Museo Canario
De grootste collectie ter wereld van resten van de oude bewoners van Gran Canaria, bijeengebracht sinds 1879. Ruim een uur, zonder haast.

Vóór 1478 woonden hier mensen over wier herkomst en taal nog altijd wordt gediscussieerd. Wat er van hen over is, wordt bewaard in een museum in Vegueta, opgericht door een arts van wie Rome het boek verbood.
🎧 In de route Vegueta: de Kathedraal, Columbus en de stichtingswijkHet boeiendste hoofdstuk van Gran Canaria is het hoofdstuk van vóór de komst van wie dan ook uit Europa. De oude Canariërs woonden hier al eeuwen toen Juan Rejón in 1478 aan land ging, en ze hielden vijf jaar stand. Wat we over hen weten, past in een museum in Vegueta, en het is veel minder dan we zouden willen.
Museo Canario werd in 1879 opgericht door Gregorio Chil y Naranjo, een arts van het eiland, midden in de wetenschappelijke gisting van de 19e eeuw, toen half Europa discussieerde over Darwin en de oorsprong van de mens.
Chil wilde de oude Canariërs bestuderen met de nauwgezetheid van een wetenschapper, en hij bracht een collectie bijeen die vandaag uniek is in de wereld. Het kwam hem duur te staan: zijn grote werk over het verleden van deze eilanden belandde op de Index van verboden boeken van de Kerk, veroordeeld door Rome.
Het museum heeft die negentiende-eeuwse geest bewaard — houten vitrines, systematische ordening, de sfeer van een studeerkabinet — en dat is een deel van zijn kracht. Het is geen museum dat met schermen is gemoderniseerd: het is een archief uit een ander tijdperk dat nog altijd werkt.
Het meest indrukwekkend is de antropologische collectie: honderden schedels en mummies, geordend in vitrines. Het is geen sensatiezucht. Het is de enige manier om de mensen die hier woonden voordat er iemand van buiten kwam, in het gezicht te kijken.
De grootste collectie ter wereld van resten van de oude bewoners van Gran Canaria, bijeengebracht sinds 1879. Ruim een uur, zonder haast.
Download de app en ontdek Las Palmas offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Vegueta: de Kathedraal, Columbus en de stichtingswijk met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De pintaderas zijn stempels van klei met geometrische motieven, en over hun gebruik wordt nog altijd gediscussieerd: een eigendomsmerk voor de gemeenschappelijke graanschuren, lichaamsversiering, een familiesymbool. Niemand weet het zeker, en juist die onzekerheid maakt ze zo boeiend.
Het Idool van Tara is een zittende figuur van gebakken klei met sterk geaccentueerde lichaamsvormen, en het is uitgegroeid tot symbool van het eiland. Onderzoekers denken dat het de vruchtbaarheid belichaamde, maar we kennen noch zijn echte naam noch het geloof waarbij het hoorde. Het is genoemd naar het gebied Tara, bij Telde, waar het werd gevonden.
Onwetendheid is de grondtoon van dit hele hoofdstuk. We weten dat de oude Canariërs verwant waren aan de Berberse bevolking van Noord-Afrika, dat ze aan mummificatie deden, dat ze in grotten en stenen huizen woonden en dat ze versterkte gemeenschappelijke graanschuren hadden. Over bijna al het andere wordt gediscussieerd.
Ook de mummificatie is bewaard gebleven, een opvallende eigenschap: ze prepareerden de lichamen en legden ze in grafgrotten, en een aantal van die mummies ligt nu in de vitrines van het museum.
De verovering kostte vijf jaar, van 1478 tot 1483, een onwaarschijnlijk lange tijd voor een eiland van deze omvang. De oude Canariërs verdedigden zich door het terrein te benutten — rotswanden en ravijnen — tot de guanarteme van Gáldar gevangen werd genomen en uiteindelijk een pact sloot met Castilië.
De figuur die dat verzet het best belichaamt, is Doramas, een aanvoerder van eenvoudige afkomst die het bevel verwierf door pure moed, iets heel zeldzaams bij de oude Canariërs. Hij sneuvelde rond 1481 in de strijd, volgens de overlevering in een tweegevecht bij Arucas.
Zijn naam staat vandaag op het Parque Doramas, de grote tuin in het centrum, die al in de 20e eeuw zo werd genoemd. Het was een bewuste manier om de prehispanische wortels van het eiland op te eisen en eraan te herinneren dat hier vóór de verovering al een volk met eigen helden woonde.
De tegenhanger zie je in Vegueta: de kapel van San Antonio Abad, waar in 1478 de eerste mis werd opgedragen, of de Casa de Colón, de residentie van de gouverneur van het pas veroverde eiland. De twee verhalen bestaan naast elkaar in dezelfde wijk, op vijf minuten van elkaar.
Draagt de naam van de inheemse aanvoerder die zich tegen Castilië verzette en rond 1481 in de strijd sneuvelde. Het park in de 20e eeuw zo noemen was een bewuste daad van erkenning.
Hier verrees in 1478 de eerste kerk van de stad en werd de eerste mis opgedragen. Het nulpunt van het andere verhaal, dat van de veroveraars.
De bevolking die Gran Canaria bewoonde vóór de Castiliaanse verovering, verwant aan de Berberse volken van Noord-Afrika. Ze woonden in grotten en stenen huizen, hadden versterkte gemeenschappelijke graanschuren en deden aan mummificatie. Over hun taal, hun religie en een groot deel van hun maatschappelijke organisatie wordt nog altijd over bijna alles gediscussieerd.
Stempels van klei met geometrische motieven, kenmerkend voor Gran Canaria, over het gebruik waarvan nog altijd wordt gedebatteerd: het kunnen eigendomsmerken voor de gemeenschappelijke graanschuren zijn, stempels voor lichaamsversiering of familiesymbolen. In El Museo Canario worden er veel bewaard, en ze zijn een van de bekendste beelden van het prehispanische verleden van het eiland.
Een zittend beeldje van gebakken klei met sterk geaccentueerde lichaamsvormen, dat is uitgegroeid tot symbool van het eiland. Het is genoemd naar het gebied Tara, bij Telde, waar het werd gevonden. Onderzoekers denken dat het de vruchtbaarheid belichaamde, maar zijn echte naam en het precieze geloof waarbij het hoorde, zijn niet bekend.
Vijf volle jaren, van 1478 tot 1483, en dat is heel lang voor een eiland van deze omvang. De oude Canariërs verdedigden zich door elke rotswand en elk ravijn te benutten. Uiteindelijk werd hun leider, de guanarteme van Gáldar, gevangengenomen en sloot hij een pact met Castilië.
Een inheemse aanvoerder die het verzet tegen de Castiliaanse troepen leidde. Zijn figuur heeft iets bijzonders: hij kwam niet uit een adellijke familie, hij was van eenvoudige afkomst, en toch verwierf hij het bevel door pure moed, iets heel zeldzaams bij de oude Canariërs. Hij sneuvelde rond 1481 in de strijd, volgens de overlevering in een tweegevecht bij Arucas.
Omdat de oude Canariërs aan mummificatie deden: ze prepareerden de lichamen en legden ze in grafgrotten, waardoor ze bewaard zijn gebleven. El Museo Canario bracht sinds 1879 de grootste collectie ter wereld van deze resten bijeen, en het is de enige manier om die bevolking rechtstreeks te bestuderen.
Ze maakt indruk, ja: honderden schedels en een aantal mummies, geordend in negentiende-eeuwse houten vitrines. Maar het is niet opgezet als spektakel of sensatie, maar als wetenschappelijk archief, en het roept eerder ontroering op dan afkeer. Het is waarschijnlijk het bezoek dat het meest verandert hoe je naar het eiland kijkt.
Download Viavoy en wandel offline door Las Palmas, wanneer je wilt.

Lees verder



