Hier hangt het werk van Néstor Martín-Fernández de la Torre, waarschijnlijk de belangrijkste Canarische kunstenaar van de 20e eeuw. Als schilder van het symbolisme en de art nouveau had hij succes in Madrid, Barcelona en Londen, en hij keerde terug naar zijn eiland met één obsessie: een eigen esthetische identiteit scheppen voor alles wat Canarisch is.
Zee en land veranderd in mythologie
Zijn ambitieuste schilderijen zijn het Gedicht van de Atlantische Oceaan en het Gedicht van de Aarde, waarin de zee en het landschap van de eilanden bijna mythologie worden: lichamen en golven in elkaar verstrengeld in felle kleuren, met een ingehouden erotiek en een mengeling van fantasie en wortels die op niets anders lijkt.
Het Gedicht van de Atlantische Oceaan is geen los schilderij maar een cyclus, opgevat als een symfonie van de zee, met de oceaan in verschillende stemmingen, van windstilte tot storm. Daarna wilde hij hetzelfde doen met het land in het Gedicht van de Aarde.
Geen van beide heeft hij helemaal kunnen voltooien, en daar zit een deel van de fascinatie: de dood overviel hem halverwege, in 1938, toen hij eenenvijftig jaar oud was. Wat bewaard is gebleven, zijn onvoltooide cycli die je moet lezen als fragmenten van een groter project.
Een totaalkunstenaar die een stijl uitvond
Néstor was veel meer dan een ezelschilder. Hij ontwierp kostuums, toneeldecors en meubels, en probeerde zelfs een eigen bouwstijl uit te vinden, het neocanario, zodat de huizen en hotels van het eiland een eigen stempel zouden hebben.
Dat streven om een modern beeld van de eilanden op te bouwen – tegen het toeristische pittoreske en tegen de navolging van het vasteland – maakt hem tot zo'n bijzondere figuur. Hij wilde geen regionale schilder zijn, hij wilde een esthetiek grondvesten.
Bijna alles rond deze hoek van de stad is in wezen een droom van hem die werkelijkheid werd: het Pueblo Canario bedacht hij in 1937 en zijn broer Miguel bouwde het, en ook de decoratie van het interieur van het Teatro Pérez Galdós, met zijn fresco's en glas-in-loodramen, is van hem.
De twee broers, de schilder en de architect, werkten als een tandem die een groot deel van het moderne gezicht van Las Palmas bepaalt. In Spanje vind je moeilijk een vergelijkbaar geval van twee broers die op die manier een stad hebben gevormd.
Niet te missen
De grote Canarische kunstenaar van de 20e eeuw
Schilder van het symbolisme en de art nouveau, met succes in Madrid, Barcelona en Londen voordat hij naar het eiland terugkeerde.
Gedicht van de Atlantische Oceaan
Een cyclus opgevat als een symfonie van de zee, van een kalme oceaan tot storm.
Geen van beide is af
Hij stierf in 1938, 51 jaar oud, en liet de cycli van de Atlantische Oceaan en van de Aarde half af achter.
Hij vond de neocanario-stijl uit
Hij wilde dat de huizen en hotels van het eiland een eigen stempel kregen. Het Pueblo Canario is zijn idee.
Hoe het past in je bezoek aan Las Palmas
Het ligt in het Pueblo Canario, in het Parque Doramas, in de wijk Ciudad Jardín.
Het bezoek duurt zo'n vijfenveertig minuten. De toegang is goedkoop en het museum is klein, maar neem er de tijd voor: de cycli van de Atlantische Oceaan en van de Aarde vragen om trage blikken.
Combineer het met het Pueblo Canario zelf – dat zijn werk is – en met het Hotel Santa Catalina, op een paar meter afstand. En daarna met het Teatro Pérez Galdós in Triana, om de Néstor-route af te sluiten.
Veelgestelde vragen
Heeft Néstor zijn grote gedichten kunnen voltooien?
Niet helemaal, en daar zit een deel van de fascinatie. Het “Gedicht van de Atlantische Oceaan” is geen los schilderij, maar een cyclus, opgevat als een symfonie van de zee, met de oceaan in verschillende stemmingen, van windstilte tot storm. Later wilde hij hetzelfde doen met het land in het “Gedicht van de Aarde”. Maar de dood overviel hem in 1938 en liet het onvoltooid. Wat je ziet is dus de droom van een kunstenaar, midden in een zin onderbroken. Mij ontroert dat nog meer.
