Drewniane galerie, rzeźbione balkony i kolor między kremowym a ochrą, jakby z innej epoki. To najstarszy wciąż działający hotel na Wyspach Kanaryjskich, otwarty w styczniu 1890 roku za angielskie pieniądze, a jego historia to historia samej turystyki na tych wyspach.
Angielscy „invernantes”
Otwarto go w szczytowym okresie rozwoju portu Puerto de la Luz, którego budowa ruszyła w 1883 roku. Razem z brytyjskimi statkami węglowymi przypływali też pierwsi wiktoriańscy podróżnicy i trzeba było ich gdzieś zakwaterować.
Nazywano ich „invernantes”, czyli zimowiczami: byli to zamożni Anglicy i mieszkańcy północnej Europy, którzy spędzali tu całe sezony, czasem miesiące, uciekając przed chłodem i mgłą swojego kraju. Las Palmas reklamowało się jako naturalne uzdrowisko i rywalizowało z Lazurowym Wybrzeżem czy Maderą o tych luksusowych gości.
Pierwszy budynek zaprojektował James MacLaren, szkocki architekt wysoko ceniony w swoich czasach, związany z brytyjskim ruchem Arts and Crafts, który szukał piękna w rzemiośle. Zmarł bardzo młodo, mając zaledwie trzydzieści siedem lat, w tym samym roku, w którym otwarto hotel.
Wielki salon miasta
W ciągu ponad stu lat bywali tu arystokraci, pisarze, szefowie państw i gwiazdy kina. Ten hotel był wielkim salonem miasta, miejscem, w którym Las Palmas wkładało odświętny strój.
Obecny budynek to nie dokładnie ten z 1890 roku, lecz odbudowa z lat trzydziestych, która zachowała ducha tamtej architektury regionalistycznej, z jej wieżami, balkonami i patiami.
Ten język – nazwany tu neocanario – to ten sam, którym posłużyli się bracia Martín-Fernández de la Torre w Pueblo Canario, kilka kroków stąd. Cała okolica wyrasta z jednego projektu estetycznego, opartego na wyspiarskiej tożsamości.
Obejdź go powoli: każda galeria, każda płytka azulejo, każda palma w ogrodzie to część inscenizacji obmyślonej po to, by oczarować gościa. I wciąż się to udaje, sto trzydzieści kilka lat później.
Nie do przegapienia
Najstarszy hotel na Wyspach Kanaryjskich
Otwarty w styczniu 1890 roku za angielskie pieniądze, w szczytowym okresie rozwoju portu Puerto de la Luz.
Zaprojektował go Szkot
James MacLaren, związany z Arts and Crafts, zmarł w wieku 37 lat, w roku otwarcia hotelu.
„Invernantes”
Zamożni mieszkańcy północnej Europy, którzy spędzali tu całe miesiące, uciekając przed chłodem.
Budynek pochodzi z lat trzydziestych
Odbudowa, która zachowała ducha regionalistycznego: wieże, balkony i patia.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Stoi w parku Doramas, obok Ciudad Jardín, w najelegantszej części miasta. Widać go z samego parku.
Postój na zewnątrz to piętnaście minut spaceru dookoła. To działający hotel, więc wnętrze zobaczysz tylko, jeśli się w nim zatrzymasz albo zamówisz coś w jego salonach.
Naturalna trasa prowadzi dalej do Pueblo Canario i Museo Néstor, które są tuż obok, oraz do mieszkalnego serca Ciudad Jardín.
Najczęstsze pytania
Kim był ten szkocki architekt?
James MacLaren, szkocki architekt wysoko ceniony w swoich czasach, związany z brytyjskim ruchem Arts and Crafts, który szukał piękna w rzemiośle. Ciekawe, i trochę smutne, jest to, że zmarł bardzo młodo, mając zaledwie trzydzieści siedem lat, w tym samym roku, w którym otwarto hotel: w 1890. To zlecenie pozostało więc niemal jedną z jego ostatnich prac, pożegnaniem z drugiego brzegu morza. Kiedy podniesiesz wzrok na budynek, pomyśl, że stoi za nim talent, który zgasł zbyt wcześnie.
Kto zapełniał hotel zimą?
Nazywaliśmy ich „invernantes”, zimowymi gośćmi: zamożnych Anglików i mieszkańców północnej Europy, którzy spędzali tu całe sezony, czasem miesiące, uciekając przed zimnem i mgłą swojego kraju. Las Palmas reklamowało się jako naturalne uzdrowisko i rywalizowało z Lazurowym Wybrzeżem czy Maderą o tych luksusowych gości; było jednym z pierwszych zimowych kurortów Europy. Ten hotel był ich kwaterą główną: tu jedli śniadania, tańczyli i chwalili się opalenizną w samym środku stycznia.
