Ogromna bryła z ciemnego kamienia, jak zamek albo latarnia morska postawiona dokładnie tam, gdzie piasek ustępuje skałom. Kiedy morze mocno uderza, fale rozbijają się o jej podstawę. I właśnie o to chodzi: Óscar Tusquets pomyślał ten gmach jako falochron w kształcie twierdzy, który zamyka plażę od południa.
Latarnia na końcu Las Canteras
Zaprojektował go kataloński architekt Óscar Tusquets, a wzniesiono go między 1993 a 1997 rokiem. Otwarto go 5 grudnia tego roku; wstęgę przecinali ówczesny książę Felipe i sam Alfredo Kraus.
Idea projektu jest jasna i działa: zamknąć i osłonić plażę Las Canteras od południa, w miejscu, gdzie kończy się piasek, a zaczyna skała, masywną bryłą, która wytrzyma bezpośredni napór Atlantyku.
Stąd ciemny kamień i kształt wieży. To nie budynek, który przysiada na krajobrazie: to budynek, który stawia mu czoło, i ta decyzja czyni go wizualnym zwieńczeniem całej promenady nadmorskiej.
Okno o powierzchni stu metrów kwadratowych za orkiestrą
Szczegół, o którym prawie nikt nie wie, kryje się w środku. Sala Symfoniczna ma ponad tysiąc sześćset miejsc, a tuż za orkiestrą otwiera się na Atlantyk ogromne okno o powierzchni stu metrów kwadratowych.
Innymi słowy: kiedy płynie muzyka, publiczność widzi w głębi sceny prawdziwy ocean i przepływające statki. Żadna kurtyna nie może z tym konkurować i już z tego jednego powodu to jedna z najbardziej niezwykłych sal koncertowych w Europie.
Nosi imię Alfreda Krausa, urodzonego w Las Palmas w 1927 roku, jednego z najbardziej eleganckich głosów operowych XX wieku. Zasłynął tym, że strzegł swojego głosu jak skarbu: wybierał bardzo niewiele ról i dlatego śpiewał wspaniale jeszcze po ukończeniu sześćdziesięciu pięciu lat, co wśród tenorów zdarza się niezwykle rzadko.
Co zimę odbywa się tu Festiwal Muzyczny Wysp Kanaryjskich, który narodził się w 1985 roku i celowo odbywa się w styczniu i lutym: kiedy w reszcie Europy panuje przenikliwy ziąb, wielkie orkiestry i soliści przyjeżdżają grać tutaj, a na wyspach jest dwadzieścia stopni. Gmach gości też miejski festiwal filmowy.
Nie do przegapienia
Pomyślany jako falochron
Óscar Tusquets zaprojektował go tak, by zamykał i osłaniał plażę od południa. Fale rozbijają się o jego podstawę.
Otwarty w grudniu 1997 roku
Wstęgę przecinali ówczesny książę Felipe i sam Alfredo Kraus.
Sto metrów kwadratowych okna
Za orkiestrą, z widokiem na Atlantyk: publiczność widzi ocean w głębi sceny.
Alfredo Kraus urodził się tutaj
W Las Palmas, w 1927 roku. Tak strzegł swojego głosu, że śpiewał wspaniale jeszcze po ukończeniu 65 lat.
Jak to wpleść w zwiedzanie Las Palmas
Stoi na końcu plaży Las Canteras, na południowym krańcu promenady, obok strefy surfingu La Cícer.
Obejrzenie go z zewnątrz zajmuje piętnaście minut, a najlepiej dojść tu pieszo promenadą od parku Santa Catalina: około trzech kilometrów po płaskim, z morzem u boku.
Jeśli trafisz na koncert, sala jest warta biletu choćby dla samego okna. A w styczniu lub lutym, kiedy trwa Festiwal Muzyczny Wysp Kanaryjskich, program jest najwyższej klasy.
Najczęstsze pytania
Kim tak naprawdę był Alfredo Kraus?
Jednym z naszych, który dotarł na sam szczyt światowej opery. Zasłynął z tego, że dbał o swój głos jak o skarb: wybierał bardzo niewiele ról i dlatego śpiewał cudownie jeszcze po sześćdziesiątym piątym roku życia, co wśród tenorów zdarza się niezwykle rzadko. W 1958 roku zaśpiewał w Lizbonie główną rolę w „Traviacie” u boku Marii Callas, której do dziś słucha się jak legendy. Zmarł w Madrycie w 1999 roku, ale dla nas wciąż jest chłopakiem z Las Palmas, który podbił wielkie teatry.
Dlaczego ten festiwal odbywa się w środku zimy?
Bo właśnie w tym cały urok. Festiwal Muzyczny Wysp Kanaryjskich narodził się w 1985 roku i celowo układa się go na styczeń i luty: kiedy w reszcie Europy panuje przenikliwy ziąb, wielkie orkiestry i soliści przyjeżdżają grać tutaj, na wyspy, gdzie jest dwadzieścia stopni. Dzieli się między obie prowincje i ściągnął dyrygentów i gwiazdy z absolutnie najwyższej półki. Więc jeśli wypadnie ci przyjazd zimą, masz muzykę klasyczną najwyższych lotów niemal nad samym morzem.
