Przechowuje dzieła, które pozostawił Néstor Martín-Fernández de la Torre, prawdopodobnie najważniejszy kanaryjski artysta XX wieku. Malarz symbolista związany z secesją, odniósł sukces w Madrycie, Barcelonie i Londynie, a na swoją wyspę wrócił z obsesją: stworzyć dla Wysp Kanaryjskich własną tożsamość estetyczną.
Morze i ziemia zamienione w mitologię
Jego najambitniejsze obrazy to „Poemat Atlantyku” i „Poemat Ziemi”, w których morze i krajobraz wysp stają się niemal mitologią: ciała i fale splecione w intensywnych kolorach, z powściągliwym erotyzmem i mieszanką fantazji i lokalnych korzeni, która nie przypomina niczego innego.
„Poemat Atlantyku” to nie pojedynczy obraz, lecz cykl pomyślany jak symfonia morza, z oceanem w różnych nastrojach, od ciszy po burzę. Potem chciał zrobić to samo z ziemią w „Poemacie Ziemi”.
Żadnego z nich nie ukończył w całości i w tym tkwi część ich uroku: śmierć zaskoczyła go w pół drogi, w 1938 roku, w wieku pięćdziesięciu jeden lat. Zachowały się niepełne cykle, które trzeba czytać jako fragmenty większego projektu.
Artysta totalny, który wymyślił styl
Néstor był kimś znacznie więcej niż malarzem sztalugowym. Projektował stroje, dekoracje teatralne i meble, a nawet próbował wymyślić własny styl architektoniczny, neocanario, by domy i hotele na wyspie miały swój charakter.
To dążenie do zbudowania nowoczesnego wizerunku wysp – wbrew turystycznej malowniczości i wbrew naśladowaniu Hiszpanii kontynentalnej – czyni go postacią tak wyjątkową. Nie chciał być malarzem regionalnym, chciał stworzyć estetykę.
Niemal wszystko wokół tego zakątka miasta to w gruncie rzeczy jego spełnione marzenie: Pueblo Canario wymyślił w 1937 roku, a zbudował je jego brat Miguel; jego dziełem jest też wystrój wnętrza Teatro Pérez Galdós, z freskami i witrażami.
Dwaj bracia, malarz i architekt, działali w tandemie, który ukształtował dużą część nowoczesnego oblicza Las Palmas. Trudno znaleźć w Hiszpanii inny porównywalny przypadek dwóch braci, którzy w ten sposób wymodelowali miasto.
Nie do przegapienia
Wielki kanaryjski artysta XX wieku
Symbolista związany z secesją, odniósł sukces w Madrycie, Barcelonie i Londynie, zanim wrócił na wyspę.
„Poemat Atlantyku”
Cykl pomyślany jak symfonia morza, od oceanu w ciszy po burzę.
Żaden z nich nie jest ukończony
Zmarł w 1938 roku, w wieku 51 lat, zostawiając cykle Atlantyku i Ziemi w połowie.
Wymyślił styl neocanario
Chciał, by domy i hotele na wyspie miały własny charakter. Pueblo Canario to jego pomysł.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Mieści się w Pueblo Canario, w parku Doramas, w okolicy Ciudad Jardín.
Zwiedzanie trwa około czterdziestu pięciu minut. Bilet jest tani, a muzeum małe, ale warto przyjść z zapasem czasu: cykle Atlantyku i Ziemi trzeba oglądać powoli.
Połącz je z samym Pueblo Canario – które jest jego dziełem – i z Hotel Santa Catalina, kilka kroków dalej. A potem z Teatro Pérez Galdós w dzielnicy Triana, by zamknąć trasę śladami Néstora.
Najczęstsze pytania
Czy Néstor zdołał ukończyć swoje wielkie poematy?
Nie do końca, i w tym tkwi część ich uroku. „Poemat Atlantyku” to nie pojedynczy obraz, lecz cykl pomyślany jak symfonia morza, z oceanem w różnych nastrojach, od ciszy po burzę. Potem chciał zrobić to samo z ziemią w „Poemacie Ziemi”. Ale śmierć zaskoczyła go w 1938 roku i zostawiła dzieło niedokończone. To, co widzisz, jest więc marzeniem artysty przerwanym w pół zdania. Mnie to wzrusza jeszcze bardziej.
