Kanaryjski dom z patiem i drewnianymi balkonami przy calle Cano, i tu wszystko się zaczyna: 10 maja 1843 roku w tym budynku urodził się Benito Pérez Galdós, najmłodszy z dziesięciorga rodzeństwa. Mieszkał tu do dziewiętnastego roku życia, kiedy popłynął do Madrytu i prawie nigdy nie wrócił.
Chłopiec, który wyjechał w wieku dziewiętnastu lat
Tu biegał, czytał pierwsze książki, rysował i patrzył na morze. W 1862 roku popłynął do Madrytu oficjalnie po to, by studiować prawo, choć biografowie opowiadają o innym powodzie, bardziej jak z powieści: był zakochany w kuzynce, tej, którą w domu nazywano „Sisita”, a ten romans wcale nie podobał się rodzinie.
Nigdy nie pracował jako adwokat. W Madrycie stał się wielkim powieściopisarzem hiszpańskiego realizmu, wszechstronnym kronikarzem swojego stulecia, i w hiszpańskiej powieści wyprzedza go tylko Cervantes.
Napisał czterdzieści sześć tomów Episodios Nacionales, fabularyzowaną historię całej Hiszpanii, a do tego Fortunata y Jacinta, Doña Perfecta, Marianela czy Misericordia oraz dramat Electra, który rozpalił politykę jego czasów.
Był poważnym kandydatem do Nagrody Nobla, zwłaszcza około 1912 roku, ale go zablokowano: Electra uderzyła we władzę Kościoła i przysporzyła mu wpływowych wrogów, którzy poruszyli niebo i ziemię, żeby nagroda nie trafiła w ręce zdeklarowanego antyklerykała. Zmarł w Madrycie w 1920 roku, niemal niewidomy i wciąż dyktujący.
Co zachowało się w środku
Dom jest muzeum od 1961 roku i przechowuje jego meble, przedmioty osobiste i instrumenty muzyczne – Galdós był dobrym pianistą i zdeklarowanym melomanem – a także bibliotekę i dokumenty.
Szczególnie dobrze działają dwie rekonstrukcje: sypialnia, w której się urodził, i gabinet z jego domu w Santanderze, przeniesiony element po elemencie. Widok biurka, przy którym pracował, sporo zmienia w lekturze jego powieści.
W przylegającym budynku bada się jego twórczość i przechowuje jego rzeźbę, której autorem jest Victorio Macho, twórca pomnika z brązu, który miasto poświęciło pisarzowi w parku San Telmo.
Zwiedzaj go, wyobrażając sobie chłopca, którym był. Głębokie i współczujące spojrzenie jego powieści, ta umiejętność portretowania zwykłych ludzi z Madrytu bez protekcjonalności, dojrzewało po części w tych murach i na tej wyspie.
Nie do przegapienia
Urodził się tu 10 maja 1843 roku
Najmłodszy z dziesięciorga rodzeństwa. Mieszkał w tym domu do dziewiętnastego roku życia.
W 1862 roku wyjechał do Madrytu
Oficjalnie na studia prawnicze. Biografowie wskazują też na kłopotliwy romans w rodzinie.
46 tomów Episodios Nacionales
Fabularyzowana historia całej Hiszpanii, a do tego Fortunata y Jacinta czy Misericordia.
Odmówiono mu Nobla
Jego dramat Electra uderzył we władzę Kościoła i kosztował go kampanię przeciwko niemu.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Stoi przy calle Cano, w samym sercu Triany, kilka minut od gmachu Teatro Pérez Galdós i od Calle Mayor de Triana.
Zwiedzanie trwa około czterdziestu pięciu minut. Bilet jest zwykle tani albo wstęp jest bezpłatny, a zwiedzanie z przewodnikiem jest warte uwagi, jeśli interesuje cię pisarz.
Trasę śladami Galdósa po mieście uzupełniają teatr noszący jego imię i pomnik dłuta tego samego rzeźbiarza w parku San Telmo, zwrócony ku morzu, które pisarz przepłynął.
Najczęstsze pytania
Dlaczego wysłano go do Madrytu w wieku 19 lat?
Oficjalnie na studia. Ale biografowie podają inny powód, bardziej jak z powieści: młody Benito był zakochany w kuzynce, tej, którą w domu nazywano „Sisita”, a ten romans wcale nie podobał się rodzinie. Postawienie między nimi Atlantyku wydawało się najlepszym lekarstwem. I zobacz, jaka ironia: z dala od domu ten chłopak odnalazł swoje prawdziwe powołanie. Czasem zawód miłosny zmienia całe życie, a przy okazji hiszpańską literaturę.
Dlaczego nigdy nie dostał Nobla?
Mocno przymierzano go do nagrody, zwłaszcza około 1912 roku, ale go skreślono. Jego dramat „Electra” uderzył we władzę Kościoła i przysporzył mu bardzo wpływowych wrogów, którzy poruszyli niebo i ziemię, żeby Nobel nie trafił w ręce zdeklarowanego antyklerykała. Kampania przeciwko niemu zadziałała i nagroda mu umknęła. Paskudna sprawa, bo mało kto sportretował całą Hiszpanię tak, jak zrobił to ten nasz sąsiad.
