Uroczysta bryła ze złocistego kamienia, z kolumnami i kopułą rysującymi się na tle światła znad morza. To kulturalna świątynia wyspy, otwarta w 1890 roku przedstawieniem La Traviata, a jej wnętrze kryje sekret: freski, witraże i płótna podpisał malarz Néstor Martín-Fernández de la Torre.
Trzy nazwy, zanim nazwano go tak jak dziś
Zaprojektował go architekt Francisco Jareño y Alarcón, budowa ciągnęła się od 1867 roku, a otwarto go dopiero w 1890 roku, ni mniej, ni więcej, tylko przedstawieniem La Traviata Verdiego.
Co ciekawe, nie od początku nosił tę nazwę: najpierw był to „Teatro Nuevo”, potem „Teatro Tirso de Molina”, i dopiero w 1902 roku przemianowano go na cześć Benita Péreza Galdósa, który wtedy żył i był u szczytu sławy po politycznym skandalu wokół jego dramatu Electra.
Nadanie teatrowi imienia pisarza, który wciąż żył, i to w dodatku rodem z Gran Canarii, było prawdziwą deklaracją lokalnej dumy. Galdós urodził się kilka minut stąd, w domu przy calle Cano, w którym dziś jest muzeum.
Pożar z 1918 roku i freski Néstora
28 czerwca 1918 roku niszczycielski pożar strawił całe drewniane wnętrze. Fasada, która wygląda na tak nienaruszoną, myli: to, co w środku, jest późniejszą rekonstrukcją.
Odbudową zajął się w końcu architekt Miguel Martín-Fernández de la Torre, który ukończył ją między 1925 a 1928 rokiem. I tu kryje się klejnot: wystrój wnętrza podpisał jego brat, malarz Néstor Martín-Fernández de la Torre.
Jego dziełem są freski na suficie, secesyjne witraże i płótna w salonie Saint-Saëns, feeria koloru i kanaryjskiej fantazji. Néstor jest prawdopodobnie najważniejszym kanaryjskim artystą XX wieku, a jego prace można zobaczyć także w Pueblo Canario i w muzeum jego imienia.
Salon nazywa się Saint-Saëns z czystej miłości do tej ziemi: wielki francuski kompozytor Camille Saint-Saëns zakochał się w Gran Canarii i spędził tu kilka zim na przełomie wieków, czasem incognito, ukryty pod nazwiskiem „Sannois”, żeby go nie rozpoznano.
Teatr ponownie otwarto 28 maja 1928 roku operą Aida i wciąż tętni życiem: co roku gości miejski festiwal operowy, a w 2007 roku, po wielkiej renowacji, jako pierwszy teatr w Hiszpanii wystawił całą tetralogię Wagnera w ciągu jednego tygodnia.
Nie do przegapienia
Otwarty w 1890 roku przedstawieniem La Traviata
Zaprojektował go Francisco Jareño, a budowa ciągnęła się od 1867 roku.
Obecną nazwę przyjął w 1902 roku
Kiedy Galdós żył i był u szczytu sławy. Wcześniej był to Teatro Nuevo i Teatro Tirso de Molina.
W 1918 roku spłonął doszczętnie
Pożar strawił całe drewniane wnętrze. Odbudowa zakończyła się w 1928 roku.
Wnętrze namalował Néstor
Freski, secesyjne witraże i płótna w salonie Saint-Saëns. Nie widać ich z ulicy.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Stoi na początku dzielnicy Triana, przy wąwozie Guiniguada, pięć minut od dzielnicy Vegueta przez koryto. To zawias między dwiema historycznymi dzielnicami.
Zwiedzanie wnętrza z przewodnikiem trwa około czterdziestu pięciu minut i bardzo się opłaca, bo wystroju Néstora nie widać z ulicy. Sprawdź godziny otwarcia i program.
Stąd zaczyna się Calle Mayor de Triana, a kilka minut dalej są Casa-Museo Pérez Galdós i kościół San Francisco.
Najczęstsze pytania
Kim był Néstor, malarz fresków?
Néstor Martín-Fernández de la Torre był dla mnie najważniejszym kanaryjskim artystą XX wieku. Symbolista, podróżnik, z własnym światem barw, uparł się, by wymyślić nowoczesny wizerunek wysp: to jego pomysłem jest Pueblo Canario, zespół tradycyjnej architektury, który dziś zwiedzasz w parku Doramas. Zmarł młodo, w 1938 roku, i zostawił tu, na suficie swojego miasta, jedno ze swoich najjaśniejszych dzieł. Kiedy wejdziesz, pomyśl, że dekorował własny dom.
Dlaczego jeden salon nazywa się Saint-Saëns?
Z czystej miłości do tej ziemi. Camille Saint-Saëns, wielki francuski kompozytor, zakochał się w Gran Canarii i spędził tu kilka zim na przełomie dwóch stuleci, czasem incognito, ukryty pod nazwiskiem „Sannois”, żeby nikt go nie rozpoznał. Szukał klimatu, spokoju i tego światła, które brzmiało mu jak muzyka. Miasto odwdzięczyło mu się, nadając jego imię temu salonowi. Znakomity Francuz, który wybrał moją wyspę, żeby być szczęśliwym.
