Kamienny portal z rzeźbionym łukiem i herbem oraz patia pogrążone w półmroku. To najbardziej lubiany dom w dzielnicy Vegueta i choć jego nazwa obiecuje więcej, niż historia może poświadczyć, miejsce jest cudowne i warte odwiedzenia samo w sobie.
Czy Kolumb tu spał? Uczciwa odpowiedź
Ten pałac był siedzibą gubernatora, Casa del Gobernador, rezydencją tych, którzy rządzili świeżo podbitą wyspą. Ustna tradycja mówi, że Krzysztof Kolumb zatrzymał się tu w 1492 roku, kiedy jego wyprawa zawinęła na Gran Canarię, żeby naprawić ster „Pinty”, zanim rzuciła się w nieznane.
Czy spał dokładnie w tych murach? Żaden dokument tego nie potwierdza. Ale to, że jego flota zatrzymała się na tej wyspie, jest pewne, a Gran Canaria była jednym z ostatnich lądów, na których postawił stopę przed Ameryką.
To, co robiono podczas postoju, jest udokumentowane i ciekawsze od legendy: oprócz naprawy steru wymieniono trójkątne żagle „Niñi” na prostokątne, które na otwartym morzu pchały statek znacznie lepiej. Potem flota wzięła kurs na La Gomerę, żeby załadować wodę i zapasy.
To, że Wyspy Kanaryjskie były obowiązkowym przystankiem, nie jest przypadkiem: stąd wieją pasaty, stałe wiatry, które pchają na zachód. To naturalna autostrada Atlantyku i była nią przez stulecia.
Układanka ze starych domów
Dom, który zwiedzasz dziś, to piękna układanka: kilka dawnych domostw połączono i odrestaurowano w latach pięćdziesiątych, zachowując stropy kasetonowe w stylu mudéjar, renesansowe elementy, patia i rzeźbione portale.
Te patia w półmroku, otoczone drewnianymi galeriami z tea, żywicznego rdzenia sosny kanaryjskiej, to wzorzec domu w pańskiej architekturze kanaryjskiej: życie toczyło się do wewnątrz, nie w stronę ulicy.
W środku muzeum opowiada o związkach Wysp Kanaryjskich z Ameryką, pokazując historyczne mapy, modele statków i rolę tych wysp jako mostu do Nowego Świata. To spójna, dobrze zbudowana narracja, która nie wyolbrzymia epizodu z Kolumbem.
Uwaga o podboju wyspy, który pojawia się na trasie zwiedzania: trwał pełne pięć lat, od 1478 do 1483 roku. Dawni mieszkańcy wysp bronili się, wykorzystując każdą skałę i każdy wąwóz, aż w końcu guanarteme (władca tubylców) z Gáldar został pojmany i zawarł układ z Kastylią.
Nie do przegapienia
Tu mieściła się Casa del Gobernador
Rezydencja tych, którzy rządzili świeżo podbitą wyspą, a nie dom Kolumba.
Postój z 1492 roku naprawdę się odbył
Flota naprawiła tu ster „Pinty” i wymieniła żagle „Niñi” na prostokątne.
Patia i stropy kasetonowe w stylu mudéjar
Kilka dawnych domów połączonych i odrestaurowanych w latach pięćdziesiątych.
Wyspy Kanaryjskie, autostrada Atlantyku
Stąd wieją pasaty, które pchają na zachód. Dlatego był to obowiązkowy przystanek.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Leży w sercu dzielnicy Vegueta, obok Plaza del Pilar Nuevo i calle de los Balcones, trzy minuty od Plaza de Santa Ana.
Zwiedzanie zajmuje od godziny do półtorej. Bilet jest tani, a patia warto obejść bez pośpiechu: to jedne z najbardziej urokliwych zakątków całego miasta.
Przy tej samej ulicy stoi CAAM, centrum sztuki nowoczesnej, a bardzo blisko El Museo Canario. Wszystkie trzy razem tworzą najlepszy muzealny kwartał dzielnicy Vegueta i zmieszczą się w pół dnia.
Najczęstsze pytania
Co dokładnie zrobili tu przed przeprawą przez ocean?
Wykorzystali postój, żeby przygotować flotę. Najciekawsze jest to, co zrobili z „Niñą”: wymienili jej trójkątne żagle na prostokątne, które na otwartym morzu pchały statek znacznie lepiej, i tak, lepiej przygotowana, stawiła czoło nieznanemu. Potem obrali kurs na La Gomerę, żeby załadować wodę i zapasy. I zwróć uwagę: to tam, a nie tutaj, ślad Kolumba jest najlepiej udokumentowany. Ale to, że jego flota zawinęła na Gran Canarię, jest pewną historią.
Czy podbój wyspy był trudny?
Bardzo, trwał całe pięć lat, od 1478 do 1483 roku. Dawni Kanaryjczycy bronili się z odwagą, z której wciąż jesteśmy dumni, wykorzystując każdą skałę i każdy wąwóz. W końcu ich przywódca, guanarteme z Gáldar, został pojmany i zawarł układ z Kastylią. Tradycja mówi, że ostatni obrońcy, osaczeni w twierdzy Ansite, rzucili się w przepaść z okrzykiem „Atis Tirma!”, co znaczy mniej więcej „za moją ziemię”. Ciarki mnie przechodzą, kiedy tylko to mówię.
