu.
Efektem jest jedna bardzo wysoka nawa ze sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, chłodnym półmrokiem i tym zapachem wosku i kadzidła, który nigdy się nie zmienia. To typ kościoła klasztornego zakonu żebraczego: przestronnego, otwartego i przeznaczonego do kaznodziejstwa.
Dominikanów nazywa się „psami Pańskimi” dzięki grze słów po łacinie: Domini canes. Stąd ich klasyczny wizerunek – czarno-biały pies z pochodnią w pysku, w barwach ich habitu i z płomieniem kaznodziejstwa. Sami dominikanie chętnie przyjęli ten żart.
Klasztor, do którego należał kościół, został poważnie zniszczony w październiku 1934 roku, podczas rewolucji asturyjskiej, i trzeba go było odbudować jako szkołę prowadzoną przez samych dominikanów. Kościół stał się parafią w 1969 roku.
Retabula i różaniec
Nie przegap złoconych retabulów, zwłaszcza retabulum różańcowego, wyrzeźbionego między 1730 a 1733 rokiem, i retabulum ołtarza głównego, które José Bernardo de la Meana wykonał między 1758 a 1762 rokiem: to eksplozja kolumn i świętych, która zdaje się płonąć w głębi kościoła.
To asturyjska rzeźba XVIII wieku w najczystszej postaci, która pokazuje, co region tworzył, gdy miał pieniądze i zamówienia. Snycerka i złocenia są najwyższej klasy.
Retabulum różańcowe nie jest tu przypadkiem: nabożeństwo szerzyło się przede wszystkim z klasztorów dominikańskich i od XVI wieku niemal każdy dom zakonu miał kaplicę poświęconą Matce Bożej Różańcowej, z własnym bractwem i świętem 7 października.
W tym kościele ma też siedzibę bractwo Nazarejczyka, najstarsze w mieście, które w każdy Wielki Tydzień niesie swoje pasos (feretrony procesyjne) po tutejszych stromych uliczkach, przy dudnieniu bębnów odbijającym się od murów i setkach mieszkańców idących za orszakiem.
Nie do przegapienia
Klasztor dominikanów z 1518 roku
Budowę kościoła rozpoczęto około 1526 roku według projektu, który sporządził Juan de Cerecedo Starszy.
Późny gotyk i renesans
Jedna bardzo wysoka nawa ze sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, z czasów, gdy oba języki współistniały.
Retabulum ołtarza głównego z lat 1758-1762
Wykonał je José Bernardo de la Meana: asturyjska rzeźba XVIII wieku w najczystszej postaci.
„Psy Pańskie”
Domini canes, łacińska gra słów, którą sami dominikanie chętnie przyjęli.
Jak wpleść go w zwiedzanie Oviedo
Stoi na starym mieście, w jego górnej części, kilka minut od uniwersytetu i Plaza de Riego.
Zwiedzanie zajmuje około dwudziestu minut. Sprawdź godziny otwarcia: to czynna parafia i dostosowuje je do nabożeństw.
W dół zbocza rozciągają się ogrody El Campillín, zielony balkon, na którym mieszkańcy Oviedo wychodzą zaczerpnąć powietrza, a stamtąd ruszysz dalej w stronę fontanny Foncalada i kościoła San Julián de los Prados.
Najczęstsze pytania
Dlaczego dominikanów nazywa się „psami Pańskimi”?
To gra słów z łaciną: Domini canes, psy Pańskie. Stąd ich klasyczny wizerunek – czarno-biały pies z pochodnią w pysku: barwy ich habitu i płomień kaznodziejstwa. Sami dominikanie chętnie przyjęli ten żart.
A dlaczego w ich kościołach zawsze jest retabulum różańcowe?
Bo nabożeństwo różańcowe szerzyło się przede wszystkim z klasztorów dominikańskich i od szesnastego wieku niemal każdy dom zakonu miał kaplicę poświęconą Matce Bożej Różańcowej, z własnym bractwem i świętem siódmego października. W kościele dominikanów to retabulum nie jest kolejną ozdobą: to podpis domu.
Jakie bractwo ma siedzibę w tym kościele?
Bractwo Nazareńczyka, najstarsze w mieście. W każdy Wielki Tydzień wynosi swoje pasos (feretrony procesyjne) na te strome uliczki, przy bębnach, które dudnią między murami, i setkach mieszkańców idących za orszakiem w blasku świec. A w dół zbocza rozciągają się ogrody El Campillín, zielony balkon, na którym mieszkańcy Oviedo wygrzewają się w słońcu.
