To katedra Wysp Kanaryjskich, kościół macierzysty całego archipelagu, a zarazem budowla, która powstawała najdłużej: zaczęto ją około 1500 roku, tuż po założeniu miasta, a za ukończoną uznano ją dopiero w XIX wieku. Prawie cztery stulecia budowy i dlatego działa jak podręcznik architektury.
Kamienne palmy w środku, klasycyzm na zewnątrz
Wnętrze jest gotyckie i zaskakujące: bardzo wysokie kolumny, które u góry rozchodzą się w żebra jak kamienne palmy, obraz niezwykle trafny dla tych wysp, choć podobieństwo jest prawdopodobnie niezamierzone.
Fasada jest natomiast klasycystyczna, surowsza i bardziej powściągliwa, już z końca XVIII wieku. Taki rozdźwięk między opakowaniem a zawartością jest częsty w katedrach budowanych bardzo długo, ale tutaj kontrast jest wyjątkowo ostry.
Fasada wiąże się z José Lujánem Pérezem, ojcem rzeźby kanaryjskiej. Urodził się w 1756 roku w Guíi, miasteczku na północy wyspy, w bardzo ubogiej rodzinie, i niemal bez wykształcenia wyrzeźbił dziesiątki figur, które do dziś odbierają cześć na wszystkich wyspach. Jego figury procesyjne wciąż wychodzą na te ulice w Wielki Tydzień.
Diecezja jest starsza nawet od podboju: papiestwo utworzyło ją na papierze, kiedy te wyspy wciąż czekały na zdobycie. To jeden z tych administracyjnych szczegółów, które wiele mówią o tym, jak działała ekspansja na Atlantyku.
Wieża i najlepszy punkt widokowy w dzielnicy Vegueta
Szczegół, który wielu przegapia: na dzwonnicę wjeżdża winda. Z góry Vegueta rozpościera się w całości: płaskie dachy, wąwóz Guiniguada, morze, a w głębi nowoczesne miasto.
To prawdopodobnie najlepsza panorama historycznego miasta i kosztuje niewiele. Warto wjechać na początku zwiedzania dzielnicy, bo z góry od razu zrozumiesz jej układ.
Do świątyni przylega Patio de los Naranjos, krużganek, a wraz z nim Muzeum Diecezjalne Sztuki Sakralnej, które przechowuje to, co diecezja zgromadziła przez pięć stuleci.
Miasto doznawało ataków, jakich doznawała każda twierdza na szlaku do Ameryki Hiszpańskiej. W 1595 roku spróbował Anglik Francis Drake i odpłynął z niczym; w 1599 roku holenderska flota Pietera van der Doesa zajęła miasto, splądrowała je i podpaliła, a spłonęła spora część tego, co tam stało.
Nie do przegapienia
Katedra Wysp Kanaryjskich
Kościół macierzysty całego archipelagu. Zaczęta około 1500 roku i ukończona w XIX wieku.
Kolumny jak palmy
Gotyckie wnętrze rozchodzi się u góry w żebra, w obraz zaskakująco kanaryjski.
Klasycystyczna fasada z XVIII wieku
Wiąże się z José Lujánem Pérezem, ojcem rzeźby kanaryjskiej, urodzonym w 1756 roku w ubogiej rodzinie.
Na wieżę wjeżdża winda
Z dzwonnicy najlepsza panorama dzielnicy Vegueta z wąwozem i morzem.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Góruje nad Plaza de Santa Ana, sercem dzielnicy Vegueta, z ratuszem naprzeciwko. To centralny przystanek dzielnicy założycielskiej.
Zwiedzanie wnętrza z muzeum i wieżą to dobra godzina. Sprawdź godziny otwarcia: dostosowane są do nabożeństw i zmieniają się w zależności od sezonu.
Stąd wszystko inne w dzielnicy Vegueta jest niecałe pięć minut drogi: Casa de Colón, CAAM, El Museo Canario i kaplica San Antonio Abad.
Najczęstsze pytania
Kim był José Luján Pérez?
Ni mniej, ni więcej, tylko ojcem kanaryjskiej rzeźby. Urodził się w 1756 roku w Guía, miasteczku na północy, w bardzo skromnej rodzinie, i prawie bez wykształcenia wyrzeźbił dziesiątki figur, które do dziś odbierają cześć na wszystkich wyspach. Pracował w kamieniu i w drewnie z taką samą wprawą, a jego rękę rozpoznaje się od razu w tych pogodnych, cierpiących, bardzo ludzkich twarzach. To, że syn tak prostych ludzi naznaczył na zawsze sztukę całego archipelagu, wiele mówi o tej ziemi.
Czy to miasto bardzo ucierpiało od ataków piratów?
Jeszcze jak. Leżało pośrodku Atlantyku, na samym szlaku do Ameryki Hiszpańskiej, i było łakomym kąskiem. W 1595 roku spróbował Anglik Francis Drake i odpłynął z niczym, odparty. Gorszy był 1599 rok: holenderska flota Pietera van der Doesa zajęła miasto, złupiła je i podpaliła, i spłonęła spora część tego, co do tej pory zbudowano, razem z archiwami i dokumentami, które przepadły na zawsze. Dlatego tak wiele trzeba tu było odbudować.
