Ogrody, palmy, dawna kaplica i bajkowy secesyjny kiosk, a wokół miejski zgiełk. To wielka zielona brama Las Palmas, a najważniejsze, co trzeba wiedzieć, to po czym stąpasz: cały ten twardy grunt był kiedyś morzem.
Tu sięgał Atlantyk
Ocean dochodził dokładnie do tego miejsca. Tu było stare nabrzeże, przystań, przy której cumowały statki i z której wyruszyło tak wielu ludzi do Ameryki albo do Hiszpanii kontynentalnej. Miasto stopniowo odbierało morzu teren, zasypując je, i na tej nowej ziemi założyło ten park.
Zamknij na chwilę oczy i wyobraź sobie chlupot wody i żagle tam, gdzie dziś stoją ławki i wawrzyny. To zabieg, który Las Palmas powtarzało raz po raz: spora część tego, po czym chodzi się nad wodą, to grunt nasypany w ciągu ostatnich dwóch stuleci.
Z tej dawnej przystani wypłynęły tysiące wyspiarzy, a dwa cele podróży zapisały się w pamięci każdej kanaryjskiej rodziny: najpierw Kuba, potem Wenezuela. Wielu nie wróciło; inni wrócili z pieniędzmi i nowym akcentem i tych nazywano indianos.
Kaplica, kiosk i brąz
Kaplica San Telmo jest najstarszą częścią całości i nie stoi tu przypadkiem: San Telmo to patron żeglarzy, a poświęcona mu kaplica obok przystani to dokładnie to, czego można się spodziewać.
Secesyjny kiosk z początku XX wieku to jeden z najbardziej fotogenicznych obiektów w mieście: żelazo, szkło i roślinna dekoracja, w tym samym języku co fasady przy Calle Mayor de Triana.
W parku stoi też pomnik Péreza Galdósa dłuta Victoria Macha, który przez dziesięciolecia stał na dawnym nabrzeżu, a w 1960 roku przeniesiono go tutaj. Patrzy na Atlantyk, twarzą do morza, które pisarz przepłynął w wieku dziewiętnastu lat.
Park skupia więc wiele warstw: wiarę żeglarzy, pożegnania emigrantów, pamięć pisarza, a dziś codzienne życie ludzi, którzy przechodzą tędy, żeby złapać autobus guagua albo usiąść w cieniu. To Triana wychylona ku morzu, któremu zawdzięcza istnienie.
Nie do przegapienia
Tu sięgało morze
Ten grunt jest nasypany: w tym miejscu znajdowało się stare nabrzeże miasta.
Stąd wypływali emigranci
Tysiące Kanaryjczyków, najpierw na Kubę, potem do Wenezueli, z tekturową walizką.
Kaplica San Telmo
Patron żeglarzy. Poświęcona mu kaplica obok przystani to nie przypadek.
Secesyjny kiosk
Żelazo, szkło i roślinna dekoracja z początku XX wieku. Jeden z najbardziej fotogenicznych obiektów w mieście.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Leży na końcu dzielnicy Triana, tam gdzie kończy się Calle Mayor, i jest też głównym węzłem autobusów guagua w mieście: dworzec San Telmo jest właśnie tutaj.
Postój to dwadzieścia lub trzydzieści minut spaceru bez celu. To jedno z tych miejsc, którymi cieszy się spokojnie i bez konkretnego planu.
Świetnie sprawdza się jako zawias: zamyka trasę po dzielnicach Triana i Vegueta, a stąd złapiesz autobus guagua do Santa Catalina, do portu i na Las Canteras.
Najczęstsze pytania
Dokąd płynęli ludzie, którzy stąd wyruszali?
Przede wszystkim do Ameryki, a dwa cele zapisały się w pamięci każdej kanaryjskiej rodziny: najpierw Kuba, potem Wenezuela. Z tej starej przystani wypłynęły tysiące wyspiarzy uciekających przed głodem, z tekturową walizką i całą nadzieją w środku. Wielu nie wróciło; inni wrócili z pieniędzmi i nowym akcentem i pomogli zbudować miasto, które widzisz. Dlatego, kiedy ktoś tu mówi „mój dziadek był w Wenezueli”, nikogo to nie dziwi. To pół wyspy.
