Plaza de Santa Ana
Het hart van de stichtingswijk, met de kathedraal en het stadhuis tegenover elkaar. Ervoor acht bronzen honden, vanwege de Latijnse herkomst van de naam “Canarias”.

Eén dag voor Vegueta en Triana, een andere voor de haven en Las Canteras. De twee steden die in deze stad passen, in de volgorde die werkt.
🎧 In de route Vegueta: de Kathedraal, Columbus en de stichtingswijkLas Palmas bestaat eigenlijk uit twee aan elkaar vastzittende en heel verschillende steden, vijf kilometer van elkaar. In het zuiden de stichtingswijk uit 1478, met de kathedraal van de Canarische Eilanden en musea van het hoogste niveau. In het noorden de landengte van de haven, met drie kilometer stadsstrand. Ze proberen te combineren op één dag is de meest gemaakte fout.
Begin op de Plaza de Santa Ana, aangelegd in 1478 met de kathedraal aan het ene uiteinde en de Casas Consistoriales, het stadhuis, aan het andere. Dat schema stak later de Atlantische Oceaan over en werd in tientallen steden in Amerika herhaald: het is in zekere zin een moederplein.
Ga de kathedraal binnen en ga vooral de toren op: er is een lift, en vanuit de klokkentoren ligt heel Vegueta aan je voeten, met de daken, het ravijn en de zee. Doe het aan het begin, want van bovenaf begrijp je in één keer hoe de wijk in elkaar zit. Ernaast ligt de Patio de los Naranjos, de kloostergang, met het Diocesaan Museum.
Daarna het hoogtepunt: Museo Canario, op drie minuten lopen. Het bewaart de grootste collectie ter wereld van resten van de oude bewoners van het eiland — honderden schedels en mummies, idolen en pintaderas —, sinds 1879 bijeengebracht door een arts wiens boek op de Index van verboden boeken van de Kerk belandde.
Sluit de ochtend af in de Casa de Colón, met zijn schemerige patio's, en in het CAAM, waar Sáenz de Oíza de stenen gevels bewaarde en het interieur uitholde om er een museum voor hedendaagse kunst in te passen.
Het hart van de stichtingswijk, met de kathedraal en het stadhuis tegenover elkaar. Ervoor acht bronzen honden, vanwege de Latijnse herkomst van de naam “Canarias”.
De grootste collectie ter wereld van resten van de oude Canariërs. Ruim een uur, zonder haast: dit verandert de manier waarop je naar het eiland kijkt.
Het vroegere Casa del Gobernador, het huis van de gouverneur, met patio's en mudejar-cassetteplafonds. Goedkope toegang en een van de mooiste plekjes van de stad.
Download de app en ontdek Las Palmas offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Vegueta: de Kathedraal, Columbus en de stichtingswijk met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Steek het Guiniguada-ravijn over en begin bij het Teatro Pérez Galdós. Het werd in 1890 geopend met La Traviata, brandde in 1918 vanbinnen volledig af en werd tot 1928 herbouwd, en daar zit het juweel: de fresco's, de glas-in-loodramen en de doeken van de Saint-Saëns-zaal zijn van de schilder Néstor Martín-Fernández de la Torre. Niets daarvan zie je vanaf de straat.
Loop door over de calle Mayor de Triana, de winkelslagader van het eiland, en kijk op van de etalages: er staat een buitengewone verzameling art-nouveaugevels van begin 20e eeuw. Eerst betaalde de cochenille ze, een insect van de vijgcactus waaruit een peperdure rode kleurstof werd gewonnen, en daarna de banaan.
In de calle Cano staat de Casa-Museo de Pérez Galdós, waar de schrijver op 10 mei 1843 werd geboren en woonde tot zijn negentiende, toen hij naar Madrid vertrok om er bijna nooit meer terug te keren. Hier staan zijn meubels, zijn instrumenten en de werkkamer uit zijn huis in Santander, die stuk voor stuk werd overgebracht.
Eindig in het Parque de San Telmo, waar vroeger de zee kwam: hier lag de oude kade vanwaar duizenden Canariërs naar Cuba en Venezuela vertrokken. In het park staat het monument voor Galdós van Victorio Macho, zittend, met zijn blik op de Atlantische Oceaan die hij overstak.
Begin bij het Kasteel van La Luz, de oudste vesting van de Canarische Eilanden: een stenen toren uit 1494 die in 1595 Drake en Hawkins afsloeg. Hij verdedigde de waterkant, maar de Puerto de la Luz won zoveel land op het water dat hij nu landinwaarts ligt. Er huist de stichting van de beeldhouwer Martín Chirino.
Ga door naar het Parque de Santa Catalina, al anderhalve eeuw de ontmoetingsplek van de stad, en naar het Museum Elder, een wetenschapsmuseum waar je alles mag aanraken, gevestigd in het voormalige bananenpakhuis van een Britse rederij.
Daarna een omweg die loont: Ciudad Jardín, de wijk die Miguel Martín-Fernández de la Torre vanaf 1922 ontwierp, geïnspireerd op de Engelse garden cities. Daar liggen het Parque Doramas, het Hotel Santa Catalina — geopend in 1890, het oudste van de Canarische Eilanden — en het Pueblo Canario, dat eruitziet als een traditioneel dorp maar in werkelijkheid in 1937 werd bedacht door de schilder Néstor.
En sluit de dag af op Las Canteras: meer dan drie kilometer heel fijn zand, beschermd door een natuurlijk rif. Loop de hele boulevard af tot het Auditorio Alfredo Kraus, neergezet als een vuurtoren waar het zand het opgeeft tegen de rotsen, en blijf voor de zonsondergang.
De oudste vesting van de Canarische Eilanden, uit 1494. Sloeg Drake af in 1595. Tegenwoordig huist er de stichting van de beeldhouwer Martín Chirino.
Een traditioneel dorp dat nooit heeft bestaan: de schilder Néstor bedacht het in 1937. Op zondag treden er folkloregroepen op in de kostuums die hij ontwierp.
Drie kilometer zand midden in de stad, met het rif van La Barra dat het water zo glad maakt als een meer. Bij eb kun je eroverheen lopen.
Twee volle dagen. De stad bestaat eigenlijk uit twee gebieden, vijf kilometer van elkaar: Vegueta en Triana in het zuiden, de haven en Las Canteras in het noorden. Elk gebied is goed voor een dag, en ze combineren op één dag is de meest gemaakte fout, omdat je dan veel tijd verliest met heen en weer reizen.
El Museo Canario, in Vegueta: het bewaart de grootste collectie ter wereld van resten van de oude bewoners van Gran Canaria, met honderden schedels en mummies. En het raam van het Auditorio Alfredo Kraus, honderd vierkante meter open op de Atlantische Oceaan, vlak achter het orkest. Allebei ervaringen die je nergens anders opnieuw beleeft.
Met de guagua — zo heten de bussen op de Canarische Eilanden — vanaf het station San Telmo, dat aan het eind van Triana ligt en het grote knooppunt van de stad is. Het is zo'n vijf kilometer en de bussen rijden vaak. Lopen kan ook, maar het is een lange wandeling en het middelste stuk is niet erg interessant.
Zeker, en er is een lift. Vanuit de klokkentoren zie je heel Vegueta met zijn platte daken, het Guiniguada-ravijn, de zee en in de verte de moderne stad. Doe het het best aan het begin van je bezoek aan de wijk, want van bovenaf begrijp je in één keer hoe ze in elkaar zit en krijgt alles wat daarna komt meer betekenis.
's Ochtends, zoals alle markten. Het is de oudste van de Canarische Eilanden, gebouwd rond 1856, en ze is opgezet als een binnenplaats omringd door galerijen, bijna als een kloostergang. Er zijn kraampjes waar je kunt gaan zitten om te eten wat je net bij het kraampje ernaast hebt gekocht, en dat is de beste manier om haar te gebruiken.
Ja, en het is een van de beste stadsstranden ter wereld om dat te doen. Een onderwaterrif dat La Barra heet, breekt de golven voordat ze de kust bereiken, zodat een groot deel van het water bijna geen onderstroom heeft. Aan het zuidelijke uiteinde, bij La Cícer, waar de barrière niet beschermt, komen de golven in hun volle kracht aan en wordt er gesurft.
Las Palmas heeft voor zijn omvang ongewoon veel musea: El Museo Canario, de Casa de Colón, het CAAM en het Diocesaan Museum in Vegueta; de Casa-Museo de Galdós in Triana; het Museum Elder in de haven en het Museum Néstor in Ciudad Jardín. Daarmee vul je twee dagen binnen zonder iets te herhalen.
Download Viavoy en wandel offline door Las Palmas, wanneer je wilt.

Lees verder



