Muzeum Néstor
„Poemat Atlantyku”, „Poemat Ziemi” i reszta jego dzieł. Tani bilet i czterdzieści pięć minut, które wymagają spokoju.

Malarz symbolista i architekt racjonalista postanowili stworzyć dla wysp ich własną estetykę. Spora część tego, co dziś fotografuje się w Las Palmas, to ich dzieło.
🎧 Na trasie Ciudad Jardín, Parque Doramas i Pueblo CanarioNéstor Martín-Fernández de la Torre był malarzem, a jego brat Miguel architektem, i razem ukształtowali nowoczesne oblicze Las Palmas. Dzielnica mieszkaniowa, wielki park, odbudowany teatr i tradycyjna wioska, której nigdy nie było: wszystko to wyszło z tej samej podwójnej głowy.
Néstor był malarzem symbolistą związanym z secesją, podróżował po Europie, odniósł sukces w Madrycie, Barcelonie i Londynie, a na swoją wyspę wrócił z obsesją: stworzyć dla tego, co kanaryjskie, własną tożsamość estetyczną, odmienną zarówno od turystycznej malowniczości, jak i od naśladowania Hiszpanii kontynentalnej.
Jego najambitniejsze obrazy to „Poemat Atlantyku” i „Poemat Ziemi”, w których morze i krajobraz wysp stają się niemal mitologią: ciała i fale splecione w intensywnych kolorach, z powściągliwym erotyzmem i mieszanką fantazji i lokalnych korzeni, która nie przypomina niczego innego.
„Poemat Atlantyku” to nie pojedynczy obraz, lecz cykl pomyślany jak symfonia morza, z oceanem w różnych nastrojach. Potem chciał zrobić to samo z ziemią. Nie ukończył żadnego z nich: zmarł w 1938 roku, w wieku pięćdziesięciu jeden lat.
I był kimś znacznie więcej niż malarzem sztalugowym: projektował stroje, dekoracje teatralne i meble, a nawet próbował wymyślić własny styl architektoniczny, neocanario, by domy i hotele na wyspie miały swój charakter. Wszystko to można dziś zobaczyć w Muzeum Néstor.
„Poemat Atlantyku”, „Poemat Ziemi” i reszta jego dzieł. Tani bilet i czterdzieści pięć minut, które wymagają spokoju.
Wymyślona tradycyjna wioska: zaprojektował ją Néstor w 1937 roku, a zbudował jego brat Miguel. W niedziele występują tu zespoły folklorystyczne w strojach, które on zaprojektował.
Pobierz aplikację i odkrywaj Las Palmas offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Ciudad Jardín, Parque Doramas i Pueblo Canario z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Miguel Martín-Fernández de la Torre kształcił się w Madrycie, był pierwszym architektem miejskim Las Palmas i przywiózł na wyspę architekturę nowoczesną. Jego podpis widać w całym mieście.
Od 1922 roku projektował Ciudad Jardín, wzorując się na angielskich miastach-ogrodach, które Ebenezer Howard wymyślił pod koniec XIX wieku: jedno- i dwukondygnacyjne domy z ogrodem z przodu i z tyłu, ulice wysadzane drzewami, ścięte narożniki i małe placyki z drzewami.
Jego dziełem jest też park Doramas, otwarty w 1950 roku, kiedy rada miejska odkupiła od Anglików ogrody, które do tej pory były prywatne, i otworzyła je dla wszystkich mieszkańców.
I również odbudowa Teatr Pérez Galdós po pożarze z 1918 roku, ukończona między 1925 a 1928 rokiem. To tam obaj bracia pracowali razem w sposób najbardziej widoczny: on dał budynek, a Néstor freski, witraże i płótna w salonie Saint-Saëns.
Trudno znaleźć w Hiszpanii inny podobny przypadek dwóch braci, którzy tak ukształtowali oblicze miasta, każdy w swojej dziedzinie i ze wspólnym projektem estetycznym.
Dziełem, które najlepiej streszcza cały projekt, jest Pueblo Canario: bielone ściany, balkony z tea, żywicznego rdzenia sosny kanaryjskiej, drewniane kraty i brukowany plac, które wyglądają jak w tradycyjnej wiosce. Nie są. To doskonała dekoracja, wymyślona wioska.
Néstor pomyślał ją w 1937 roku jako „żywą wystawę” kanaryjskich obyczajów, a Miguel zbudował ją w stylu neocanario, łącząc architekturę ludową, sakralną i wojskową całego archipelagu. Nie odtwarza żadnej prawdziwej wioski: wydobywa esencję wielu, by stworzyć obraz idealny.
Néstor nie doczekał jej ukończenia: zmarł w 1938 roku, a całość otwarto dopiero w 1956 roku. Prawie dwadzieścia lat między pomysłem a rzeczywistością.
I wciąż żyje: w wiele niedziel na tym placu zespoły folklorystyczne tańczą isa, folía i malagueña przy dźwiękach timple, w tradycyjnych strojach, które zaprojektował sam Néstor. Dokładnie tego chciał: by to, co kanaryjskie, nie było rzeczą do gabloty, lecz czymś, co się tańczy i śpiewa.
Ten sam język widać w Hotel Santa Catalina, kilka metrów dalej, którego obecny budynek to odbudowa z lat trzydziestych z wieżami, balkonami i patiami w duchu regionalistycznym.
Tu obaj bracia pracowali razem: Miguel odbudował gmach po pożarze z 1918 roku, a Néstor podpisał freski, witraże i płótna.
Zaprojektował go Miguel, a otwarto go w 1950 roku, kiedy rada miejska odkupiła od Anglików prywatne ogrody, by udostępnić je mieszkańcom.
Prawdopodobnie najważniejszym kanaryjskim artystą XX wieku: malarzem symbolistą związanym z secesją, który odniósł sukces w Madrycie, Barcelonie i Londynie i wrócił na swoją wyspę z obsesją stworzenia dla tego, co kanaryjskie, własnej tożsamości estetycznej. Oprócz malowania projektował stroje, dekoracje i meble, a także wymyślił styl architektoniczny, neocanario.
To język architektoniczny, który miał nadać domom i hotelom na wyspach własny charakter, łącząc elementy ludowej, sakralnej i wojskowej architektury archipelagu: bielone ściany, balkony z drewna tea, kraty, wieże. Wymyślił go Néstor, a zbudował jego brat Miguel, a jego najpełniejszym przykładem jest Pueblo Canario.
Nie, i właśnie w tym tkwi jego urok. To wymyślona wioska: Néstor pomyślał ją w 1937 roku jako „żywą wystawę” kanaryjskich obyczajów, a zbudował ją jego brat Miguel, wydobywając elementy wielu prawdziwych wiosek, by stworzyć obraz idealny. Néstor zmarł w 1938 roku, a całość otwarto dopiero w 1956 roku.
To dwa najambitniejsze cykle malarskie Néstora. Pierwszy pomyślany jest jak symfonia morza, z oceanem w różnych nastrojach, od ciszy po burzę; w drugim chciał zrobić to samo z lądowym krajobrazem. Nie ukończył żadnego z nich: zmarł w 1938 roku, w wieku pięćdziesięciu jeden lat.
Był pierwszym architektem miejskim Las Palmas i przywiózł na wyspę architekturę nowoczesną. Jego dziełem są plan Ciudad Jardín od 1922 roku, wzorowany na angielskich miastach-ogrodach, park Doramas z 1950 roku, Pueblo Canario i odbudowa Teatro Pérez Galdós po pożarze z 1918 roku.
W sposób najbardziej widoczny w Teatro Pérez Galdós: Miguel odbudował gmach między 1925 a 1928 rokiem po pożarze z 1918 roku, a Néstor podpisał wystrój wnętrza, z freskami na suficie, secesyjnymi witrażami i płótnami w salonie Saint-Saëns. Także w Pueblo Canario, wymyślonym przez jednego i zbudowanym przez drugiego.
Isa, wesołą i skoczną; folía, powolną i pełną uczucia, niemal lament; i malagueña, z tą nutą, która przyszła z południa Hiszpanii kontynentalnej i tu stała się swoja. Wszystko przy dźwiękach timple, małego kanaryjskiego instrumentu o pięciu strunach i wypukłym pudle. Stroje, które noszą zespoły, zaprojektował sam Néstor.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Las Palmas offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



