Dama z brązu stojąca na środku placu, w sukni z końca XIX wieku, ze wzrokiem zagubionym gdzieś w stronie katedry. To Ana Ozores, bohaterka powieści La Regenta, którą Clarín wydał w latach 1884–1885 i którą wielu uważa za najlepszą hiszpańską powieść XIX wieku zaraz po „Don Kichocie”.
Vetusta, czyli jak obnażyć własne miasto
Leopoldo Alas, „Clarín”, był profesorem na Uniwersytecie w Oviedo i w swojej książce sportretował to miasto pod fałszywą nazwą – nazwał je Vetustą – i obnażył je bez litości: jego ambitnych księży, próżniaczych paniczów, plotkarstwo i obłudę.
Ana, la Regenta, to wrażliwa i samotna kobieta, żona starszego mężczyzny, uwięziona między spowiednikiem a uwodzicielem i przytłoczona przez miasto, które bez przerwy ją obserwuje. Powieść jest brutalnym studium prowincjonalnego społecznego zaduchu.
Kiedy się ukazała, zgorszyła Oviedo: wielu się w niej rozpoznało i wcale im się to nie spodobało. Przez dziesięciolecia leżała odsunięta w kąt, z nielicznymi wydaniami i sporym niesmakiem miejscowych.
Dopiero w drugiej połowie XX wieku krytyka postawiła ją tam, gdzie jest dziś. Minęło prawie sto lat, zanim jej miasto przestało czytać ją jak obrazę i zaczęło czytać ją jak pomnik.
Na tych samych płytach co w powieści
Rzeźbę wykonał Mauro Álvarez w 1997 roku i celowo postawiono ją właśnie tutaj, na Plaza de Alfonso II el Casto, na tych samych płytach, po których Ana spacerowała w powieści, przed katedrą, która dominuje nad całą historią.
To miejsce nie jest przypadkową dekoracją: powieść zaczyna się właśnie na wieży katedry, gdzie kanonik don Fermín de Pas ogląda miasto przez lunetę, jak ktoś, kto pilnuje stada.
Clarín opisał tę wieżę jako „romantyczny poemat z kamienia, delikatny hymn o słodkich liniach niemego i wiecznego piękna”. Niewiele wież dostało taki literacki list miłosny.
Ludzie ją fotografują i mijając, dotykają jej dłoni, do tego stopnia, że brąz sukni jest wytarty. To jedna z najbardziej lubianych rzeźb w mieście, które ma ich ponad setkę pod gołym niebem.
Nie do przegapienia
Ana Ozores, la Regenta
Bohaterka powieści, którą Clarín wydał w latach 1884–1885, w brązie od 1997 roku.
Oviedo nazywa się Vetusta
Clarín sportretował je pod fałszywą nazwą i obnażył: jego księży, paniczów, obłudę.
Miasto się obraziło
Wielu się rozpoznało. Minęło prawie sto lat, zanim zaczęto czytać ją jak pomnik, a nie jak obrazę.
Na płytach z powieści
Stoi przed katedrą, tam, gdzie Ana spacerowała w powieści.
Jak wpleść go w zwiedzanie Oviedo
Stoi na Plaza de Alfonso II el Casto, przed katedrą, w samym środku starego miasta.
Przystanek to pięć minut. To przestrzeń publiczna, dostępna o każdej porze.
Należy do trasy rzeźb pod gołym niebem w Oviedo, obok Woody'ego Allena, Mafaldy i bezczelnego Culis Monumentalibus. Miasto ma ich ponad sto.
Najczęstsze pytania
Czy od początku odniosła sukces?
Wcale nie. Przez dziesięciolecia La Regenta leżała odstawiona w kąt, z nielicznymi wydaniami i pewnym miejscowym zakłopotaniem, i dopiero w drugiej połowie dwudziestego wieku krytyka postawiła ją tam, gdzie jest dziś. Minęło prawie sto lat, zanim jej miasto przestało ją czytać jak obrazę i zaczęło czytać jak pomnik.
