Museum Néstor
Het Gedicht van de Atlantische Oceaan, het Gedicht van de Aarde en de rest van zijn werk. Goedkope toegang en vijfenveertig minuten die om rust vragen.

Een symbolistische schilder en een rationalistische architect namen zich voor een eigen esthetiek voor de eilanden te scheppen. Een groot deel van wat er vandaag in Las Palmas wordt gefotografeerd, is hun werk.
🎧 In de route Ciudad Jardín, het Parque Doramas en het Pueblo CanarioNéstor Martín-Fernández de la Torre was schilder en zijn broer Miguel architect, en samen gaven ze het moderne gezicht van Las Palmas vorm. De villawijk, het grote park, het herbouwde theater en een traditioneel dorp dat nooit heeft bestaan: dat alles kwam uit hetzelfde dubbele hoofd.
Néstor was een schilder van het symbolisme en de art nouveau. Hij reisde door Europa, oogstte succes in Madrid, Barcelona en Londen, en keerde terug naar zijn eiland met een obsessie: een eigen esthetische identiteit scheppen voor het Canarische, die zich zowel onderscheidde van het toeristische pittoreske als van de navolging van het vasteland.
Zijn meest ambitieuze schilderijen zijn het Gedicht van de Atlantische Oceaan en het Gedicht van de Aarde, waarin de zee en het landschap van de eilanden bijna mythologie worden: lichamen en golven verstrengeld in felle kleuren, met een ingehouden erotiek en een mengeling van fantasie en worteling die op niets anders lijkt.
Het Gedicht van de Atlantische Oceaan is geen los doek maar een cyclus, opgevat als een symfonie van de zee, met de oceaan in verschillende gemoedstoestanden. Daarna wilde hij hetzelfde doen met het land. Geen van beide heeft hij kunnen voltooien: hij stierf in 1938, eenenvijftig jaar oud.
En hij was veel meer dan een ezelschilder: hij ontwierp kostuums, toneeldecors en meubels, en probeerde een eigen bouwstijl uit te vinden, het neocanario, zodat de huizen en hotels van het eiland een eigen stempel zouden hebben. Dat alles zie je vandaag in het Museum Néstor.
Het Gedicht van de Atlantische Oceaan, het Gedicht van de Aarde en de rest van zijn werk. Goedkope toegang en vijfenveertig minuten die om rust vragen.
Een verzonnen traditioneel dorp: Néstor bedacht het in 1937 en zijn broer Miguel bouwde het. Op zondag is er folklore in de kostuums die hij ontwierp.
Download de app en ontdek Las Palmas offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Ciudad Jardín, het Parque Doramas en het Pueblo Canario met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Miguel Martín-Fernández de la Torre studeerde in Madrid, was de eerste gemeentearchitect van Las Palmas en bracht de moderne architectuur naar het eiland. Zijn handtekening staat overal in de stad.
Vanaf 1922 ontwierp hij Ciudad Jardín, geïnspireerd op de Engelse garden cities die Ebenezer Howard eind 19e eeuw had bedacht: huizen van een of twee verdiepingen met een tuin voor en achter, straten met bomen, afgeschuinde hoeken en pleintjes met bomen.
Van hem is ook het Parque Doramas, geopend in 1950 toen de gemeente van de Engelsen een aantal tot dan toe particuliere tuinen kocht om ze voor iedereen open te stellen.
En van hem is de wederopbouw van het Teatro Pérez Galdós na de brand van 1918, voltooid tussen 1925 en 1928. Daar werkten de twee broers het zichtbaarst samen: hij leverde het gebouw en Néstor de fresco's, de glas-in-loodramen en de doeken van de Saint-Saëns-zaal.
In Spanje vind je moeilijk een vergelijkbaar geval van twee broers die zo het gezicht van een stad vormgaven, elk vanuit zijn eigen vak en met een gedeeld esthetisch project.
Het werk dat het project het best samenvat, is het Pueblo Canario: witgekalkte muren, balkons van tea, het harsrijke kernhout van de Canarische den, houten latwerk en een geplaveid plein die uit een traditioneel dorp lijken te komen. Dat doen ze niet. Het is een perfect decor, een verzonnen dorp.
Néstor bedacht het in 1937 als een “levende tentoonstelling” van de Canarische gebruiken, en Miguel bouwde het in neocanario-stijl, met een mengeling van volks-, kerk- en militaire architectuur uit de hele archipel. Het bootst geen enkel echt dorp na: het distilleert er veel om een ideaalbeeld te maken.
Néstor heeft het nooit af gezien: hij stierf in 1938 en het geheel werd pas in 1956 geopend. Bijna twintig jaar tussen het idee en de werkelijkheid.
En het leeft nog altijd: op veel zondagen dansen folkloregroepen op dat plein de isa, de folía en de malagueña op de klanken van de timple, in de traditionele kostuums die Néstor zelf ontwierp. Dat was precies wat hij wilde: dat het Canarische geen zaak voor vitrines zou zijn, maar iets wat wordt gedanst en gezongen.
Dezelfde vormentaal zie je in het Hotel Santa Catalina, een paar meter verderop, waarvan het huidige gebouw een reconstructie uit de jaren dertig is, met torens, balkons en patio's in regionalistische stijl.
Waar de twee broers samenwerkten: Miguel herbouwde het gebouw na de brand van 1918 en Néstor maakte de fresco's, de glas-in-loodramen en de doeken.
Ontworpen door Miguel en geopend in 1950, toen de gemeente van de Engelsen een aantal particuliere tuinen kocht om ze voor het publiek open te stellen.
Waarschijnlijk de belangrijkste Canarische kunstenaar van de 20e eeuw: een schilder van het symbolisme en de art nouveau die succes oogstte in Madrid, Barcelona en Londen en naar zijn eiland terugkeerde met de obsessie een eigen esthetische identiteit voor het Canarische te scheppen. Naast het schilderen ontwierp hij kostuums, decors en meubels, en hij bedacht een bouwstijl, het neocanario.
Een architectonische vormentaal die de huizen en hotels van de eilanden een eigen stempel wilde geven, met elementen uit de volks-, kerk- en militaire architectuur van de archipel: witgekalkte muren, balkons van teahout, latwerk, torens. Néstor bedacht hem en zijn broer Miguel bouwde hem, en het meest complete voorbeeld is het Pueblo Canario.
Nee, en daar zit juist het interessante. Het is een verzonnen dorp: Néstor bedacht het in 1937 als een “levende tentoonstelling” van de Canarische gebruiken en zijn broer Miguel bouwde het, met elementen uit veel echte dorpen om een ideaalbeeld te maken. Néstor stierf in 1938 en het geheel werd pas in 1956 geopend.
De twee meest ambitieuze schildercycli van Néstor. De eerste is opgevat als een symfonie van de zee, met de oceaan in verschillende gemoedstoestanden, van windstilte tot storm; met de tweede wilde hij hetzelfde doen met het landschap op het land. Geen van beide heeft hij kunnen voltooien: hij stierf in 1938, eenenvijftig jaar oud.
Hij was de eerste gemeentearchitect van Las Palmas en bracht de moderne architectuur naar het eiland. Van hem zijn het plan voor Ciudad Jardín vanaf 1922, geïnspireerd op de Engelse garden cities, het Parque Doramas van 1950, het Pueblo Canario en de wederopbouw van het Teatro Pérez Galdós na de brand van 1918.
Het zichtbaarst in het Teatro Pérez Galdós: Miguel herbouwde het gebouw tussen 1925 en 1928 na de brand van 1918, en Néstor verzorgde het interieur, met de plafondfresco's, de art-nouveauglas-in-loodramen en de doeken van de Saint-Saëns-zaal. En ook in het Pueblo Canario, door de een bedacht en door de ander gebouwd.
De isa, vrolijk en huppelend; de folía, langzaam en gevoelvol, bijna een klaagzang; en de malagueña, met die sfeer uit het zuiden van het vasteland die hier eigen werd. Alles op de klanken van de timple, het kleine Canarische instrument met vijf snaren en een bolle klankkast. De kostuums van de groepen zijn ontworpen door Néstor zelf.
Download Viavoy en wandel offline door Las Palmas, wanneer je wilt.

Lees verder



