Casa-Museo Pérez Galdós
Waar hij op 10 mei 1843 werd geboren. Hier staan zijn meubels, zijn muziekinstrumenten en de werkkamer uit zijn huis in Santander, die stuk voor stuk werd overgebracht.

Hij vertrok op zijn negentiende en kwam bijna nooit meer terug, maar de stad heeft hem overal. Drie stops om de belangrijkste romanschrijver na Cervantes te begrijpen.
🎧 In de route Triana, het Theater en het Gran Canaria van GaldósBenito Pérez Galdós werd in 1843 in Triana geboren, vertrok in 1862 naar Madrid en werd de allesomvattende kroniekschrijver van het Spanje van de 19e eeuw. De stad die hem zag vertrekken, gaf zijn naam aan haar theater toen hij nog leefde, bewaart zijn geboortehuis als museum en zette hem in brons neer, met zijn blik op de Atlantische Oceaan die hij overstak.
In dit Canarische huis met patio en houten balkons werd Galdós op 10 mei 1843 geboren, de jongste van tien kinderen. Hier rende hij rond, las hij zijn eerste boeken, tekende hij en keek hij naar de zee, en hier woonde hij tot zijn negentiende.
In 1862 scheepte hij in naar Madrid, officieel om rechten te studeren. Biografen noemen een andere reden, die meer uit een roman lijkt te komen: hij was verliefd op een nicht, die thuis “Sisita” werd genoemd, en die romance viel helemaal niet in goede aarde bij de familie. De Atlantische Oceaan ertussen leggen leek de beste remedie.
Advocaat is hij nooit geworden. In Madrid schreef hij de zesenveertig Episodios Nacionales — een geromantiseerde geschiedenis van heel Spanje — en daarnaast Fortunata y Jacinta, Doña Perfecta, Marianela en Misericordia. In de Spaanse roman gaat alleen Cervantes hem voor.
Rond 1912 werd hij sterk genoemd voor de Nobelprijs, maar men werkte hem tegen: zijn toneelstuk Electra had de macht van de Kerk aangevallen en hem invloedrijke vijanden bezorgd, die hemel en aarde bewogen tegen zijn kandidatuur. Hij stierf in 1920 in Madrid, bijna blind en nog altijd dicterend.
Waar hij op 10 mei 1843 werd geboren. Hier staan zijn meubels, zijn muziekinstrumenten en de werkkamer uit zijn huis in Santander, die stuk voor stuk werd overgebracht.
Geopend in 1890 met La Traviata. Brandde in 1918 volledig af en werd tot 1928 herbouwd, met een interieur van de schilder Néstor.
Download de app en ontdek Las Palmas offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Triana, het Theater en het Gran Canaria van Galdós met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Het Teatro Pérez Galdós werd ontworpen door Francisco Jareño y Alarcón, de bouw sleepte zich voort vanaf 1867 en het werd in 1890 geopend met La Traviata van Verdi. Het droeg niet meteen deze naam: eerst was het het Teatro Nuevo, daarna het Teatro Tirso de Molina, en pas in 1902 werd het omgedoopt.
Op 28 juni 1918 verwoestte een verschrikkelijke brand het hele houten interieur. De gevel bedriegt: wat binnen staat, is een reconstructie, die tussen 1925 en 1928 werd voltooid door de architect Miguel Martín-Fernández de la Torre.
En daar zit het juweel: het interieur werd verzorgd door zijn broer, de schilder Néstor Martín-Fernández de la Torre. Van hem zijn de plafondfresco's, de art-nouveauglas-in-loodramen en de doeken van de Saint-Saëns-zaal, een uitbarsting van kleur en Canarische fantasie die je vanaf de straat niet ziet.
De zaal is genoemd naar Camille Saint-Saëns, de Franse componist die verliefd werd op Gran Canaria en hier rond de eeuwwisseling verschillende winters doorbracht, soms incognito, verborgen onder de naam “Sannois” zodat niemand hem zou herkennen.
Het theater ging op 28 mei 1928 weer open met Aida en bruist nog altijd: het is elk jaar het decor van het operafestival van de stad, en in 2007 was het het eerste theater van Spanje dat de volledige tetralogie van Wagner in één week opvoerde.
De derde stop is het monument van Victorio Macho, onthuld op 28 september 1930: een zittende figuur, met het hoofd gebogen en de blik verloren aan de horizon. Kroniekschrijvers uit die tijd vergeleken het meteen met De denker van Rodin.
Het mooie detail is de oriëntatie. Macho wilde dat Galdós zou zitten met zijn blik op de Atlantische Oceaan, “als een vuurtoren”, met zijn gezicht naar de zee die de schrijver op zijn negentiende overstak om er bijna nooit meer terug te keren.
Tientallen jaren stond het op de oude kade, precies waar de vertrekkers inscheepten. In 1960 werd het verplaatst naar het Parque de San Telmo, dat is aangelegd op de opgehoogde grond van diezelfde aanlegplaats: van hier vertrokken duizenden Canariërs naar Cuba en Venezuela.
De wandeling eindigt met een slentertocht door de calle Mayor de Triana, de burgerlijke stad die Galdós als kind kende en die zich vulde met art-nouveaugevels precies toen hij in Madrid triomfen vierde.
Van Victorio Macho, 1930. Zittend, met de blik op de Atlantische Oceaan, “als een vuurtoren”. Het stond tot 1960 op de oude kade.
De burgerlijke stad die Galdós als kind kende, nu een art-nouveaumuseum in de openlucht. Kijk op van de etalages.
In een huis in de calle Cano, in Triana, op 10 mei 1843, als jongste van tien kinderen. Hij woonde er tot zijn negentiende, toen hij in 1862 inscheepte naar Madrid. Het huis is sinds 1961 een museum en bewaart zijn meubels, zijn persoonlijke bezittingen en zijn muziekinstrumenten.
Officieel om in Madrid rechten te studeren. Maar biografen vertellen een andere reden, die meer uit een roman lijkt te komen: de jonge Benito was verliefd op een nicht, die thuis “Sisita” werd genoemd, en die romance viel helemaal niet in goede aarde bij de familie. De Atlantische Oceaan ertussen leggen leek de beste remedie. Advocaat is hij nooit geworden.
Hij werd sterk genoemd, vooral rond 1912, maar men werkte hem tegen. Zijn toneelstuk Electra had de macht van de Kerk aangevallen en hem zeer invloedrijke vijanden bezorgd, die hemel en aarde bewogen om te voorkomen dat de prijs in handen kwam van een uitgesproken antiklerikaal. De campagne tegen hem was fel en doeltreffend.
Nee. Het werd in 1890 geopend als “Teatro Nuevo”, daarna heette het “Teatro Tirso de Molina”, en pas in 1902 werd het omgedoopt ter ere van Galdós, die toen nog leefde en op het hoogtepunt van zijn roem stond na het politieke schandaal rond Electra. Een theater vernoemen naar een auteur die nog leefde, was een uiting van lokale trots.
De verrassing zit in de decoratie: de plafondfresco's, de art-nouveauglas-in-loodramen en de doeken van de Saint-Saëns-zaal zijn van de schilder Néstor Martín-Fernández de la Torre, gemaakt tijdens de wederopbouw na de brand van 1918. Niets daarvan zie je vanaf de straat, dus het loont echt om met een rondleiding naar binnen te gaan.
Naar de Franse componist Camille Saint-Saëns, die verliefd werd op Gran Canaria en hier rond de overgang van de 19e naar de 20e eeuw verschillende winters doorbracht. Soms kwam hij incognito, verborgen onder de naam “Sannois” zodat niemand hem zou herkennen, op zoek naar het klimaat, de rust en het licht van het eiland.
Omdat de beeldhouwer Victorio Macho het uitdrukkelijk zo wilde: Galdós zittend met zijn blik op de Atlantische Oceaan, “als een vuurtoren”, met zijn gezicht naar de zee die de schrijver op zijn negentiende overstak om er bijna nooit meer terug te keren. Tientallen jaren stond het beeld op de oude kade, precies waar de vertrekkers inscheepten.
Download Viavoy en wandel offline door Las Palmas, wanneer je wilt.

Lees verder



