Μουσείο Νέστορ
Το «Ποίημα του Ατλαντικού», το «Ποίημα της Γης» και το υπόλοιπο έργο του. Φτηνό εισιτήριο και σαράντα πέντε λεπτά που θέλουν ηρεμία.

Ένας συμβολιστής ζωγράφος και ένας ρασιοναλιστής αρχιτέκτονας έβαλαν σκοπό να κατασκευάσουν μια δική τους αισθητική για τα νησιά. Μεγάλο μέρος από όσα φωτογραφίζονται σήμερα στο Λας Πάλμας είναι έργο τους.
🎧 Στη διαδρομή Θιουδάδ Χαρδίν, το πάρκο Δοράμας και το Πουέμπλο ΚανάριοΟ Νέστορ Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε ήταν ζωγράφος και ο αδελφός του ο Μιγκέλ αρχιτέκτονας, και οι δυο τους έπλασαν το σύγχρονο πρόσωπο του Λας Πάλμας. Η συνοικία κατοικιών, το μεγάλο πάρκο, το θέατρο που ξαναχτίστηκε και ένα παραδοσιακό χωριό που δεν υπήρξε ποτέ: όλα αυτά βγήκαν από το ίδιο διπλό μυαλό.
Ο Νέστορ ήταν ζωγράφος συμβολιστής και μοντερνιστής, ταξίδεψε στην Ευρώπη, θριάμβευσε στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη και το Λονδίνο, και γύρισε στο νησί του με μια εμμονή: να δημιουργήσει μια δική του αισθητική ταυτότητα για ό,τι είναι κανάριο, διαφορετική τόσο από τη γραφικότητα για τους τουρίστες όσο και από τη μίμηση της ηπειρωτικής Ισπανίας.
Οι πιο φιλόδοξοι πίνακές του είναι το «Ποίημα του Ατλαντικού» και το «Ποίημα της Γης», όπου η θάλασσα και το τοπίο των νησιών γίνονται σχεδόν μυθολογία: σώματα και κύματα πλεγμένα σε έντονα χρώματα, με έναν συγκρατημένο ερωτισμό και ένα μείγμα φαντασίας και ρίζας που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο.
Το «Ποίημα του Ατλαντικού» δεν είναι ένας μεμονωμένος πίνακας αλλά ένας κύκλος σχεδιασμένος σαν συμφωνία της θάλασσας, με τον ωκεανό σε διαφορετικές διαθέσεις. Αργότερα θέλησε να κάνει το ίδιο με τη γη, αλλά πρόλαβε να τελειώσει μόνο τον πρώτο: πέθανε το 1938, λίγο πριν κλείσει τα πενήντα ένα, με το «Ποίημα της Γης» στη μέση.
Και ήταν πολύ περισσότερα από ζωγράφος καβαλέτου: σχεδίασε κοστούμια, θεατρικά σκηνικά και έπιπλα, και προσπάθησε να επινοήσει ένα δικό του αρχιτεκτονικό ύφος, το νεοκανάριο, ώστε τα σπίτια και τα ξενοδοχεία του νησιού να έχουν σφραγίδα. Όλα αυτά φαίνονται σήμερα στο Μουσείο Νέστορ.
Το «Ποίημα του Ατλαντικού», το «Ποίημα της Γης» και το υπόλοιπο έργο του. Φτηνό εισιτήριο και σαράντα πέντε λεπτά που θέλουν ηρεμία.
Ένα επινοημένο παραδοσιακό χωριό: το συνέλαβε ο Νέστορ το 1937 και το έχτισε ο αδελφός του ο Μιγκέλ. Τις Κυριακές υπάρχει λαογραφία με τις φορεσιές που σχεδίασε ο ίδιος.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Θιουδάδ Χαρδίν, το πάρκο Δοράμας και το Πουέμπλο Κανάριο με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Ο Μιγκέλ Μαρτίν-Φερνάντεθ ντε λα Τόρρε σπούδασε στη Μαδρίτη, ήταν ο πρώτος δημοτικός αρχιτέκτονας του Λας Πάλμας και έφερε στο νησί τη μοντέρνα αρχιτεκτονική. Η υπογραφή του βρίσκεται σε όλη την πόλη.
Από το 1922 σχεδίασε τη Σιουδάδ Χαρδίν, εμπνευσμένος από τις αγγλικές πόλεις-κήπους (garden cities) που είχε οραματιστεί ο Έμπενιζερ Χάουαρντ στα τέλη του 19ου αιώνα: σπίτια ενός ή δύο ορόφων με κήπο μπροστά και πίσω, δεντροφυτεμένους δρόμους, κομμένες γωνίες και μικρές πλατείες με δέντρα.
Δικό του είναι και το Πάρκο Ντοράμας, που εγκαινιάστηκε το 1950 όταν ο Δήμος αγόρασε από τους Άγγλους κάποιους κήπους ως τότε ιδιωτικούς για να τους ανοίξει σε όλο τον λαό.
Και δική του είναι η ανοικοδόμηση του Θεάτρου Πέρεθ Γκαλντός μετά την πυρκαγιά του 1918, που ολοκληρώθηκε ανάμεσα στο 1925 και το 1928. Εκεί είναι που τα δύο αδέλφια συνεργάστηκαν πιο ορατά: εκείνος έβαλε το κτίριο και ο Νέστορ τις τοιχογραφίες, τα βιτρό και τους καμβάδες της αίθουσας Σεν-Σανς.
Είναι δύσκολο να βρεις στην Ισπανία άλλη συγκρίσιμη περίπτωση δύο αδελφών που να πλάθουν έτσι το πρόσωπο μιας πόλης, ο καθένας από τον δικό του κλάδο και με ένα κοινό αισθητικό σχέδιο.
Το έργο που συνοψίζει καλύτερα το σχέδιο είναι το Πουέμπλο Κανάριο: ασβεστωμένοι τοίχοι, μπαλκόνια από ξύλο τέα (ρητινώδες κανάριο πεύκο), ξύλινα καφασωτά και μια λιθόστρωτη πλατεία που μοιάζουν να ανήκουν σε παραδοσιακό χωριό. Δεν ανήκουν. Είναι ένα τέλειο σκηνικό, ένα επινοημένο χωριό.
Ο Νέστορ το συνέλαβε το 1937 ως μια «ζωντανή έκθεση» των κανάριων εθίμων, και το έχτισε ο Μιγκέλ σε νεοκανάριο ύφος, συνδυάζοντας λαϊκή, θρησκευτική και στρατιωτική αρχιτεκτονική από όλο το αρχιπέλαγος. Δεν αναπαράγει κανένα πραγματικό χωριό: αποστάζει πολλά για να κατασκευάσει μια ιδανική εικόνα.
Ο Νέστορ δεν πρόλαβε να το δει τελειωμένο: πέθανε το 1938 και το συγκρότημα εγκαινιάστηκε μόλις το 1956. Σχεδόν είκοσι χρόνια ανάμεσα στην ιδέα και την πραγματικότητα.
Και είναι ακόμη ζωντανό: πολλές Κυριακές, σε εκείνη την πλατεία, λαογραφικά συγκροτήματα χορεύουν ίσα, φολία και μαλαγκένια στον ήχο του τίμπλε, με τις παραδοσιακές φορεσιές που σχεδίασε ο ίδιος ο Νέστορ. Ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε: το κανάριο να μην είναι πράγμα για βιτρίνα, αλλά κάτι που χορεύεται και τραγουδιέται.
Η ίδια γλώσσα φαίνεται στο Ξενοδοχείο Σάντα Καταλίνα, λίγα μέτρα πιο πέρα, του οποίου το σημερινό κτίριο είναι μια ανοικοδόμηση της δεκαετίας του τριάντα με πύργους, μπαλκόνια και αυλές σε τοπικιστικό πνεύμα.
Εκεί όπου τα δύο αδέλφια δούλεψαν μαζί: ο Μιγκέλ ξανάχτισε το κτίριο μετά την πυρκαγιά του 1918 και ο Νέστορ υπέγραψε τοιχογραφίες, βιτρό και καμβάδες.
Το σχεδίασε ο Μιγκέλ και εγκαινιάστηκε το 1950, όταν ο Δήμος αγόρασε από τους Άγγλους κάποιους ιδιωτικούς κήπους για να τους ανοίξει στον λαό.
Πιθανότατα ο σημαντικότερος κανάριος καλλιτέχνης του 20ού αιώνα: ζωγράφος συμβολιστής και μοντερνιστής που θριάμβευσε στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη και το Λονδίνο και γύρισε στο νησί του με την εμμονή να δημιουργήσει μια δική του αισθητική ταυτότητα για ό,τι είναι κανάριο. Εκτός από τη ζωγραφική, σχεδίασε κοστούμια, σκηνικά και έπιπλα, και συνέλαβε ένα αρχιτεκτονικό ύφος, το νεοκανάριο.
Μια αρχιτεκτονική γλώσσα που ήθελε να δώσει δική τους σφραγίδα στα σπίτια και τα ξενοδοχεία των νησιών, συνδυάζοντας στοιχεία της λαϊκής, θρησκευτικής και στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του αρχιπελάγους: ασβεστωμένους τοίχους, μπαλκόνια από ξύλο τέα, καφασωτά, πύργους. Το συνέλαβε ο Νέστορ και το έχτισε ο αδελφός του ο Μιγκέλ, και το πιο ολοκληρωμένο παράδειγμά του είναι το Πουέμπλο Κανάριο.
Όχι, και εκεί βρίσκεται το ενδιαφέρον του. Είναι ένα επινοημένο χωριό: το συνέλαβε ο Νέστορ το 1937 ως μια «ζωντανή έκθεση» των κανάριων εθίμων και το έχτισε ο αδελφός του ο Μιγκέλ, αποστάζοντας στοιχεία από πολλά πραγματικά χωριά για να κατασκευάσει μια ιδανική εικόνα. Ο Νέστορ πέθανε το 1938 και το συγκρότημα εγκαινιάστηκε μόλις το 1956.
Οι δύο πιο φιλόδοξοι ζωγραφικοί κύκλοι του Νέστορ. Ο πρώτος είναι σχεδιασμένος σαν συμφωνία της θάλασσας, με τον ωκεανό σε διαφορετικές διαθέσεις, από τη γαλήνη ως την καταιγίδα· ο δεύτερος ήθελε να κάνει το ίδιο με το τοπίο της στεριάς, αλλά πρόλαβε να τελειώσει μόνο τον πρώτο: πέθανε το 1938, λίγο πριν κλείσει τα πενήντα ένα, με το «Ποίημα της Γης» στη μέση.
Ήταν ο πρώτος δημοτικός αρχιτέκτονας του Λας Πάλμας και έφερε τη μοντέρνα αρχιτεκτονική στο νησί. Δικά του είναι το σχέδιο της Σιουδάδ Χαρδίν από το 1922, εμπνευσμένο από τις αγγλικές πόλεις-κήπους (garden cities), το Πάρκο Ντοράμας του 1950, το Πουέμπλο Κανάριο και η ανοικοδόμηση του Θεάτρου Πέρεθ Γκαλντός μετά την πυρκαγιά του 1918.
Πιο ορατά, στο Θέατρο Πέρεθ Γκαλντός: ο Μιγκέλ ξανάχτισε το κτίριο ανάμεσα στο 1925 και το 1928 μετά την πυρκαγιά του 1918, και ο Νέστορ υπέγραψε την εσωτερική διακόσμηση, με τις τοιχογραφίες της οροφής, τα βιτρό μοντερνισμού και τους καμβάδες της αίθουσας Σεν-Σανς. Επίσης στο Πουέμπλο Κανάριο, που το συνέλαβε ο ένας και το έχτισε ο άλλος.
Την ίσα, χαρούμενη και πηδηχτή· τη φολία, αργή και συναισθηματική, σχεδόν θρήνος· και τη μαλαγκένια, με εκείνον τον αέρα που ήρθε από τον νότο της ηπειρωτικής Ισπανίας και εδώ έγινε δικός τους. Όλα στον ήχο του τίμπλε, του μικρού κανάριου οργάνου με πέντε χορδές και κυρτό ηχείο. Τις φορεσιές που φορούν τα συγκροτήματα τις σχεδίασε ο ίδιος ο Νέστορ.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



